Εκτός από τα θανατηφόρα γκάλοπ, υπάρχει και το Γουδί

Ω! Πόσο έρχεσαι στα λόγια μας κα Βούλτεψη.

"Μιας κοινωνίας που δεν εντυπωσιάζεται πλέον από αυτιστικούς αξιωματούχους, μεσσίες. 

Ούτε συγκλονίζεται από τα «αντάρτικα» των βολεμένων.

Εκτός από τα θανατηφόρα γκάλοπ, υπάρχει και το Γουδί"!

Δεν είναι μόνο η απόλυτη απαξίωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος που αποτυπώνεται και στην τελευταία έρευνα της Public Issue για τον ΣΚΑΪ και την «Καθημερινή της Κυριακής». Δεν πρόκειται απλώς για την καταγραφή της «ελεύθερης πτώσης του δικομματισμού» και του κατακερματισμού του πολιτικού σκηνικού.

Αυτό που διαβάζουμε ανάμεσα σε ποσοστά, απώλειες και κέρδη είναι μια ακόμη προσπάθεια της κοινωνίας να δώσει σε κάποιους μια ευκαιρία χωρίς να πιστεύει, όμως, ότι και αυτοί μπορούν να κάνουν κάτι.

Ανεβάζουν το ΚΚΕ στο 12% - αλλά είναι ψήφος αντίδρασης, ξέρουν ότι η Ελλάδα δεν θα αποκτήσει ποτέ κομμουνιστικό σύστημα. Ούτε επιθυμούν λύσεις τύπου υπαρκτού σοσιαλιστικού, όσοι μέσα στην οργή τους όλο και πιο συχνά επαναλαμβάνουν «ΚΚΕ θα ψηφίσω, ρε»!

Δίνουν στο ΛΑΟΣ ποσοστό της τάξης του 8,5%, αλλά αυτό είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας να συγκρατήσει τις δυνάμεις της, δίνοντας πολιτικό περιεχόμενο με συγκεκριμένη στόχευση στον δημόσιο λόγο της.

Φέρνουν τον ΣΥΡΙΖΑ στο 5,5%, καθώς ο Αλέξης Τσίπρας έχει τον τελευταίο καιρό αναπτύξει έναν επιθετικό και αποκαλυπτικό πολιτικό λόγο, αλλά ξέρουν πως στο συγκεκριμένο μαγαζί επικρατεί πάντα η λογική του «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν».

Η Δημοκρατική Αριστερά και οι Οικολόγοι παραμένουν στο όριο του 3%, που σημαίνει ότι ο λόγος τους δεν πείθει ότι μπορούν να συμβάλουν με πραγματικές λύσεις στην αντιμετώπιση της κρίσης.

Η Δημοκρατική Συμμαχία παραμένει κάτω από το όριο του 3% (2,5%), επιβεβαιώνοντας ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός – και στην προκειμένη περίπτωση έχει γίνει κακή (και αναγκαστικά προσωποκεντρική) αρχή.

Οι νέοι «παίκτες», όπως το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών του Γιάννη Δημαρά δεν έχουν μετρηθεί, αλλά ο κίνδυνος και εδώ είναι να θεωρηθεί ότι πρόκειται για μια πρόχειρη συνέχεια μιας περιφερειακής προσπάθειας.

Είναι σαφές ότι όσοι έφυγαν από τα μεγαλύτερα μαγαζιά θα δυσκολευτούν πολύ να πείσουν – κατά την γνώμη μου δεν θα τα καταφέρουν – αυτούς που εγκατέλειψαν την μεγάλη μπάμπουσκα, να ρίξουν μια ματιά στις μικρές που βγαίνουν από την κοιλιά της.

Είναι επίσης σαφές ότι ουδείς είναι ικανοποιημένος από οποιονδήποτε και οτιδήποτε. Ικανοποιημένο από την κυβέρνηση δηλώνει μόνο το 11% και από την αξιωματική αντιπολίτευση μόνο το 6%. Αλλά και όταν ερωτούνται οι πολίτες ποιος ασκεί την καλύτερη αντιπολίτευση, στην πλειοψηφία τους δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στον «Κανένα».

Κι’ αν ο δικομματισμός δέχεται τα μεγαλύτερα πλήγματα, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι πως ο κόσμος δεν καταδικάζει μόνο τους ολετήρες. Απαξιωτική ματιά ρίχνει και προς τα… ολετηράκια που τόσα χρόνια είτε μετείχαν της εξουσίας απευθείας (με την συμμετοχή τους στα μεγάλα κόμματα χωρίς ποτέ να πουν «δεν πάει άλλο, πάω σπίτι μου»), είτε απλώς ενδιαφέρονταν να διατηρούν τα μικρά ποσοστά τους για να υπάρχουν στις παρυφές του συστήματος.

Ας μην κοροϊδευόμαστε: Τα «ολετηράκια» είχαν μετατρέψει την Βουλή και την Ευρωβουλή σε ένα είδος συνταξιοδοτικού συστήματος. Μια έρευνα σχετικά με το πόσοι λαμβάνουν αυτή τη στιγμή συντάξεις επειδή συμπλήρωσαν τον αναγκαίο χρόνο σε κάποιο από τα δύο κοινοβούλια, αρκεί για να αποδείξει του λόγου το αληθές.

Φυσικά, το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος έχει εντελώς αποστρέψει το βλέμμα. Δεν πάει να ψηφίσει. Μέχρι σήμερα, σ’ αυτό στηρίζονταν όλοι, με την βεβαιότητα ότι πάντα θα μοιράζονται μεταξύ τους το υπόλοιπο ποσοστό, ώστε να μην αλλάζει ποτέ τίποτε. Σ’ αυτήν την λογική εντάσσεται και η στρατηγική του «ώριμου φρούτου».

Μόνο που το φρούτο πλέον δεν μπορεί να ωριμάσει άλλο. Έχει περάσει στο στάδιο της σήψης.

Και έχει σαπίσει διότι δεν ανανεώθηκε ποτέ. Σε όλα τα κόμματα βλέπουμε να ανακυκλώνονται τα ίδια πρόσωπα εδώ και τριάντα χρόνια. Αυτό αποτελεί παραβίαση των νόμων της φύσης.

Δημιουργούνται κατά καιρούς πολυπρόσωπα κομματικά όργανα, επιτροπές και «τομείς». Αλλά τα κλειδιά του παραδείσου τα κρατούν πάντα οι ίδιοι. Αυτοί που θήτευσαν σε υψηλές θέσεις, αυτοί που διατήρησαν τις θέσεις τους εκμαυλίζοντας τον λαό με ρουσφέτια, αυτοί που μπήκαν βαθιά στους κομματικούς μηχανισμούς και δημιούργησαν στους εκάστοτε αρχηγούς την ψευδαίσθηση του «απαραίτητου».

Κατά καιρούς κάνουν την εμφάνισή τους κάποια νέα πρόσωπα. Αλλά πρόκειται για «τυχαία περιστατικά», μέλη «παρέας», επιβεβλημένοι άνωθεν διάττοντες αστέρες. Χωρίς προσόντα, χωρίς γνώσεις, χωρίς πρωτότυπη σκέψη, χωρίς απήχηση στην κοινωνία και τελικά χωρίς πολιτικό φιλότιμο. Είναι τα καινούργια «ολετηράκια» που επιδιώκουν κι’ αυτά να κυβερνήσουν με το έτσι θέλω.

Εντάξει, αλλά σε λίγο θα πέφτει ξύλο στους δρόμους. Και δεν μιλώ για τα μεμονωμένα περιστατικά, στα οποία φαίνεται ότι αρκούνται όσοι δεν καταλαβαίνουν πως η λαϊκή αντίδραση δεν πρέπει να ταυτιστεί με τον κομματικό ακτιβισμό και τα κομματικά καπελώματα.

Μιλώ για την απόλυτη διάλυση της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που δεν εντυπωσιάζεται πλέον από αυτιστικούς αξιωματούχους και μεσσίες. Ούτε συγκλονίζεται από τα «αντάρτικα» των βολεμένων.

Υπάρχει χρόνος να αντιστραφεί η κατάσταση; Κατά την γνώμη μου, όχι. Δεν μπορούμε να κάνουμε λοβοτομή σε κανέναν για να τον πείσουμε να απαλλαγεί από τις δουλείες και τα βαρίδια του. Να του δώσουμε να καταλάβει πως οι εσωκομματικές ισορροπίες αφήνουν παγερά αδιάφορη την κοινή γνώμη. Πως οι ανίκανοι και πολυδιαφημισμένοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά φούσκες. Πως οι δήθεν τεχνοκράτες δεν διαθέτουν πολιτικό κριτήριο και δεν έχουν ζυμωθεί με τον λαό.

Βαδίζουν όλοι με μαθηματική ακρίβεια προς την αυτοκαταστροφή τους. Εκτός και αν…

Εκτός και αν γίνει μια πανελλήνια ψηφοφορία κατά την οποία ο λαός, δίκην εκλεκτορικού σώματος, θα επιλέξει - από έναν ενιαίο κατάλογο προσώπων που θέλουν ή καλούνται να λάβουν μέρος στον δημόσιο βίο - αυτούς στους οποίους θα δώσει το χρίσμα για να πολιτευτούν.

Προηγουμένως, πρέπει να δημοσιοποιηθούν όλα τα (πραγματικά) βιογραφικά, να λογοδοτήσουν οι υποψήφιοι για όσα έχουν κάνει μέχρι σήμερα στη ζωή τους (πού εργάστηκαν, πόσα ένσημα έχουν κολλήσει, ποιο είναι το οικογενειακό τους παρελθόν, η περιουσιακή τους κατάσταση – με πραγματικό έλεγχο πόθεν έσχες – το ηθικό τους υπόβαθρο, πού έχουν βάλει την υπογραφή τους, τι έχουν κάνει για την πατρίδα τους, ποια ήταν η συμμετοχή τους στο προδοτικό χρέος των 340 δις ευρώ).

Μεγάλη φασαρία, έ; Ναι, αλλά διαφορετικά ο γνωστός δρόμος οδηγεί κατευθείαν στην αγχόνη.

Διότι εκτός από τα θανατηφόρα γκάλοπ, υπάρχει και το (ακόμη πιο θανατηφόρο) Γουδί.
/www.elzoni.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος

Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, προς τιμήν των μελών του, διαλύθηκε μετά την κοινοβουλευτική λύση και αυτό είναι μο-να-δι-κό φαινόμενο στην Ελλάδα.

Αναστατωμένοι από το επιτυχημένο κίνημα των Νεοτούρκων, «ανησυχούντες» υπαξιωματικοί και κατώτεροι αξιωματικοί του Στρατού μαζεύτηκαν στο Γουδί (αυτό που σήμερα μετονομάσαμε Γουδή, εκ της οικογένειας, πράγμα που δεν τηρήσαμε για τον Κουκάκη στο Κουκάκι και το βυζαντινό Μεσημέρη στο χωριό Μεσημέρι) και ανησύχησαν ομαδικώς. Επικεφαλής, οι γνωστοί άγνωστοι: Πλαστήρας, Κονδύλης, Πάγκαλος, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης εγγονός, ο Χατζημιχάλης, ο Ζυμβρακάκης. Το Γενάρη του 1909, το παράκαναν, ο Θεοτόκης έπεσε επειδή τους φοβήθηκε, ανέβηκε ο Ράλλης στην εξουσία που προσπάθησε να τιμωρήσει τους πρωταιτίους. Το κίνημα, αντικομματικό, αλλά όχι αντιδυναστικό, πέτυχε αμέσως, και μετά από μία απίστευτη σε μεθοδεύσεις περίοδο, ο Σάρρος, παλιός μακεδονομάχος του Βάλτου, ενημέρωσε τον Βενιζέλο που ήρθε Αθήνα τον Οκτώβριο, κι επέστρεψε τέλη του 1909 στην Κρήτη. Εγιναν εκλογές που έφεραν στην εξουσία τον Δραγούμη, με τον Ζορμπά υπουργό Στρατιωτικών. Η επικράτηση του Βενιζέλου, με ακόμη ολίγη «ωρίμανση» ήταν απόλυτη και καταλυτική. Τέλος του 1910 η πρώτη ρηξικέλευθη κυβέρνηση Βενιζέλου ήρθε στην εξουσία.

Το Γουδί ήταν το πρώτο κίνημα που έτυχε τέτοιας λαϊκής επιδοκιμασίας. Οι «καραβανάδες» που «ανησυχούσαν» έκτοτε, βρήκαν μια βάση δικαίωσης. Το Γουδί ως σύμβολο, σήμαινε, ως κυριολεξία ή γελοιογραφία την παρέμβαση του Στρατού που δεν έμοιαζε πραξικοπηματική, αν και ήταν, σε όλες τις περιπτώσεις: στο Γουδί εκτελέστηκαν οι «έξι» το 1922, από το Γουδί ξεκίνησαν τα τεθωρακισμένα της 21ης Απριλίου. Ακόμη και μετά τη μεταπολίτευση, πάντως, άρθρα και απόψεις για ένα «νέο Γουδί» δεν αντιμετωπίζονται καχύποπτα, ως δοκιμές δικτατορίας. Η λαϊκή βάση που θεωρούσε γνήσιους αγωνιστές τους αξιωματικούς του 1908, δικαιώθηκε επειδή οι περισσότεροι έπαιξαν κρίσιμο και σπουδαίο ρόλο στην αιματηρή πολεμική περίοδο 1912-1922.

Ο Ζορμπάς, διοικητής της Σχολής Ευελπίδων και συνταγματάρχης του πυροβολικού (το πυροβολικό ήταν το πιο οργανωμένο όπλο του ελληνικού στρατού), είχε πλήρη επίγνωση των εξελίξεων. Δική του ιδέα ήταν η μετάκληση του Βενιζέλου και η προετοιμασία του στρατού για τους επικείμενους πολέμους.

Το Γουδί του 1908/9 συχνά έχει ταυτιστεί ή συγκριθεί με την πρωτοβουλία της αστικής τάξης στην Ελλάδα να ξεπεράσει μια ατελή δυναστική περίοδο, αλλά αυτή είναι μια ερμηνεία τραβηγμένη από τα μαλλιά (της). Οι πρώτες περιγραφές της συγκέντρωσης των 181 αξιωματικών και το «ψάρεμα» ενός αδέσποτου υπομνήματος από τον Σχινά, όπως την παρουσιάζει ο Σπύρος Μελάς, δείχνουν μάλλον ένα γραφικό σκορποχώρι. Ωστόσο, γρήγορα επικράτησαν μεθοδικοί και τολμηροί χαρακτήρες, όπως ο Πάγκαλος, ο Ζυμβρακάκης, οι θαυμαστές του Βενιζέλου. Χωρίς να ανατραπούν εσκαμμένα, το Γουδί του 1908 μοιάζει περισσότερο με τη νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981: πολλές αλλαγές, όχι πάντα αναμενόμενες. Με μια διαφορά. Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, προς τιμήν των μελών του, διαλύθηκε μετά την κοινοβουλευτική λύση και αυτό είναι μο-να-δι-κό φαινόμενο στην Ελλάδα.
http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=102&artid=87559

Διαβάστε περισσότερα...

101 χρόνια από το Κίνημα στο Γουδί

Στη χώρα της ανύπαρκτης Παιδείας, στην επικράτεια της Πετρούλας και του Χριστοφοράκου δεν θα ακούσετε λέξη, δεν θα διαβάσετε ούτε αράδα στις εφημερίδες για μια από τις σημαντικότερες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας: το Κίνημα στο Γουδί του 1909… Της πρώτης εξέγερσης του 20ου αιώνα που δεν ήταν υποκινούμενη από καμιά ξένη, Μεγάλη Δύναμη αλλά και καμιά εσωτερική κάστα και της δεύτερης (η προηγούμενη ήταν αυτή της 3ης Σεπτεμβρίου) μετά την Ελληνική Επανάσταση.

Κανείς δεν θυμάται γιατί κανείς δεν θέλει να θυμάται, γιατί κανείς δεν μπορεί πλέον να θυμάται αφού οι φορείς της μνήμης έχουν άλλα “σημαντικότερα” να γράψουν. Π.χ. για το αν θα γίνουν ή δεν θα γίνουν εκλογές το φθινόπωρο ή αν τα κυλικεία στα πλοία προσφέρουν το τοστ προς 3 και 40 . Κόμματα και εφημερίδες έχουν εκχωρήσει την ιστορία στους τηλε-ιστορικούς… Κατάντια!
«Ανδρες με τα γερά κορμιά -εσάς λέω του Συνδέσμου λεβέντες!- νέοι με τα γελαστά χρώματα και την αστραπή στο μάτι, πού είσθε;.. Εχω τόσον καιρό (μέρες έσβησαν, έφυγαν μήνες) σας καρτερώ και μαζί μου ο Λαός, βάνω τ’ αυτί μου κι ακροάζομαι τον ερχομό σας, για τον ερχομό σας ακροάζεται το έθνος, το ρυθμικό βηματισμό σας προσμένει η ονειροπλέχτρα Φυλή. Σας είδε μιαν αυγή σαν όνειρο τερπνό μέσ’ στον βαρύ τον ύπνο της και πήδησε ξαφνιασμένη κι απορούσα. Εκεί στον κάμπο του Γουδί σάλεψαν ίσκιοι, στο σκοτάδι το βαθύ άστραψαν θυμοί – έτριξαν προγονικά κόκαλα. Και την αυγή, την ώρα που ο ήλιος έβγαινεν αντίκρυ, αψύς και θυμωμένος, αποφασισμένος να φτάσει στο βασίλεμά του, χαλώντας κάθ’ εμπόδιο, σας είδε με το ντουφέκι στο πλευρό, ορκισμένους να κάμετε πατρίδα ή να χαθείτε!.. Σας είδε και στέναξε: Σώθηκα!… Μα από τότε δε σας βλέπει πουθενά! Τι γινήκατε;»
…έγραφε στην Εφημερίδα «ΧΡΟΝΟΣ» στις 16/10/1909,ο Ανδρέας Καρκαβίτσας! Εκατό χρόνια μετά κανείς δεν χαλαλίζει ούτε μισή επιφυλλίδα για το Κίνημα στο Γουδί που ξέσπασε σαν σήμερα, ξημερώματα 15ης Αυγούστου του 1909… Τι γίνηκε τότε; Τη νύχτα της 14ης προς 15η Αυγούστου του 1909 η Αθήνα των 80.000 κατοίκων δεν κοιμόταν. Αμαξες και οχήματα με εκατοντάδες αξιωματικούς και στρατιώτες κατευθύνονταν προς το στρατόπεδο της Φρουράς των Αθηνών στο Γουδί. Με το πρώτο φως στο πεδίο ασκήσεων του στρατοπέδου βρίσκονταν συγκεντρωμένοι 449 αξιωματικοί, 2.546 στρατιώτες και ναύτες και 67 χωροφύλακες, όλοι οπλισμένοι, διαθέτοντας επιπλέον και 22 πυροβόλα διακηρύσσοντας την αντίθεσή τους προς την κυβέρνηση Δ. Ράλλη και την υποστήριξή τους προς το πρόγραμμα του «Στρατιωτικού Συνδέσμου».

Οι αιτίες που προκάλεσαν το στρατιωτικό κίνημα, όπως τα περιέγραψε αργότερα στα απομνημονεύματά του ο αρχηγός του «Στρατιωτικού Συνδέσμου» Ν. Ζορμπάς ήταν:
«Η Βουλευτοκρατία και η συναλλαγή, η οικονομική δυσπραγία ένεκα της πλημμελούς φορολογίας, επιβαρυνούσης ιδίως τας λαϊκάς τάξεις, η κακή απονομή της δικαιοσύνης και η έλλειψις δημοσίας ασφαλείας, ο ατυχής πόλεμος του 1897, το Κρητικόν ζήτημα και το απαράσκευον του κράτους προς οιανδήποτε πολεμικήν δράσιν».

Το Κίνημα στο Γουδί παρά το οτι έγινε από στρατιωτικούς, ήταν ένα αστικό κίνημα. Το πρώτο και ίσως το μοναδικό αστικό κίνημα στην ελληνική ιστορία.
Ο Γιάννης Κορδάτος χαρακτηρίζει τους αξιωματικούς του «Στρατιωτικού Συνδέσμου» ως «εμπροσθοφυλακή της αστικής τάξης που από τις ιδιομορφίες της εθνικής οικονομίας μας δεν είχε ακόμα ανδρωθεί ώστε μόνη της να βγάλει από τη μέση τον παλαιοκομματισμό και να χαράξει νέα κοινωνική πολιτική». 
Ο Γ. Βεντήρης μιλάει για αστική επανάσταση και δε διστάζει να ισχυριστεί πως μετά το Γουδί προέκυψε το αστικό – εθνικό κράτος, με ηγέτη τον Ελ. Βενιζέλο. Ο Θ. Πάγκαλος μιλάει για δυσφορία και αγανάκτηση που ήταν «έκδηλος και σφοδρά εις όλας τας κοινωνικάς τάξεις» ώστε «και οι πλέον αδιάφοροι και απαθείς δεν ήτο δυνατόν να μην εξεγερθούν». 
Ο στρατηγός Στ. Σαράφης σημειώνει ότι «η επανάσταση αυτή επιβλήθηκε γιατί είχε λαϊκό υπόβαθρο», ενώ ο Σπ. Μελάς κάνει λόγο για ακράτητη λαϊκή αγανάκτηση.
Και πραγματικά, ένα μήνα μετά, στις 14 Σεπτέμβρη 1909 ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά με συλλαλητήριο εξέφρασαν την υποστήριξή τους στο κίνημα, διατυπώνοντας αληθινά ριζοσπαστικές διεκδικήσεις για την εποχή, όπως: Επιβολή φόρου στο εισόδημα, προστασία της παραγωγής, μεταβολή των υπαλλήλων σε υπηρέτες του λαού, βελτίωση της θέσης των εργατών, καταδίκη της τοκογλυφίας.
Οι στρατιωτικοί δεν τολμούν να προχωρήσουν τόσο όσο ο λαός απαιτούσε και οι ιστορικές συνθήκες επέτρεπαν. Συντηρητικοί φύσει και θέση αναζητούν το συμβιβασμό με την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων, επιδιώκοντας μικρότερες αλλαγές. Παρ’ όλα αυτά προκαλούν την πτώση της κυβέρνησης του Δ. Ράλλη, ενώ υποχρεώνουν τα ανάκτορα να αποδεχτούν ένα από τα βασικά του αιτήματα, που ήταν η απομάκρυνση του διαδόχου και των πριγκίπων από το στράτευμα.

Το κίνημα στο Γουδί ήταν πραγματικά ένα αστικό κίνημα με μεγάλη λαϊκή υποστήριξη, που έφερε μια αλλαγή στον εσωτερικό συσχετισμό της τότε εξουσίας, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την αστική τάξη έναντι των φεουδαρχών.  
Δεν μπορούσε να προχωρήσει περισσότερο… Δεν προχώρησε όμως και λίγο με αποκορύφωμα την είσοδο του Ελευθερίου Βενιζέλου στην ελληνική πολιτική σκηνή, ο οποίος καλείται από το «Στρατιωτικό Σύνδεσμο», στα τέλη του 1909, να έρθει, στην τότε Ελλάδα, από την Κρήτη που δεν είχε ακόμη ενσωματωθεί στην ελληνική επικράτεια.
«Η άφιξή του –γράφει ο Ν. Σβορώνος– ανοίγει νέα περίοδο στην ελληνική Ιστορία».
Αυτό ήταν το Κίνημα στο Γουδί που κανείς δεν θέλει να θυμάται μόλις 101 χρόνια μετά!!!
Ισως γι αυτό να μην φταίει μόνο η αγραμματοσύνη μας. Ισως να μην φταίει το οτι τέτοια θέματα δεν “πουλάνε”.
Ισως αυτή η μνήμη να μην συμφέρει κανέναν γιατί το Κίνημα στο Γουδί θυμίζει πως τότε όπως και τώρα η ελληνική κοινωνία και οι κορυφαίοι παράγοντες της εξουσίας ήσαν βουτηγμένοι σε μια επικίνδυνη κρίση αξιοπιστίας υπηρετώντας συμφέροντα και συγκαλύπτοντας σκάνδαλα, οδηγώντας την Ελλάδα σε μεγαλοϊδεατισμούς και μεγάλες τραγωδίες…
Τραγωδίες που τελικά δεν αποφύγαμε…
thenetwar.com

Διαβάστε περισσότερα...