Μερικές σκέψεις με αφορμή την μάχη των οχυρών.

Υπηρετώντας κάποτε στη γραμμή των οχυρών,αγνοώντας την πραγματική ιστορία που γράφτηκε εκεί απο τους ¨Ηρωες Έλληνες που βρέθηκαν εκεί το 41,άρχισα να μαθαίνω τις πρώτες μέρες της μεταθεσής μου(υπηρετώντας υπο τις διαταγές ενός...αντιπαραγωγικού Ανχη που έτρεχε για να είναι όλα εντάξει στα οχυρά...)την ιστορία των οχυρών.

Μόνο αν επισκεφτεί κανείς τα κρύα ανίλιαγα οχυρά και τις δαιδαλώδεις κατακόμβες τους θα αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της θυσίας και του ηρωισμού αυτών που έμελε να τα υπερασπίσουν.

Επισκεφτόμουν συχνά τις στοές λόγω έργων και δεν μπορούσα να παραμείνω πάνω απο 1 ώρα λόγω χαμηλής θερμοκρασίας.Ενιωθα πάντα δέος κατεβαίνοντας τα ατέλειωτα σκαλοπάτια και προσπαθούσα να φανταστώ την ψυχολογία κάποιου στρατιώτη του τότε που κατεβαίνοντας εκεί δεν ήξερε αν θα ξαναβγεί ζωντανός...Ο αγώνας δόθηκε τον Απρίλιο του 41 ήταν σκληρός, αδυσώπητος και άνισος.Σελίδες ηρωισμού εφάμιλες του Αλβανικού μετώπου γράφτηκαν κι εκεί.1000 νεκροί...Νεκροί για να μην περάσει ο εχθρός στα ιερά χώματα των πατεράδων,των προγόνων μας.
ενιωθα περηφάνεια και μου άρεσε να βρίσκομαι εκεί να συνεχίζω την παράδοση της λειτουργίας των οχυρών.Στην τελετή δε που γίνεται κάθε χρόνο στις 6 Απριλίου είχα προσθέσει κι εγώ το λιθαράκι μου στην ιστορία των οχυρών που στέκουν εκεί απόρθυτα μέχρι σήμερα.
Χαρακτηριστική είναι η φράση του τότε Δκτη του οχυρού Ρούπελ σε απάντηση στο Γερμανό κύρηκα που τον καλούσε να παραδοθεί<<Τα οχυρά κυριεύονται δεν παραδίδονται...>>
Σήμερα μακρυά απο τα οχυρά νοσταλγώ αυτές τις μέρες που ήμουν εκεί,αισθανόμουν συνεχιστής της ιστορίας και έτοιμος να κάνω το χρέος μου αν χρειαστεί.¨ομως σήμερα δεν μπορώ να πάω,θα ντραπώ να βρεθώ σε έναν χώρο ιερό,ποτισμένο με αίμα για να σταματηθούν οι ΓΕΡΜΑΝΟΙ...Οι σημερινοί Γερμανοί που είναι παιδιά και εγγόνια αυτών που τότε αιματοκύλισαν την Ελλάδα και που δεν έχουν πληρώσει ακόμη την ατιμία εναντίον της χώρας μας,έχουν έρθει και μας κυβερνούν.Αλήθεια τι θα μπορούσε ο καθένας μας να πεί ξεχωριστά αν με κάποιο τρόπο
στεκόταν μπροστά του κάποιος που σκοτώθηκε σε εκείνες τις μάχες και τον ρωτούσαν τα νέα για την Ελλάδα?
Αν δεν βρίσκετε λόγια,τότε δεν μας αξίζουν οι ήρωες πρόγονοι μας...
Η τιμή γιαυτούς θα ήταν να υπάρχει σήμερα αυτό για το οποίο πολέμησαν τότε.Η ανεξαρτησία και η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας...
Τιμή σε εκείνους που θυσιάστηκαν για να μπορέσουμε σήμερα να δώσουμε τα κλειδιά της χώρας σε εκείνους που δεν μπόρεσαν να μας νικήσουν....

Διαβάστε περισσότερα...

6 Απριλίου 1941, Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ

Η ιστορική δικαιοσύνη όμως με υποχρεώνει να διαπιστώσω ότι από όλους τους αντιπάλους τους οποίους αντιμετωπίσαμεν, ο Έλλην στρατιώτης ιδίως επολέμησε με ύψιστον ηρωισμόν και αυτοθυσίαν. Εσυνθηκολόγησε μόνον όταν η εξακολούθησις της αντιστάσεως δεν ήτο πλέον δυνατή και δεν είχε κανένα λόγο να συνεχίσει.. (Αδόλφος Χίτλερ,από λόγο πού εκφώνησε στίς 4 Μαίου 1941 στό Ράιχσταγκ.)

6 ΕΩΣ 10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941

Στις 0515 της 6ης Απριλίου 1941, χωρίς να τηρηθούν τα συνηθισμένα διπλωματικά έθιμα του τελεσιγράφου και της παροχής προθεσμίας για απάντηση, τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν ταυτόχρονα στο ελληνικό έδαφος και στη Νότια Γιουγκοσλαβία.

Την ίδια μέρα, αλλά ένα τέταρτο αργότερα από την έναρξη της επίθεσης, ο Γερμανός Πρεσβευτής στην Αθήνα, έδωσε στον Αλέξανδρο Κορυζή τον τότε ‘Ελληνα Πρωθυπουργό, διακοίνωση στην οποία διατυπώνονταν αστήρικτοι ισχυρισμοί, περί παραβίασης της ουδετερότητας από την ελληνική πλευρά και αναγγελόταν η γερμανική εισβολή.

Ο ραδιοφωνικός σταθμός των Αθηνών, με την γνωστή του λιτότητα αλλά πλήρη μηνυμάτων γλώσσα, πληροφορούσε τον ελληνικό λαό :

‘’…. Από της 0515 ο εν Βουλγαρία Γερμανικός Στρατός προσέβαλε όλως απροόπτως τα ημέτερα στρατεύματα επί της Ελληνοβουλγαρικής μεθορίου. Τα στρατεύματά μας αμύνονται του πατρίου εδάφους’’.

Ένδεκα ήταν οι Γερμανικές Μεραρχίες που έκαναν την επίθεση, εμπειροπόλεμες και πλούσια εξοπλισμένες.

Από την δική μας πλευρά, τρεις μόνο Μεραρχίες με μικρή επάνδρωση και με το καλλίτερο υλικό τους να έχει προωθηθεί στο Αλβανικό μέτωπο, όπου συνεχιζόταν ο άνισος αλλά νικηφόρος αγώνας κατά της Ιταλίας.

Η οχυρωμένη τοποθεσία που ξεκίναγε από το όρος ΜΠΕΛΕΣ και έφθανε μέχρι τον ποταμό ΝΕΣΤΟ η Γραμμή Μεταξά, όπως λέγεται, αποτελούσε ένα αντιστάθμισμα, στην ανισότητα των δυνάμεων, αλλά η Γερμανική υπεροχή δεν έπαυε να είναι καταθλιπτική.

Η οχυρωμένη αυτή τοποθεσία, ξεκίναγε από την ανατολική όχθη του ΑΞΙΟΥ ποταμού και έφθανε, κατά μήκος της μεθορίου με Γιουγκοσλαβία και Βουλγαρία, μέχρι τις δυτικές όχθες του ΝΕΣΤΟΥ ποταμού.

Στο μήκος της γραμμής αυτής, είχαν κατασκευασθεί από το 1936 και μέχρι τις παραμονές της γερμανικής εισβολής, σειρά μονίμων οχυρών, είκοση ένα στον αριθμό, που παρουσίαζαν αξιόλογη μαχητική ισχύ, με την προϋπόθεση να επανδρωθούν και με τις προβλεπόμενες δυνάμεις του στρατού.

Κάθε ένα από τα 21 οχυρά ήταν στην πραγματικότητα ένα περίκλειστο οχυρωματικό έργο, με δυνατότητα ολόπλευρης άμυνας, κατασκευασμένο βαθειά μέσα στο έδαφος από μπετόν, με ολμοβολεία, πυροβολεία, παρατηρητήρια, στεγανές εξόδους για την έξοδο του προσωπικού για αντεπιθέσεις, με υπόγειες στοές και θαλάμους, νοσοκομεία, αποθήκες συστήματα αερισμού και φωτισμού.

Εδώ αξίζει να πούμε ότι όταν μετά την κατάρευση της γραμμής Μεταξά, τα επισκέφθηκε, στα τέλη Μαϊου 1941, Γερμανική επιτροπή ειδικών για τις οχυρώσεις, διαπίστωσε ότι το σύστημα αυτό των οχυρώσεων, αποτελούσε τον χρυσό κανόνα μεταξύ του Γαλλικού συστήματος της γραμμής ΜΑΖΙΝΟ και των συστημάτων άλλων χωρών (Βελγίου, Γερμανίας) και ήταν το καταλληλότερο για την μορφολογία του ελληνικού εδάφους.

Η αντίσταση των ανδρών των Οχυρών δεν κράτησε για πολύ.

Τέσσερεις μέρες μόνο.

Αλλά η αυτοθυσία τους και ο ηρωϊσμός τους, λίγο παραμελημένα σήμερα – όχι από την επίσημη ιστορία, αλλά από τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα που μας υποβάλλουν κατά όπως θέλουν τα θέματα επικαιρότητας – είχε αποτελέσματα.

Από Ελληνικής πλευράς, νεκροί και τραυματίες 1.000

Από Γερμανικής πλευρά, 2.759 (νεκροί 555, τραυματίες 2.134, αγνοούμενοι 170).

Στις μέρες μας, που όλα τούτα φαίνονται μακρινά και ξεπερασμένα, αλλά και για ορισμένους ίσως ακούγονται και παράξενα, έως παρεξηγήσιμα,

Στις μέρες μας που δύσκολα θα βρίσκαμε τη δύναμη για το ΧΡΕΟΣ, το θάρρος, το κουράγιο, τη θέληση να κλειστούμε στα έγκατα της γης και να περιμένουμε νάρθουν οι μακελάρηδες .

Στις μέρες μας που όλα τα βλέπουμε από την πλευρά την ωφελιμιστική – και για να μη μας πουν αναίσθητους το ρίχνουμε στην ευρωπαϊκή μας κουλτούρα, της διεθνοποίησης και του ατομικισμού,

Σ’ αυτές τις μέρες, και με την ευκαιρία των 70 χρόνων που πέρασαν από τότε, αισθάνομαι εγώ πλέον το ΧΡΕΟΣ - το ελάχιστο που μπορώ να κάνω – να γράψω τα ονόματα των Διοικητών καθενός Οχυρού, ξέροντας πως κανένας τους (όσοι τουλάχισον ζουν ακόμα), δεν θα μπορέσει να διαβάσει τούτο το σημείωμα και λόγω ηλικίας αλλά κυρίως λόγω συμβατότητας με τη νέα μορφή των ημερολογίων.

‘Εχουμε λοιπόν και λέμε (από Δυτικά πτος τα Ανατολκά)

ΟΧΥΡΟ ΠΟΠΟΤΛΙΒΙΤΣΑ Λοχαγός Θελούνης.
ΟΧΥΡΟ ΙΣΤΙΜΠΕΗ Ταγματάρχης Πικουλάκης Ξανθός.
ΟΧΥΡΟ ΚΕΛΚΑΓΙΑ Λοχαγός Ζακυνθινός Τηλέμαχος.
ΟΧΥΡΟ ΑΡΠΑΛΟΥΚΙ Ταγματάρχης Καραθάνος Δημήτριος.
ΟΧΥΡΟ ΠΑΛΗΟΥΡΙΩΝΕΣ Ταγματάρχης Χατζηγεωργίου Αλέξανδρος.
ΟΧΥΡΟ ΡΟΥΠΕΛ Αντισυνταγματάρχης Δουράτσος Γεώργιος.
ΟΧΥΡΟ ΚΑΡΑΤΑΣ Ταγματάρχης Κοντογιάννης Αστέριος.
ΟΧΥΡΟ ΚΑΛΗ Ταγματάρχης Κωστόπουλος Κων/νος.
ΟΧΥΡΟ ΠΕΡΣΕΚ Λοχαγός Θύμης Σπυρίδων.
ΟΧΥΡΟ ΜΠΑΜΠΑΖΩΡΑ Ταγματάρχης Κώτσης Αναστάσιος.
ΟΧΥΡΟ ΜΑΛΙΑΓΚΑ Λοχαγός Θεωδορόπουλος Ευστάθιος.
ΟΧΥΡΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙ Λοχαγός Δαράτος Σπυρίδων.
ΟΧΥΡΟ ΠΑΡΤΑΛΟΥΣΚΑ Λοχαγός Δρακουλαράκος Σταύρος.
ΟΧΥΡΟ ΝΤΑΣΑΒΛΗ Υπολοχαγός Κόνιαρης Ιωάννης.
ΟΧΥΡΟ ΛΙΣΣΕ Ταγματάρχης Δετοράκης Γεώργιος.
ΟΧΥΡΟ ΠΥΡΑΜΟΕΙΔΕΣ Λοχαγός Ρογκάκος Παναγιώτης.
ΟΧΥΡΟ ΚΑΣΤΙΛΛΟ Λοχαγός Θεοδωράκης Γεώργιος.
ΟΧΥΡΟ ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ Λοχαγός Χατζίκος Γεώργιος.
ΟΧΥΡΟ ΜΠΑΡΤΙΣΕΒΑ Λοχαγός Δημίδης Παναγιώτης.
ΟΧΥΡΟ ΕΧΙΝΟΥ Ταγματάρχης Δρακούσης Χρήστος.
ΟΧΥΡΟ ΝΥΜΦΑΙΑΣ Ταγματάρχης Αναγνωστός Αλέξανδρος.

Μακάρι να μπορούσα να βρώ, αλλά και να γράψω τα ονόματα των 10.069 Αξιωματικών και Οπλιτών, που επάνδρωναν, τα 21 οχυρά τότε, αλλά κυρίως τα ονόματα των 1000 νεκρών και τραυματισμένων, στον αγώνα τους, για μένα (και για μας).

‘Ηταν αδύνατο αν και όχι ακατόρθωτο.

Στα 21 αυτά ονόματα, περιέχονται ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ.
ΠΗΓΑΣΟΣ

Διαβάστε περισσότερα...

ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΑΕΤΟΥΣ, ΨΗΛΑ ΠΕΤΩ ΚΑΙ ΣΕ ΘΑΥΜΑΖΩ ΜΑΝΑ

έφεδρος Λοχίας Δημήτριος ΄Ιτσιος.

Το παρακάτω άρθρο είναι ένας μικρός φόρος τιμής, σε όλους αυτούς που έπεσαν μαχόμενοι στα οχυρά της αμυντικής γραμμής Μπέλες, υπερασπιζόμενοι την πατρίδα έναντι εκατονταπλάσιου εχθρού, όπως ακριβώς έκαναν και οι πρόγονοι μας κάποτε στις Θερμοπύλες, αγνοώντας για ακόμη μια φορά την ποσότητα του εχθρού και τον.....

θάνατο.

Ιδίως αφιερώνεται στον έφεδρο Λοχία, Δημήτριο ΄Ιτσιο.

Τι μάνα είσαι εσύ πατρίδα μου, που μέσα στην φτώχια και την μιζέρια γεννάς ήρωες και μαχητές, που όμοιους τους δεν μπορεί να γεννήσει κανένα χώμα, παρά μόνο το δικό σου, τραχύ και σκληρό που σε κάνει να μην νιώθεις το χάδι της μάνας, αλλά συνάμα στοργικό, που σε φυλάει ψηλό, απόκρημνο και αγέρωχο, κάνοντας σε να νιώθεις ένα με τους αετούς.

Μάνα μου πατρίδα, μου λένε οι σημερινοί σου γιοί με λόγια πικρά και ξένα ότι, δεν έχω σχέση με τα άλλα σου παιδιά, τον Λεωνίδα, τον Αλέξανδρο, τον Αχιλλέα και τους άλλους αγαπημένους σου γιούς, γιατί όμως, αφού και εγώ πολέμησα άξια για σένα όσο και αυτοί και εγώ έχω μάνα εσένα όπως και αυτοί, γιατί μου το κάνουν αυτό ρε μάνα, γιατί.

Μάνα μου πατρίδα, πριν λίγα χρόνια αμούστακα παιδιά σταθήκαμε μέσα στα χαρακώματα και στους τσιμεντένιους τάφους και πολεμήσαμε τρακόσοι και πάλι ενάντια σε πανίσχυρους βάρβαρους εχθρούς, που ήθελαν να πατήσουν επάνω στα ιερά και άγια χώματα σου μάνα και ξέροντας ότι θα πεθάνουμε για σένα μάνα πατρίδα, η λαχτάρα μας προς τον θάνατο ήταν μεγαλύτερη από ποτέ.

Μάνα, την ώρα που πολεμούσαμε, οι πρόγονοι πολεμιστές μας, οι δικοί σου γιοί και τα δικά μας αδέλφια ήταν δίπλα μας, δεν τους βλέπαμε, αλλά ακούγαμε συνέχεια την φωνή τους, τα άλογα τους, τις ασπίδες και τα δόρατα τους, το αόρατο άγγιγμα τους και ήταν μουσική μάνα, τέλεια μουσική, η οποία μας έδινε δύναμη, μεγάλη δύναμη μάνα, τέτοια που δεν την χωρούσε η ψυχή μας και πολεμήσαμε μάνα, πολεμήσαμε σαν και αυτούς, ένα με αυτούς, σαν θηρία μάνα.

Στο τέλος της μάχης μάνα με ρώτησε ο γερμανός διοικητής, εσύ είσαι ρε λοχία που σκότωσες τους καλύτερους άνδρες μου και εγώ μάνα του απάντησα, ναι ρε εγώ ήμουνα και εάν μπορούσα θα σκότωνα και άλλους από εσάς.

Μάνα μου πατρίδα, τότε εκείνος δεν άντεξε, το πώς ένα από τα μικρά σου και ασήμαντα παιδιά, έκανε ότι δεν μπορούσαν τα δικά του μεγάλα και σημαντικά παιδιά και διέταξε να με σκοτώσουν μάνα και έτσι την ώρα που με πυροβόλησαν τους είδα μάνα, είδα τα αδέλφια μου, τους ήρωες προγόνους μου να με κοιτάν και να μου χαμογελάν και να με παίρνουν μαζί τους στον αιώνιο κόσμο, εκεί που μπορώ να πετάω μαζί τους, ψηλά σαν αετός και να σε κοιτώ από ψηλά μάνα, περήφανος και δοξασμένος.

Μάνα σε παρακαλώ, ξαναγέννησε με μια φορά ακόμη, για να πεθάνω για ακόμη μια φορά, για σένα μάνα μου πατρίδα, τώρα που τον θάνατο τον έκανα παρέα, φίλο και αδελφό.

«Πατρίδα μου και μάνα μου γλυκιά ξύπνα, ξύπνα πατρίδα μου και πες, πως το αίμα μας να δώσουμε για σένα, όταν στο ιερό σου σώμα και πάλι, τα πόδια τους τα βρώμικα θα θέλουν να πατήσουν, για να μολύνουν τα απάτητα βουνά σου, που τα καθάρια σου νερά τα λούζουν, για να έχουν οι ήρωες και οι αετοί τον θρόνο, από τον οποίο θα σε θωρούν και θα σε λατρεύουν, μάνα μου γλυκιά και χώμα ιερό, με αίμα Ελλήνων ποτισμένο, θα έρθει άραγε στιγμή, που και εμείς το αίμα μας να δώσουμε για σένα και στον καθάριο σου ουρανό και μείς, σαν αετοί θα παίζουμε, με τα κύματα του ανέμου».

Ήμασταν Έλληνες, είμαστε Έλληνες, θα είμαστε Έλληνες, έως ότου πεθάνουμε σαν Έλληνες και δοξαστούμε σαν Έλληνες.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΗ/http://ksipnistere.blogspot.com/2011/02/blog-post_9561.html

Διαβάστε περισσότερα...