Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 21η Απριλίου 1967. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 21η Απριλίου 1967. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010

Είναι ή δεν είναι αλήθεια…..

Σκέψου το, δεν είναι παράνομο (...ακόμα)
Ας μην ξινίσουν κάποιοι φίλοι κι ας προσπαθήσουν να δώσουν πειστικές και ειλικρινείς απαντήσεις στον εαυτό τους. Οι πολιτικάντηδες, όλοι ανεξαιρέτως, έχουν κάνει επένδυση ζωής στον "αντιχουντισμό". Το βλέπουμε εξ άλλου πως τον εξαργυρώνουν μετά από 35 χρόνια, εκτός από ωρισμένους από μας που εξακολουθούν να έχουν το κεφάλι τους χωμένο στην άμμο. Δικό τους πρόβλημα.
Θα μου πείτε "μας έφεραν την πολυπόθητη δημοκρατία" θα σας απαντήσω την "democracy" μας έφεραν για όσους αντιλαμβάνονται τι θέλω να πω.
Φίλιος

Eγώ δεν λέω να γίνετε χουντικοί, ούτε εγώ είμαι. Σας λέω μόνον να ψάξετε λίγο περισσότερο και να πονηρευτείτε το γιατί οι σημερινοί «δημοκράτες» σοσιαλοκομμουνιστές κατηγορούν τους κακούς χουντικούς, ενώ οι ίδιοι με κάλυμα αυτούς τους κακούς χουντικούς κατακλέβουν την Ελλάδα, την διαλύουν και την ξεπουλάνε στους ξένους, για να περνάνε καλά αυτοί και τα παιδιά τους, ως σύγχρονοι Εφιάλτες.

Δείτε χωρίς παρωπίδες. Και κυρίως, ως δημοκράτες, να μην στερείτε το δικαίωμα στον άλλο να εκφέρει άποψη. Διότι τότε κάνετε αυτό για το οποίο κατηγορείτε τον Παπαδόπουλο ότι δήθεν έκανε.



Είναι ή δεν είναι γεγονός ότι η Ελλάδα γνώρισε ένα ανεπανάληπτο οικονομικό θαύμα την περίοδο 1968-1973, με το σταθερότερο νόμισμα του κόσμου και τιμάριθμο της Ευρώπης, με τριπλασιασμό του Εθνικού Εισοδήματος, με μηδενικό πληθωρισμό και έφθασε να παίρνει βραβεία από τον ΟΟΣΑ(1971-1972), ως η πλέον ταχεία αναπτυσσόμενη χώρα στον κόσμο μετά την Ιαπωνία;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι τότε εξαλείφθηκε η ανεργία, στεγάστηκαν όλοι οι άστεγοι, επεκτάθηκε το 8ωρο και οι κοινωνικές ασφαλίσεις, χαρίστηκαν τα αγροτικά χρέη, ιδρύθηκε ο ΟΑΕΔ, εφαρμόστηκε για πρώτη φορά η δωρεάν Παιδεία, κλπ;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι τότε έγιναν τα μεγαλύτερα έργα, δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια, σε όλη την ελληνική επικράτεια;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι τότε η ύπαιθρος απέκτησε ηλεκτρικό φως, δίκτυο ύδρευσης, τηλέφωνο, δρόμους, σχολεία, γήπεδα, μέχρι και στο τελευταίο χωριό;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι τότε φτιάχτηκε το προοδευτικότερο Σύνταγμα της Ευρώπης (1968), με μείωση των βουλευτών σε 150, χωρίς φορολογικές απαλλαγές, με ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτού, με εκλογή προέδρου από τον λαό, με ίδρυση συνταγματικού δικαστηρίου και δεκάδες άλλους πρωτοφανείς θεσμούς, που θεμελίωναν μια νέα αληθινά δημοκρατική πολιτεία;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι έκανε την μεγαλύτερη διοικητική αποκέντρωση, μετά τον Όθωνα, με τον θεσμό των 7 περιφερειακών διοικήσεων (1971);

Είναι ή δεν είναι γεγονός ότι τότε για πρώτη φορά η Ελλάδα παραιτήθηκε από την δωρεάν αμερικάνικη βοήθεια και άρχισε να εξοπλίζεται από την Ευρώπη με εθνικούς πόρους, με αποτέλεσμα να αποκτήσουμε αεροναυτική υπεροπλία έναντι των τούρκων;

Είναι ή δεν είναι γεγονός ότι έπρεπε να πέσει ο Παπαδόπουλος (Νοέμβριος 1973) για να γίνουν όσα έγιναν στην Κύπρο 8 μήνες μετά, τόσο από τον Ιωαννίδη, όσο και από τον Καραμανλή;

Είναι ή δεν είναι γεγονός ότι από το 1974 και έπειτα στην «δημοκρατική» πια Ελλ΄δα δεν έχει γίνει κανένα δημοψήφισμα – π.χ. για ταυτότητες, ιθαγένεια στους αλλοδαπούς, όνομα Μακεδονία στους Σκοπιανούς, συνεκμετάλλευση με τους τούρκους στο Αιγαίο (έρχεται), κτλ κτλ κτλ;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι κατά την επταετία δεν υπήρχε εγκληματικότητα και οι άνθρωποι δεν κλειδώνανε τα βράδια την πόρτα του σπιτιού τους;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι κανείς δεν τολμάει να περπατήσει σήμερα στην οδό Αθηνάς, Σοφοκλέους, Μενάνδρου, στην Ομόνοια, κτλ, το βράδυ;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ο σοσιαλιστής Παπανδρέου μένει σε σπίτι που κάνει 25 εκατ. Ευρώ;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι αυτός που μένει σε σπίτι 25 εκατ. Ευρώ κάνει μειώσεις σε συντάξεις των 350 ευρώ;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ο παππούς του Αλαβάνου ήταν διαχειριστής της περιουσίας(!) της Παναγίας της Τήνου;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι η σοσιαλίστρια Διαμαντοπούλου έχει 20 ακίνητα;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ο σοσιαλιστής Τζοχατζόπουλος έχει 25 ακίνητα και ο γάμος του στο Παρίσι κόστισε 4,5 εκατ. Ευρώ (1,5 δις δρχ);

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι το 60% των 320 δις ευρώ (κρατικό χρέος) ήταν σε ομόλογα, άρα δεν ήταν χρέος και ο Παπανδρέου με τον Καρατζαφέρη, φέρνοντας το ΔΝΤ μετέτρεψαν αυτά τα ανύπαρκτα χρέη σε υπαρκτά;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ο Παπανδρέου το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να μετρήσει την κρατική περιουσία και ω, τι ειρωνεία είναι ίση με το χρέος μας! Οπότε τώρα μπορούν να την δεσμεύσουν ολόκληρη λόγω των υπαρκτών πλέον χρεών;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι το χρέος το 1974 ήταν 330 εκατ., ο «εθνάρχης» το έκανε μέσα σε 7 χρόνια 8 δις και ο Ανδρέας το έκανε 120 δις;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ο «εθνάρχης» το 1976 υπέγραψε σύμφωνο με την Τουρκία που ουσιαστικά τους άνοιγε την πόρτα στην Θράκη;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ο Ανδρέας το 1988 στο Νταβός υπέγραψε με τον Οζάλ κείμενο που ανοίγει την πόρτα στους Τούρκους για το Αιγαίο;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι κρίση στην Ελλάδα δεν υπήρχε, αλλά την δημιούργησαν οι εβραϊκές τράπεζες μέσω του Παπανδρέου για να ενισχυθεί το πληθωριστικό δολάριο και να φτάσει το 1/1 με το ευρώ;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΕΙ ΠΟΤΕ ΦΥΛΑΚΗ;;;;

(Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι είμαστε σαν λαός ψεύτες, κλέφτες και απατεώνες όπως οι πολιτικοί που εμείς ψηφίζουμε; Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι μας αξίζει ό,τι περνάμε και ό,τι θα περάσουμε; Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι είμαστε πολύ μλκας λαός;)

Εγώ δεν λέω να γίνετε χουντικοί, ούτε εγώ είμαι. Σας λέω μόνον να ψάξετε λίγο περισσότερο και να πονηρευτείτε το γιατί οι σημερινοί «δημοκράτες» σοσιαλοκομμουνιστές κατηγορούν τους κακούς χουντικούς, ενώ οι ίδιοι με κάλυμα αυτούς τους κακούς χουντικούς κατακλέβουν την Ελλάδα, την διαλύουν και την ξεπουλάνε στους ξένους, για να περνάνε καλά αυτοί και τα παιδιά τους, ως σύγχρονοι Εφιάλτες.

Δείτε χωρίς παρωπίδες. Και κυρίως, ως δημοκράτες, να μην στερείτε το δικαίωμα στον άλλο να εκφέρει άποψη. Διότι τότε κάνετε αυτό για το οποίο κατηγορείτε τον Παπαδόπουλο ότι δήθεν έκανε.

Κ.Β.
www.antistasi.org/
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 25 Οκτωβρίου 2010

Για όσα δεν κάναμε..

Ιωάννης Λαδάς, Απόστρατος, πρωτεργάτης της 21ης Απριλίου: «δυστυχώς δεν θα έπρεπε να είμαστε υπόλογοι για αυτά που κάναμε, αλλά για όσα δεν κάναμε....»

Πριν λίγες ημέρες ο Ιωάννης Λαδάς, ένας από τους πρωτεργάτες της 21ης Απριλίου, άφησε την τελευταία του πνοή. Αξιωματικός, πολεμιστής σε όλους τους εθνικούς αγώνες, ιερολοχίτης, άνθρωπος που όλη του η ζωή ήταν ένας πόλεμος. Κάποια στιγμή, κοντά στον Απρίλιο του 1967, εκείνος μαζί με άλλους αξιωματικούς, πήρε μία απόφαση ζωής. Μαζί με άλλους αξιωματικούς του στρατού μας, μετείχε στο εγχείρημα της 21ης Απριλίου, σε αυτό που άλλοι το λένε επανάσταση, άλλοι χούντα, Σημασία αυτό δεν έχει. Αυτό θα το κρίνει η Ιστορία. Αυτό που έχει σημασία ήταν ότι το καθεστώς εκείνο, όπως και να το χαρακτηρίζει ο κάθε ένας, επικράτησε επτά χρόνια. Και όποιος καταλάβει, κατάλαβε...
Με αφορμή λοιπόν τον θάνατο του Λαδά, μου έρχεται στο μυαλό, ένα προσωπικό βίωμα. Είχα την τιμή να τον γνωρίσω, γιατί είναι τιμή να γνωρίζεις κάποιον που αν μη τι άλλο πέρα από την όποια ιδιότητά του πολέμησε για αυτή την Πατρίδα, κάποια χρόνια πριν αρχίσουν να τον ταλαιπωρούν τα προβλήματα υγείας του. Ο λόγος του κοφτός, αλλά ταυτόχρονα και φορτισμένος συναισθηματικά από πολλές καταστάσεις. Στρατιωτικός, πολεμιστής, στέλεχος μία κυβέρνησης. Και από την αναγνώριση, από την παντοδυναμία, στην φυλακή. Όλα αυτά είναι φυσικό να έχουν κάνει έναν άνθρωπο μεστό σε εμπειρίες και γνώση. Συζητώντας μαζί του, του έθεσα και ερωτήματα διάφορα, ασκώντας και ίσως κάποια καλόπιστη κριτική για τις ημέρες του καθεστώτος που πιστά και με αξιοπρέπεια υπηρέτησε. Σε κάποια στιγμή γύρισε και μου είπε: «δυστυχώς δεν θα έπρεπε να είμαστε υπόλογοι για αυτά που κάναμε, αλλά για όσα δεν κάναμε....». Και συνέχισε λέγοντας πως δυστυχώς πολλά ήταν αυτά που έπρεπε να κάνει το καθεστώς της 21ης Απριλίου και δεν έκανε. Πολλά τα οποία ίσως και να έδιναν έναν χαρακτήρα πιο επαναστατικό και πιο μαζικό στο καθεστώς. Σίγουρα είχε πει, δεν θα είχαμε ούτε εμείς, ούτε η πατρίδα μας αυτή την κατάληξη.
Αυτή η φράση του συγχωρεμένου Λαδά, ίσως είναι πέρα από ο,τιδήποτε και μία ιδεολογική κριτική για το καθεστώς. Το καθεστώς που αρέσει δεν αρέσει προσέφερε σε αυτόν τον τόπο. Δεν κατάφερε όμως να γίνει ίσως αυτό που ο ίδιος ο Λαδάς είπε, δεν κατάφερε να γίνει πιο επαναστατικό, δεν κατάφερε ίσως να δώσει μία ιδεολογία, ένα όραμα το οποίο θα έμενε για πάντα. Ίσως σε αυτό να μην έφταιγαν τελικά οι πρωταίτιοι του καθεστώτος αυτού. Και αυτό φάνηκε αργότερα, όταν στις προσπάθειες του χώρου που υποτίθεται ότι εξέφραζε την 21η Απριλίου, απουσίασαν στελέχη και παράγοντες του ίδιου του καθεστώτος! Που ήταν οι τόσοι υπουργοί και υφυπουργοί; Οι τόσοι γραμματείς, νομάρχες, πρόεδροι φορέων και οργανισαμών, τα τόσα στελέχη; Που ήταν όταν οι νέοι της ΕΝΕΠ αντιμετώπιζαν μαρξιστές και φιλελεύθερους, που ήταν όταν διώκονταν τόσοι και τόσοι άνθρωποι, μόνο και μόνο επειδή βρέθηκαν να υπηρετούν το καθεστώς λόγω της ιδιότητάς τους; Δεν θέλω πραγματικά να έρθω σε καμμία αντίθεση με ανθρώπους που υπηρέτησαν και καλά έκαναν, την 21η Απριλίου. Δεν είναι σκοπός μου. Άλλωστε τα χρόνια έχουν περάσει και οι καταστάσεις μπορούν να ειδωθούν πλέον από ένα πιο ψύχραιμο πρίσμα. Απλά, η 21η Απριλίου, ήταν μία ευκαιρία να φτιαχτεί κάτι στην πατρίδα μας, το οποίο τελικά δεν φάνηκε ότι φτιάχτηκε. Κάτι το πραγματικά επαναστατικό, εθνικιστικό και ιδεολογικά δομημένο. Μία ευκαιρία ή οποία από ό,τι φάνηκε, μάλλον δεν αξιοποιήθηκε σωστά. Και αυτό δεν είναι κάτι που το εκφράζω εγώ ή κάποιοι άλλοι. Το εξέφρασε ένας από τους πρωτεργάτες της 21ης Απριλίου, ο Ιωάννης Λαδάς.
Έχοντας στη σκέψη μου τα λόγια του, εύχομαι κάποια στιγμή όλοι εμείς, που μας αποκαλούν φασίστες, ακροδεξιούς, αυγά του φιδιού, ή ο,τιδήποτε άλλο χαρακτηρισμό μας προσάπτει το σύστημα, όλοι όσοι ανήκουμε σε αυτό που λέμε εθνικιστικό και πατριωτικό χώρο, να μη βρεθούμε μετά από χρόνια στη θέση να πούμε το δικό μας «για όσα δεν κάναμε...
www.elkosmos.gr
Τάσος Δημητρακόπουλος
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2010

ΠΩΣ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΕΔΩΣΕ ΑΜΝΗΣΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ!

Γ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: Εγώ Καραμανλής δεν γίνομαι , να λιποτακτώ στο Παρίσι..
ΣΤ.ΠΑΤΑΚΟΣ: Δεν είμαι εγκληματίας για φύγω από την πατρίδα μου...

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 26 Αυγούστου 2010

Γράψ’τα όταν πεθάνω...


Ο Μίμης ο «Φασαρίας» ή «Αρσακειάδα», όπως ήταν το διπλό παρατσούκλι που του είχαν κολλήσει οι δικοί του άνθρωποι, γνωστός στους περισσότερους ως «αόρατος δικτάτορας», μας άφησε χρόνους το πρωινό της 16ης Αυγούστου, με επίσημη αιτία θανάτου τη θερμοπληξία.
Μαζί του έφυγε κι ένα βάρος που κουβαλούσα μέσα μου για το εάν θα μπορέσω να αποκαλύψω άγνωστες πτυχές της κυπριακής τραγωδίας και κυρίως τα γεγονότα που οδήγησαν σ’ αυτή, τις σχέσεις του με τον Παπαδόπουλο και την τελική ρήξη τους, σύμφωνα πάντα με τα όσα μου είχε εκμυστηρευθεί ο ίδιος μέσα στη φυλακή.
Ο Δημήτριος Ιωαννίδης -περί ου ο λόγος- όταν του είχα ζητήσει σχεδόν φορτικά να δουν το φως της δημοσιότητας εκτός από το σχέδιό εξαπάτησής του από τους Αμερικάνους τις πρώτες ημέρες της τουρκικής εισβολής στη μαρτυρική Μεγαλόνησο κι άλλα στοιχεία για το ρόλο που διαδραμάτισε η υπερδύναμη σε βάρος του Ελληνισμού. μου είπε κοφτά: «Οχι όσο ζω»!
Ετσι λοιπόν, τώρα που αισθάνομαι αποδεσμευμένος μπορώ να μεταφέρω τη συζήτηση που είχε κάνει στις αρχές Μαρτίου του 1974 με τον τότε πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα Χένρι Τάσκα. Στη συνάντηση που είχε γίνει στο Πεντάγωνο ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματικής αντιπροσωπίας του είχε προτείνει τη διζωνική λύση στην Κύπρο, παρουσιάζοντάς του ένα σχέδιο τύπου Ανάν, θερμός θιασώτης του οποίου είναι ο σημερινός πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου. Ο Τάσκα έσπευσε μάλιστα να του πει ότι υπήρχε καταρχήν συμφωνία για την ειρηνική διευθέτηση του θέματος με τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας Γκιουνές. Ως αντάλλαγμα η Αγκυρα θα δεχόταν ότι τα ελληνικά νησιά είχαν υφαλοκρηπίδα, κάτι που μέχρι τότε αρνιόταν, ενώ θα επανεξέταζε τη στάση της αναφορικά με τον ελληνικό εναέριο χώρο.
Ο Ιωαννίδης αντέδρασε έντονα σε μια τέτοια συνδιαλλαγή και μοιραία η συζήτηση ήρθε στα πετρέλαια του Αιγαίου, αφού ήδη από το 1972 είχαν αρχίσει οι σχετικές έρευνες. Ο Τάσκα προσπάθησε αρχικά να τον πείσει ότι οι Τούρκοι, μετά από γεωλογικές έρευνες, είχαν ανακαλύψει μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου στα διεθνή ύδατα με κατεύθυνση προς τα δικά τους θαλάσσια όρια. Και συγκεκριμένα στην περιοχή της Τενέδου.
Οταν ο ίδιος του αντέτεινε πώς είναι δυνατόν ένα τόσο μεγάλο κοίτασμα, σε μορφή λίμνης, να μην το έχουν εντοπίσει οι συμπατριώτες του ο Αμερικανός πρέσβης μπήκε κατευθείαν στο… ψητό. «Πιστεύω, του είπε, ότι μια συμφωνία για τα πετρέλαια θα ήταν επωφελής και για τις δύο πλευρές ενώ θα βοηθήσει να σταματήσουν οι εντάσεις».
Σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, ο Τάσκα του τόνισε επί λέξει: «Δώστε κάτι στους Τούρκους να ηρεμήσουν. Εξάλλου γνωρίζουν ότι το πετρέλαιο (της Θάσου) βρέθηκε στα δικά σας νερά»…
Κατηγορηματικά και πάλι ο «αόρατος δικτάτορας» ή ιδεολογικός καθοδηγητής του Απριλιανού καθεστώτος, όπως ο ίδιος αρέσκετο να αποκαλείται, αρνήθηκε και πάλι, προβάλλοντας τη συμφωνία που είχε κάνει το ελληνικό Δημόσιο (επί Παπαδοπούλου) με την εταιρεία ΟΣΕΑΝΙΚ. Αυτή προέβλεπε ότι στα δέκα βαρέλια τα πέντε θα τα έπαιρνε η Ελλάδα.
Ο Ιωαννίδης θεωρούσε ότι ήταν μια καλή συμφωνία και μάλιστα θυμήθηκε με χαρά όταν στα τέλη του 1973 ή στις αρχές του ’74 μέσα σε ένα κυλινδρικό δοχείο είχε φτάσει στο γραφείο του το πρώτο ελληνικό πετρέλαιο! Γι’ αυτό και ξένισε όταν στη συνέχεια ο Τάσκα του πρότεινε να δίνει η Ελλάδα ένα στα πέντε βαρέλια που κρατούσε για λογαριασμό της στην Τουρκία, προκειμένου να εξασφαλισθεί οριστικά η ηρεμία στην περιοχή. Πρόταση που ο ίδιος μετά βδελυγμίας, όπως ισχυρίστηκε, απέρριψε, τονίζοντας ότι τελικά αν την αποδεχόταν η χώρα μας θα έπαιρνε τρία στα δέκα βαρέλια που θα αντλούνταν κι ενώ οι γεωτρήσεις ήταν στο δικό της υποθαλάσσιο χώρο.
Συζητώντας για τα γεγονότα που προηγήθηκαν του πραξικοπήματος που ανέτρεψε τον Μακάριο, μου αποκάλυψε ότι ο ίδιος θεωρούσε τον πλέον επικίνδυνο άνθρωπο στην Κύπρο τον Πολύκαρπο Γεωρκάτζη. Επρόκειτο για έναν απρόβλεπτο άτομο. Συγκεκριμένα μου είπε: «Θεωρώ πως ήταν αναμεμειγμένος μέχρι την απόπειρα δολοφονίας του Παπαδόπουλου από τον Αλέξανδρο Παναγούλη το 1968»…
Από αγαπημένο παιδί του Μακάριου έγινε ο πιο μισητός εχθρός του. Γενικά, σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, ο Γεωρκάτζης συγκέντρωσε πολλές αντιπάθειες που οδήγησαν λίγο αργότερα στη δολοφονία του. Ο ίδιος δεν μου απέκλεισε το ενδεχόμενο, γέλασε μάλιστα χαρακτηριστικά όταν τον ρώτησα σχετικά, να τον δολοφόνησε με εντολή του Ελληνας αξιωματικός των Καταδρομών, έμπιστός του, με ειδική αποστολή. Πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που το 1970 φέρεται ότι είχε προσπαθήσει να καταρρίψει το ελικόπτερο του Μακαρίου.
Ο Ιωαννίδης δεν μου έκρυψε ότι γνώριζε το σχέδιο δολοφονίας του Αρχιεπισκόπου από το ίδιο αυτό πρόσωπο, αλλά ποτέ δεν μου είπε αν ενέκρινε αυτή την ενέργεια ούτε μου αποκάλυψε το όνομα του επίδοξου εκτελεστή. Αντιθέτως, εξέφρασε το θαυμασμό του για τη Γαλλίδα γυναίκα του Γεωρκάτζη την οποία αποκάλεσε «πραγματική καλλονή».
Για την ιστορία, αξίζει να αναφερθεί ότι η συγκεκριμένη κυρία παντρεύτηκε αργότερα τον αείμνηστο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσο Παπαδόπουλο, μια από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του σύγχρονου Ελληνισμού.
Από το καλοκαίρι του 1973 είχε προετοιμάσει την ανατροπή Παπαδόπουλου, όπως μου ισχυρίστηκε ο Ιωαννίδης. Εκείνη την εποχή είχε τις πρώτες επαφές με διοικητές Μονάδων της Αττικής και όχι μόνο. «Ημουν αποδέκτης των διαμαρτυριών για την απεμπόληση του επαναστατικού πνεύματος της 21η Απριλίου και την πολιτικοποίηση του καθεστώτος από πολλούς μεσαίους και ανώτερους αξιωματικούς», μου εξομολογήθηκε.
Ο Ιωαννίδης παραδέχθηκε ότι παρότι συζητούσε σε τακτά χρονικά διαστήματα με τον Παπαδόπουλο ποτέ δεν αισθάνθηκαν φίλοι σε αντίθεσή με τον αδελφό του Κώστα (πέθανε στον Κορυδαλλό από ανακοπή καρδιάς) με τον οποίο ήταν «κολλητοί» και ο σύνδεσμός του με τους υπόλοιπους υπόδικους πραξικοπηματίες.
Για το Πολυτεχνείο πιστεύει ο ίδιος ότι ο Παπαδόπουλος το χειρίσθηκε με λάθος τρόπο. «Επρεπε -όπως μου είπε- να μην ανοίξει μέτωπο με τους φοιτητές»…
Αναφερόμενος στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη, ο Ιωαννίδης θεωρούσε ότι τίποτε καλό δεν έδωσε στον τόπο, αντιθέτως έκανε πολλούς στρατιωτικούς να αναρωτηθούν για το μέλλον της «επανάστασης».
Μιλώντας για τα ξημερώματα της 25ης Νοεμβρίου του ’73 οπότε κατόπιν εντολής του συνελήφθη ο Παπαδόπουλος στη βίλα του στο Λαγονήσι, μου ανέφερε ότι αν δεν πετύχαινε η επιχείρηση πιθανόν να είχαμε «εμφύλιο πόλεμο» στις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων. Γι’ αυτό και το σχέδιο καταρτίσθηκε με άκρα μυστικότητα, αφού όλοι οι συμμετέχοντες ήταν ντυμένοι σαν πολίτες ενώ χρησιμοποίησαν για τη μεταφορά τους εκτός από αυτοκίνητα ιδιωτών και φορτηγά ακόμη και το λεωφορείο της γραμμής Πεδίον Αρεως - Σαρωνίδας. Το φορτηγό μάλιστα που είχε το βαρύ οπλισμό ήταν από μεταφορική εταιρεία, ώστε να μην κινήσει η παρουσία του υποψίες.
Σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, η επιχείρηση έπρεπε να ήταν αναίμακτη, όπως κι έγινε, αφού αντικειμενικός στόχος ήταν μόνο ο Παπαδόπουλος, χωρίς τον οποίο κανείς δεν θα έκανε καμία κίνηση. «Εξάλλου», όπως συμπλήρωσε, «και οι αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων ήταν δικοί μου άνθρωποι».
Ο ίδιος μου μετέφερε και τη σύντομη συνομιλία που είχε με τον Παπαδόπουλο όταν τον επισκέφθηκε στη βίλα όπου κρατείτο. «Ηταν καθισμένος σε μια μεγάλη πολυθρόνα στο σαλόνι του σπιτιού μπροστά σ’ ένα ραδιόφωνο που έπαιζε στρατιωτικά εμβατήρια», θυμάται. «Μόλις με είδε μόρφασε και κάτι ψέλλισε για την οχιά που έτρεφε τόσο καιρό στον κόρφο του». Ο Ιωαννίδης τότε του είπε ότι «η επανάσταση έγινε όχι για να φορούν κοστούμια αλλά για τη χώρα που δεχόταν εσωτερικές και εξωτερικές απειλές». Ο ίδιος μου απέκλεισε το ενδεχόμενο οι Αμερικανοί να γνώριζαν ότι θα επιχειρηθεί η ανατροπή του καθεστώτος Παπαδοπούλου, με τον οποίο διατηρούσαν πολύ καλές σχέσεις.
Οπως και να ’χει ένας κύκλος της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας έκλεισε διά παντός πριν από περίπου μια εβδομάδα στο Γενικό κρατικό Νίκαιας, όπου διακομίστηκε ο τελευταίος, ίσως, πρωτεργάτης της Χούντας. Σίγουρα πήρε κάποια μυστικά στον τάφο του ο «αόρατος δικτάτορας», αλλά έστω και στα τελευταία του φρόντισε να αποκαλύψει μερικά...
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΦΡΑΓΚΟΥ/adesmeytos.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 22 Αυγούστου 2010

Ο «αόρατος δικτάτορας» και η εισβολή στην Κύπρο

Ο Δημ. Ιωαννίδης, ο σύνδεσμος της CIA και το μήνυμα από την Ουάσιγκτον

Δύο άνθρωποι γνώριζαν τι πραγματικά συνέβη το μοιραίο καλοκαίρι του 1974. Και οι δύο έφυγαν από τη ζωή παίρνοντας μαζί τους πολύτιμα μυστικά και χωρίς ποτέ να αποκαλύψουν την αλήθεια. Ο ένας ήταν ο «αόρατος δικτάτορας», ο ιδιόμορφος Δημήτρης Ιωαννίδης, ο οποίος απεβίωσε προ ολίγων ημερών. Ο άλλος, ο Γκας Αβρακότος, Ελληνοαμερικανός πράκτορας της CIA, ο οποίος χειριζόταν για πολλά χρόνια τη σχέση της αμερικανικής μυστικής υπηρεσίας με τον Ιωαννίδη.

Ο Αβρακότος ήταν ενας εξαιρετικά φανατικός αντικομμουνιστής που πολλές φορές ξεπερνούσε και τα όρια των εντολών του. Το 1967, λίγους μήνες μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, ο πρόεδρος Τζόνσον αποφάσισε να στείλει ένα άκρως απόρρητο μήνυμα στον τότε ισχυρό δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, με το οποίο του ζητούσε να μην εκτελέσει τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Αβρακότος γνώριζε καλά τον Παπαδόπουλο από τον καιρό που ο συνταγματάρχης ήταν ο σύνδεσμος της ΚΥΠ με την αμερικανική υπηρεσία. Αν και υπηρετούσε στο Βιετνάμ, το Λάνγκλεϊ τον διέταξε να πάει στην Αθήνα ως αγγελιαφόρος για να δώσει το μήνυμα στον Παπαδόπουλο. Εκείνος, σύμφωνα με διήγησή του, τον επεσκέφθη στο γραφείο του στη Βουλή και αφού του ανέπτυξε το επίσημο μήνυμα για τον Ανδρέα, συμπλήρωσε: «αυτό είναι το μήνυμα που φέρνω, αλλά αν θέλεις τη γνώμη μου, καλά θα κάνεις να καθαρίσεις αυτό τον «μπάσταρδο»». Ο Παπαδόπουλος, ο οποίος είχε εν τω μεταξύ αποκτήσει και άλλα δικά του κανάλια επικοινωνίας με την Ουάσιγκτον, ζύγισε τα πράγματα και ακολούθησε τη συμβουλή του Τζόνσον.

Ο Αβρακότος επανήλθε, όμως, στην Ελλάδα, στον σταθμό της CIA και ανέλαβε το κρίσιμο πόστο του συνδέσμου με τα ΛΟΚ που είχαν εκείνη την εποχή την ευθύνη για τις επιχειρήσεις Stay behind που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «Κόκκινη Προβιά». Επρόκειτο στην ουσία για ένα σχέδιο που προέβλεπε την οργάνωση μυστικών ομάδων αντίστασης σε περίπτωση που οι δυνάμεις του Ανατολικού Μπλοκ εισέβαλλαν στην Ελλάδα. Ο Αβρακότος βρισκόταν συχνά στο γραφείο του διοικητη των ΛΟΚ, ταξίαρχου Γιαννακού, στο Πεντάγωνο, ο οποίος ήταν ο στενότερος φίλος του Ιωαννίδη. Οταν η CIA ήθελε να περάσει κάποιο μήνυμα στον Ιωαννίδη ο Αβρακότος ζητούσε να τον δει στο γραφείο του Γιαννακού.

Διαφορετικές «ατζέντες»

Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές και μαρτυρίες, οι Αμερικανοί θεωρούσαν πως ο Παπαδόπουλος είχε αποκτήσει δική του «ατζέντα» το φθινόπωρο του 1973, ειδικά μετά τις δυσκολίες που προέβαλλε στη διευκόλυνση των αμερικανικών αποστολών βοήθειας στο Ισραήλ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Ο Ιωαννίδης είχε και εκείνος τη δική του «ατζέντα», καθώς διαφωνούσε με την «κοσμικότητα» που επεδείκνυε πλέον ο Παπαδόπουλος, αλλά και τα ανοίγματα φιλελευθεροποίησης που είχε ανακοινώσει. Είναι, λοιπόν, λογικό να βρήκε σύμφωνους τους ανθρώπους της CIA στην Αθήνα, μιας και την περίοδο εκείνη ο Κίσινγκερ θεωρούσε πιο σημαντική την πλήρη υποταγή της Ελλάδας στους δικούς του γεωπολιτικούς υπολογισμούς παρά την ομαλή μετάβαση σε ένα φιλοδυτικό δημοκρατικό καθεστώς.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν δύο μυστήρια που περιμένουν ακόμη απαντήσεις. Το ένα είναι αν και ποιος έδωσε στον Ιωαννίδη αυτό που εκείνος εξέλαβε ως «πράσινο φως» να: (α) ανατρέψει τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και (β) αγνοήσει παντελώς τον κίνδυνο τουρκικής εισβολής. Υπάρχει βεβαίως και ένα τρίτο ερώτημα, το οποίο όμως έχει απαντηθεί, για το πώς οι Αμερικανοί σταμάτησαν τον Ιωαννίδη και την τότε ελληνική κυβέρνηση από τον πόλεμο κατά της Τουρκίας, όταν με εξαιρετικά μεγάλη καθυστέρηση το αποφάσισε ο αόρατος δικτάτορας.

Ως προς τα πρώτα δύο ερωτήματα έχουμε μαρτυρίες και έγγραφα που δημιουργούν πολλά ερωτήματα. Ο τότε Νο2 της CIA στην Αθήνα Ρον Εστες ισχυρίζεται και αναφέρεται σε συγκεκριμένο τηλεγράφημα, πως επεσκέφθη τον Ιωαννίδη δέκα ημέρες πριν από το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, του επεσήμανε τους κινδύνους ανατροπής του στάτους κβο στην Κύπρο και το μεγάλο ρίσκο μιας τουρκικής εισβολής. Κατά τη διήγηση του Εστες, ο Ιωαννίδης αντέδρασε βίαια, κλώτσησε το τραπέζι με τον καφέ που είχε μπροστά του και δήλωσε πως «αν οι Τούρκοι τολμήσουν θα φτάσω έως την Κωνσταντινούπολη». Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι τι διημείφθη μεταξύ Ιωαννίδη και Αβρακότου, ο οποίος ήταν παρών σε αυτή την κρίσιμη συνάντηση, αλλά είναι βέβαιο πως είχε και αλλες κατ' ίδίαν επαφές με τον Ιωαννίδη. Ο Αβρακότος μισούσε τον Μακάριο, τον αποκαλούσε «Κάστρο της Μεσογείου» και δεν θα πρέπει να αποκλείεται -με βάση και το προηγούμενο με το μήνυμα για τον Ανδρέα- να τον ενθάρρυνε να προχωρήσει στο πραξικοπημα διαβεβαιώνοντάς τον πως οι ΗΠΑ δεν θα άφηναν ποτέ την Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο και να προκαλέσει ελληνοτουρκικό πόλεμο. Υπάρχει βεβαίως και η πιο συνωμοσιολογική θεωρία που θέλει τον Κίσινγκερ εν γνώσει του να στέλνει αυτό το μήνυμα στον Ιωαννίδη μέσω Αβρακότου γνωρίζοντας πως ο «τυφλωμένος» από μένος κατά του Μακαρίου και υπερπατριωτισμό Ιωαννίδης θα έπεφτε στην παγίδα.

Επιχείρηση παραπλάνησης

Γεγονός είναι πως ο Ιωαννίδης εξεπλάγη, έμεινε εμβρόντητος όταν έμαθε ότι άρχισε η τουρκική εισβολή και φερόταν σαν να είχε «προδοθεί» από κάποιους. Η αλήθεια πάντως είναι πως από την ώρα που, με τεράστια καθυστέρηση, αποφάσισε να αντιδράσει στρατιωτικά με την αποστολή υποβρυχίων και αεροσκαφών και την απειλή ενός ελληνοτουρκικού πολέμου, οι Αμερικανοί έκαναν τα πάντα για να τον αποτρέψουν. H CIA έφτασε στο σημείο να διαδώσει την παραπλανητική πληροφορία πως οι Βούλγαροι συγκεντρώνουν δυνάμεις στα σύνορά τους με την Ελλάδα, ενώ κατεβλήθη κάθε προσπάθεια να παραγκωνισθεί ο Ιωαννίδης και να περάσει η εξουσία στους τότε αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων οι οποίοι διατηρούσαν παραδοσιακά στενές σχέσεις με τους Αμερικανούς. Η Ουάσιγκτον θεώρησε, άλλωστε, τεράστια επιτυχία της, όπως φάνηκε και απο την περίφημη έκθεση της CIA μετά την κρίση, το γεγονός πως σταμάτησε τον ελληνοτουρκικό πόλεμο. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι ποτέ δεν είχε σχεδιάσει την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην εξουσία, γιατι τον θεωρούσε ισχυρογνώμονα, απρόβλεπτο και φιλοευρωπαϊστή.

Το τι συνέβη εκείνο το περίφημο και μοιραίο καλοκαίρι θα απασχολεί για πολλά ακόμη χρόνια τους ιστορικούς. Ο Αβρακότος πέθανε αφού πάλεψε με τη μανία καταδίωξης, ενώ ο Ιωαννίδης έβαζε συχνά τα κλάματα γιατί δεν άντεχε αντικρίζοντας το αποτέλεσμα του τυφλού του υπερπατριωτισμού. Και οι δύο έχουν ίσως πάρει μαζί στον τάφο δικά μας εθνικά μυστικά που αξίζει όμως τον κόπο να ερευνηθούν περαιτέρω.
news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010

Μία απάντηση στην «ανακάλυψη σκανδάλων» της επταετίας


Εάν ο Παπαδόπουλος μας έφερε...το παράδεισο και δεν το καταλάβαμε τότε και το καταλαβαίνουμε τώρα,... μετά 36 χρόνια, θέλουμε κατεπειγόντως ψυχίατρο...και δεν το ξέρουμε ! κ. Χατζηδάκη, το πιο πολύτιμο πράγμα που μπορεί κάποιος, απ' τη θέση του ΑΞΙΟΥ ρυθμιστή των πραγμάτων της πολιτείας σου, να σου προσφέρει, έξω απ' την υλική ευμάρεια, που πολλές φορές συγκαλύπτει αμαρτίες(ψάξτε το εάν αντέχετε και θα δείτε πολλές)... και που φαίνεται να σας απασχολεί πρωτευόντως, είναι η δυνατότητα να αυτορυθμίζεσαι ως ΠΟΛΙΤΗΣ στα πλαίσια της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ... που σου ταιριάζει ! Εάν τώρα λέτε ότι η δημοκρατία που έχουμε, δεν μας ταιριάζει, πράγμα που συμφωνώ "εν πολλοίς", τότε αντί να τρέχουμε σε φαντασματα του παρελθόντως που τη κατάργησαν με χυδαίο και άνανδρο μάλιστα τρόπο(έπιασαν στον "ύπνο" τον Ελληνικό λαό, τον φίμωσαν και ένα μεγάλο αριθμό απ' τα παιδιά του, στο όνομα του κομουνισμού,...απ' τον οποίο τάχαμου "κινδύνευε η χώρα, έστειλαν στα ξερονήσια, για να μη μιλήσουμε για τις "μεθόδους" επιβολής, που κάποιοι συμπολίτες μας πλήρωσαν ακριβά...στις "Μπουμπουλίνες", ΕΑΤ/ΕΣΑ κτλ), αντί δηλαδή να κινούμαστε  προς τα πίσω (αδικαιολόγητος.... μαζοχιστικός αρχαισμός) να πάμε μπροστά, όχι βέβαια φουτουριστικά("αριστερίστικα" δηλαδή,που τελικά γυρνάνε τα πράγματα...πίσω), αλλά πραγματιστικά και να προωθήσουμε την όποια δημοκρατία μας εκεί που πιστεύουμε, ως Ελληνικός λαός, που μας ταιριάζει, στη συμβατή κατευθύνση προόδου, που μας δείχνει ο κόσμος (επιτέλους κάποτε και οι χουντικοί... με τους "κλώνους" τους, ας ανοίξουν τα μάτια τους) και ειδικότερα η Ευρώπη, ως μέλη της ένωσής της !

 "΄Ενας απλός πολίτης...χωρίς φόβους και πάθη"
Διαβάστε περισσότερα...

Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ και η ΧΟΥΝΤΑ ...


Ο κ. Ιακωβίδης έκανε πράγματι μια αρχή ανακίνησης του θέματος ΜΑΚΑΡΙΟΣ και η ΧΟΥΝΤΑ,...μπερδεύοντας όμως ανεπίτρεπτα, για ένα σοβαρό ιστορικό ερευνητή, τα πράγματα, όπως αποσπασματικά προβλήθηκαν οι θέσεις του, στο “army alert” ! Θα έπρεπε πριν προχωρήσει στην "αποκάλυψη" των "φοβερών" στοιχείων του, να μας ανέλυε «δι' ολίγων», ως βάση της συλλογιστικής του, ποια συμφέροντα εκπροσωπούσε η μια Χούντα του Παπαδόπουλου και ποια η άλλη του Ιωαννίδη και βεβαίως ποια η σχέση, επί της πολιτικής ουσίας, των δύο αυτών κύριων χουντικών οργανώσεων, για να μη μπερδεύονται οι άνθρωποι που τον διαβάζουν,....εκτός κι' αν θέλει, πράγμα που δεν τολμώ να πιστέψω !
Για να ενισχύσω λοιπόν το «φωτισμό» στις «φοβερές αποκαλύψεις» του, θα του θυμίσω, όσο πιο περιληπτικά μπορώ, τα εξής, ως απολύτως ντοκουμενταρισμένα :
1. Εισαγωγικά λοιπόν…για να μη ξεχνιόμαστε, η μεταπολεμική κατάσταση και στη χώρα μας, στα πλαίσια της Αμερικανικής ηγεμονίας, που προέκυψε απ’ το Β΄ ΠΠ, χαρακτηρίζεται από ένα ανηλεή «καυγά» μεταξύ των ΗΠΑ, ως της νέας ηγεμονικής δύναμης και της Μ. Βρετανίας, ως της προηγούμενης, που αρνιόταν πεισματικά να παραδώσει το «τιμόνι» του κόσμου…στη πρώτη ! Η μεταπολεμική ιστορία, σε παγκόσμιο επίπεδο, βρίθει παραδειγμάτων του φοβερού αυτού «καυγά», που θα έπειθε και το πιο κακόπιστο…και αντισυνωμοσιολόγο ενδιαφερόμενο! Στη πατρίδα μας τα Βρετανικά συμφέροντα, κατά παράδοση, εκπροσωπούσαν τα ανάκτορα, με το σύνολο του πολιτικού κόσμου, που εκεί έβλεπε και τα δικά του συμφέροντα … και κατά προέκταση της πατρίδας μας, ανεξάρτητα πολιτικής παρατάξεως,…όπως εξάλλου είχε βεβαιώσει ο δυναμικός εκφραστής τους, από ενάρξεως του Μεγάλου Πολέμου (Α΄ΠΠ), με το διχασμό που προκάλεσε, αλλά τελικά δικαιωμένος ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, επισφραγίζοντας την ακολουθητέα απ’ ΟΛΟΥΣ(Βρετανική) «κατεύθυνση», με το περίφημο…και «ακατανόητο» για τους εθελοτυφλούντες Βενιζελικούς, προ του θανάτου του «ΖΗΤΩ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ» !
Τα Αμερικανικά συμφέροντα «εγκαινίασε», ως ο δυναμικός και αδιαμφισβήτητος εκπρόσωπός τους στη χώρα μας, ΠΑΠΑΓΟΣ (έναντι κάποιων «απολειφαδιών» της πολιτικής μας ζωής, που άρχισαν μεταπολεμικά να ψελλίζουν αμερικανικά, πχ Σοφούλης), υπό το καθηλωτικό τίτλο, για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία του Ελληνικού κράτους,…Στρατάρχης [του δόθηκε, υπό την ασφυκτική πίεση των Αμερικανών,… με πολύ «χολή» απ’ τα ανάκτορα (για να θυμηθούμε το «σκατάρχης» της Φρειδερίκης), στη τελευταία «πράξη» του εμφυλίου, για να τον τερματίσει εκκωφαντικά ένδοξα, για τα περαιτέρω…]. Με την αποφασιστική συμβολή του στην απευκταία για τους Βρετανούς,…«περίεργη» εμπλοκή του Χίτλερ στα δυτικά και νότια Βαλκάνια, δηλ. Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα (όπως προκύπτει από επίσημα διπλωματικά έγγραφα της εποχής), απέδειξε έμπρακτα τις καθαρές προθέσεις του προσφοράς των υπηρεσιών του…στην επερχόμενη, μέσα απ’ το πόλεμο, νέα ηγεμονική δύναμη των ΗΠΑ! Αυτό βέβαια στοίχησε στο λαό μας…μια φρικτή 4ετή κατοχή(βίαιη εξάρθρωση των βρετανικών θέσεων στη χώρα μας) και στη συνέχεια ένα φρικτότερο εμφύλιο(βίαιη επιβολή της Αμερικανικής ηγεμονίας σ’ αυτή).
2. Ο Παπαδόπουλος, για να μπούμε τώρα σωστά στο θέμα μας, με τη δική του "παρέα", εκπροσωπούσε,…στα πλαίσια του «μικτού» ΙΔΕΑ, τα Βρετανικά συμφέροντα στο τόπο μας, ως «παλαιόθεν» έμπιστος των ανακτόρων (τον θυμόμαστε ως χαμηλόβαθμο στρατοδίκη, στη δίκη του Μπελογιάννη…να μειοψηφεί, ΜΟΝΟΣ, για την αθώωση του, σε διατεταγμένη προφανώς υπηρεσία των ανακτόρων, που έψαχναν αγωνιωδώς τρόπο να αποσοβηθεί ο θάνατος του, στα πλαίσια της μετεμφυλιακής πολιτικής ειρήνευσης των βρετανικών παραγόντων της χώρας, βλέπε Κ. Τσαλδάρης). Όπως προκύπτει, από αδιάσειστα στοιχεία, ο Παπαδόπουλος επισκέπτονταν τα ανάκτορα, συχνά-πυκνά, συνοδεύοντας συνήθως τον έμπιστό τους Ταξίαρχο Βέρρο…που αυτά τον είχαν τοποθετήσει, ως Δντη του Στρκου Γραφείου του ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ !!! (απ’ τις αρχές της 10ετίας του ’60 άρχισε, ευκρινώς πλέον,… να κάνει «νερά», συνεπής προφανώς στην αμερικανική «γραμμή» Παπάγου)
Ως συνεπής, λοιπόν, στα βρετανικά συμφέροντα της χώρας, ο Παπαδόπουλος, με την επιβολή του καθεστώτος ΤΟΥ, μετά το θλιβερό «φιάσκο» του βασιλικού αντιπραξικοπήματος, φρόντισε να «ισορροπήσει» βρετανικά,…. στα πλαίσια της ΑΝΤΙΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ! Μέχρι και το παπά των ανακτόρων, προς μεγάλη αγανάκτηση της (φιλοαμερικανικής)ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, έκανε αρχιεπίσκοπο !!!
3. Ο Μακάριος, κατά φυσική προέκταση των βρετανικών πραγμάτων στη χώρα μας, στη βρετανοκρατούμενη,… και υπό το καθεστώς της ΖΥΡΙΧΗΣ και του ΛΟΝΔΙΝΟΥ Κύπρο, βρίσκονταν εύλογα στην ίδια "πλευρά", τη βρετανική, με το Παπαδόπουλο, γι’ αυτό και τα "ωραία λόγια" του πρώτου προς τον δεύτερο,…που «αποκαλύπτει» ο κ. Ιακωβίδης, που απλά επιβεβαιώνουν την επιχειρούμενη, από της επιβολής της δικτατορίας το ’67, (βρετανική) πολιτική ευθυγράμμιση ΑΘΗΝΩΝ-ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, που είχε διαταραχτεί… αμερικανικά, στη προηγηθείσα κρίση του 1964 ! (Εγγυήτρια μεγάλη δύναμη για τη δοθείσα τότε λύση, που ουσιαστικά και την επέβαλε,…αλλά και για τον αναδειχθέντα, ως γενικής αποδοχής ηγέτη της Κύπρου, Μακάριο, υπήρξε η Βρετανία και μόνο, με τις ΗΠΑ να πασχίζουν να στηρίξουν, ως έρεισμα τους εκεί, ένα «ξοφλημένο» Χίτη συνταγματάρχη, που όμως στήριξαν αποφασιστικά, για να αναδειχτεί απ’ τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, στον ήρωα Γρίβα…ως ένα περίπου «μικρό» Παπάγο ! Και τον αγώνα αυτό, για να μη ξεχνιόμαστε, «πυροδότησε» το ’55 στον ΟΗΕ, ο «μεγάλος» Παπάγος, κατά σοβαρή παρέκκλιση της ακολουθούμενης, μέχρι τότε, φιλοβρετανικής «γραμμής» της χώρας και προς μεγάλη αγανάκτηση του σκληροπυρηνικού τότε Βρετανού πρωθυπουργού, Ήντεν!)
4. Ο Ιωαννίδης όμως, ο γνωστός «παλαιόθεν» ως το «Αμερικανάκι» του ΙΔΕΑ, γνωστός απ’ τα πρώτα «χνάρια» του στο στρατό (Μέση Ανατολή) ως σφόδρα αντιβασιλικός και αντικομουνιστής και «δεδομένος» στην ΑΝΤΙΒΡΕΤΑΝΙΚΗ και ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΦΙΛΗ "γραμμή" ΠΑΠΑΓΟΥ, για να μη ξεχνιόμαστε, αφότου οι "πάτρωνές" του συμφώνησαν με τους "πάτρωνες" της βρετανικής πλευράς του Παπαδόπουλου...για το απονενοημένο, τον Απρίλιο του 1967, (ως ουσιώδη παράγοντα ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ στην εξαιρετικής, για τη περίπτωση, γεωστρατηγικής σημασίας χώρα μας, εν όψει πολέμου στη Μ. Ανατολή, στη βάση της πετρελαϊκής " χοντρής μοιρασιάς" που συμφωνήθηκε), συμφώνησε με τη σειρά του με το Παπαδόπουλο, μέχρι χτες εχθρό του, ως βρετανόφιλο, ... επί της «διαδικασίας» (σ’ ένα σπίτι στο Παγκράτι) και περίμενε ανυπόμονος τη δική του ώρα, με το δικό του Γρίβα περιορισμένο, υπό την επιτήρηση του Παπαδόπουλου, στο Χαλάνδρι!
Το 1973, όταν η συμφωνία ανατράπηκε στη "κορυφή" της, με το "γουώτερ γκέιτ" και με το Νίξον...εκτός "παιδιάς", σήμανε ευκρινώς η ώρα του Ιωαννίδη, που μας προέκυψε απ' το "Πολυτεχνείο",... με το Παπαδόπουλο τώρα υπό επιτήρηση, που δεν πρόλαβε, με τον "αδιόρθωτο" φιλοβρετανό, έμπειρο όμως και άριστο γνώστη της πολιτικής πραγματικότητας στη πατρίδα μας, Μαρκεζίνη, να «ισορροπήσει»...βρετανικά ! Με τη σειρά του ο Ιωαννίδης «ξήλωσε» βίαια ό,τι εξέχον φιλοβρετανικό στοιχείο του «άφησε» ο Παπαδόπουλος,…αλλάζοντας ακόμη και τον αρχιεπίσκοπο που βρήκε …με το «δικό» του Σεραφείμ, ως ένδειξη…. των αμερικανικά «επαναστατικών» του προθέσεων και θέσεων,… που είχαν διαβρωθεί απ’ το «σάπιο» καθεστώς του Παπαδόπουλου !!!!
Το δυστύχημα για τον εκτός πολιτικοοικονομικής πραγματικότητας Ιωαννίδη… είναι ότι, οι μετά το Νίξον (και τους Τεξανούς παράγοντες, που συνέπραξαν με τους βρετανούς για τη στήριξη του Παπαδόπουλου), φίλοι του αμερικάνοι «παγκοσμιοποιητές»…του βιομηχανικού βορά των ΗΠΑ, δεν προσέβλεπαν εύλογα στις «υπηρεσίες» του, αλλά απλά τον χρησιμοποίησαν, εξευτελιστικά μάλιστα για Έλληνα αξιωματικό, για το αμερικανικό «κλείσιμο» του Κυπριακού, με τη τουρκική κατοχή του μισού περίπου Κυπριακού εδάφους, πράγμα που θα επέτρεπε στις μέρες μας την οριστική του(;) λύση, στα πλαίσια των ευρύτερων αμερικανικών συμφερόντων στη περιοχή ! Ταυτόχρονα οι αμερικανοί, φρόντισαν, με απίστευτη δεξιοτεχνία, για την επαναφορά της δημοκρατικής «σκηνής» στην Ελλάδα, με τους δοκιμασμένους, προ Χούντας, «δικούς» τους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες…στέλνοντας ευκρινέστατα το μήνυμα στους όποιους εναπομείναντες στη βρετανική πλευρά, για το οριστικό ΤΕΛΟΣ της Βρετανίας, ως ηγεμονικής δύναμης του κόσμου. Τώρα η Βρετανία, θα βρίσκονταν «εγκλωβισμένη», ως μέλος της υπό αμερικανική «κηδεμόνευση» ΕΟΚ,…αγκαλιά με τη Γερμανία, που φρόντισαν, αμέσως μετά τη λήξη του Β΄ ΠΠ, οι αμερικανοί νικητές του,…να τη «δυναμώσουν» και να τη καταστήσουν πρώτη οικονομική δύναμη της Ευρώπης και να παλέψει μαζί της, για το στέριωμα με πολιτική προοπτική μιας ενωμένης Ευρώπης, ως εταιρικής και συμπληρωματικής δύναμης των ΗΠΑ !
Το "κουβάρι" τώρα μπορεί να ξετυλίγεται εύκολα, τα πράγματα να μπαίνουν στη σωστή τους θέση, να γίνονται ΚΑΤΑΝΟΗΤΑ και να μη «μπερδεύονται», απ’ τη προσφιλή σε κάποιους επιλεκτική και μονοσήμαντη προβολή στοιχείων, που «φωτίζουν» βέβαια ό,τι μπορεί να ελαφρύνει βεβαρυμμένες θέσεις «κάποιων», που βρέθηκαν σοβαρά «μπλεγμένοι», κυρίως στη περίοδο «εξόδου» της Ιωαννιδικής χούντας και ειδικότερα στο Κυπριακό "κρεσέντο" της!
Εάν κάποιος λοιπόν επιθυμεί ΚΑΘΑΡΟ και ΠΛΗΡΗ φωτισμό του θέματος, ας θέσει προηγουμένως τις ΚΑΘΑΡΕΣ και ΠΛΗΡΕΙΣ προϋποθέσεις που επιβάλλονται (για το θέμα),... και ύστερα ας ανάψει τα «φώτα», με προφανή βεβαίως κίνδυνο,….να δει το "βασιλιά" του ΓΥΜΝΟ! Πόσοι άραγε θα το τολμούσαν ; Νομίζω μόνο όσοι δεν έχουν δεσμεύσει τις συνειδήσεις τους σε όποιους «βασιλιάδες», με άλλα λόγια οι ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ και ΑΠΛΟΙ άνθρωποι, που η μόνη τους φιλοδοξία είναι να γίνουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ στο τόπο τους, αυτοπραγματόμενοι στην αληθινά ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ τους ΠΟΛΙΤΕΙΑ !


Ένας ελεύθερος άνθρωπος….χωρίς φόβους και πάθη
από το βιβλίο του κ. Ιακωβίδη
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010

O «Ιός» ψάχνει άλλοθι για τους κλέφτες


Μία απάντηση στην «ανακάλυψη σκανδάλων» της επταετίας

Έντρομο το καταρρέον πολιτικό σύστημα της σάπιας μεταπολιτευτικής χούντας εξαπολύει τα τελευταία σπασμωδικά τινάγματα προ του θανάτου του. Μέσω της δημοσιογραφικής ομάδος «Ιός» της εφημερίδος «Ελευθεροτυπία», προσπαθεί να καλύψη την αγανάκτηση του λαού από το μεταπολιτευτικό όργιο σκανδάλων που οδήγησε στην πλήρη χρεοκοπία και την κηδεμονία της Ελλάδος από το ΔΝΤ, εφευρίσκοντας... σκάνδαλα της 21ης Απριλίου και μάλιστα με τον προκλητικό τίτλο «Εφτά χρόνια αρπαχτή»! Η φαιδρή αυτή προσπάθεια ξεπερνάει τα όρια του θράσους και αγγίζει εκείνα της ύβρεως. Πρόκειται καθαρά για παιδαριώδη αντιπερισπασμό που προσπαθεί απροκάλυπτα να καταπολεμήση την αναπόφευκτη σύγκριση που γίνεται στον λαό, μεταξύ της περιόδου 1967-73, του αλματώδους «οικονομικού θαύματος» (κατά τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ της εποχής) και των διεθνών οικονομικών βραβείων (Financial Times 1971 και 1972) από την μία και της μεταπολιτευτικής θεομηνίας της πλήρους οικονομικής και κοινωνικής αποσυνθέσεως και του διεθνούς οικονομικού ελέγχου (ΔΝΤ) από την άλλη. Ανάξιος ο μισθός τους! Και είναι ανάξιος, διότι από τα ίδια τα γραφόμενά τους, τα υποτιθέμενα... «σκάνδαλα» προκαλούν γέλωτα μπροστά σ' εκείνα του Κοσκωτά, της «αγοράς του αιώνα», του χρηματιστηρίου, των ομολόγων, του Βατοπαιδίου κ.ο.κ. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Υποστηρίζει αρχικά ο «Ιός», ότι τα περί τιμιότητος των Απριλιανών δεν ισχύουν, διότι η μίζερη εικόνα των επιζώντων οφείλεται στο ότι «έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους». Σε όποιον έχει στοιχειώδη κοινό νου, ο ανωτέρω ισχυρισμός θα προκαλέσει τουλάχιστον ειρωνικό μειδίαμα. Ποιος δικτάτωρ στην ιστορία, όταν έχασε την εξουσία, στερήθηκε όσα είχε καρπωθεί; Ουδείς! Ο Παπαδόπουλος και οι συνεργάτες του, εάν είχαν... «καρπωθεί», δεν θα είχαν τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία; Και δεν θα είχαν φύγει από την χώρα, όπως τους προτάθηκε επανειλημμένως για να «καρπώνονται» τα κέρδη τους σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής; Και εν τέλει, πού πήγαν τα «κέρδη» τους; Μήπως δημεύθηκαν; Η «μεταπολίτευση» πάντως, δεν βρήκε τίποτε να τους δημεύση. Και μόνον αυτός ο ισχυρισμός καταρρίπτει την όποια αμφισβήτηση της τιμιότητός τους από τον «Ιό».

Κοίτα ποιος μιλάει
Σχεδόν παραδεχόμενος την τιμιότητα των πρωτεργατών της Επαναστάσεως, ο «Ιός» κάνει λόγο για την «οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή πολιτικών στελεχών της». Δηλαδή, δεν έτρωγαν οι ίδιοι, αλλά οι από κάτω... Και φθάνει στο σημείο να ρίχνη μομφή στην «νομική κατασκευή περί στιγμιαίου αδικήματος» που τους άφησε ατιμώρητους... Ήθελε δηλαδή ο «Ιός» οι 120.000 άνθρωποι που διώχθηκαν, να φυλακισθούν κιόλας κατά τα προσφιλή σταλινικά τους πρότυπα. Μα για ποια σκάνδαλα θα έπρεπε να διωχθούν; Είναι πραγματικά κωμική και συγχρόνως επαχθής η πρωτοφανής αυτή προσπάθεια εφευρέσεως «σκανδάλων» με μοναδικούς καρπούς της τις φαιδρότητες του εν λόγω δημοσιεύματος. Σκάνδαλα γι' αυτούς τους κυρίους αποτελούν η επί Κόλλια αύξησις του πρωθυπουργικού μισθού σε μέγεθος λίγο μεγαλύτερο υψηλοβάθμου δημοσίου υπαλλήλου. Αρκεί να δει κανείς τις απολαβές των σημερινών πρωθυπουργών και βουλευτών... Μιλούν για την στεγαστική αποκατάσταση των αξιωματικών! Για τον διορισμό του κουνιάδου του Μακαρέζου, του αειμνήστου Α. Ματθαίου ως υπουργού Γεωργίας - κι ας είχε επιλεγεί εν αγνοία του Μακαρέζου. Μιλούν και για τον αδελφό του Γ. Παπαδοπούλου, Κωνσταντίνου, ο οποίος δεν συμμετείχε ως αδελφός του, αλλά ως πρωτεργάτης αξιωματικός ο ίδιος. Αστειότητες... Η μη εύρεσις πραγματικών «σκανδάλων» οδήγησε τους απελπισμένους συντάκτες του «Ιού» - στο μέσο περίπου του άρθρου - σε περιγραφές της Ντέλας Ρουφογάλη από το βιβλίο της. Τι περιγράφεται εκεί; Πάντως όχι σκάνδαλα ούτε ατασθαλίες. Περιγράφει «κατινίστικα» την παρουσία σε κάποιους γάμους ή δεξιώσεις οικονομικών παραγόντων του τόπου, όπως ο Λάτσης, ο Μποδοσάκης, ο Πάππας, ο Βαρδινογιάννης κλπ. Λες κι αυτό αποτελεί σκάνδαλο και δεν συμβαίνει πάντοτε και παντού. Αναφέρει ακόμη ότι στον αραβώνα της με τον Ρουφογάλη ήλθαν δώρα «καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια»! Μέγα σκάνδαλο, όντως! Ή ότι μαζί με την Δέσποινα έμειναν κάποτε στο Intercontinental των Παρισίων, λες και η σύζυγος του πρωθυπουργού της Ελλάδος έπρεπε να μείνει σε κάποιο Motel Γ' κατηγορίας... Τολμά επίσης ο - μάλλον επικίνδυνος για την πνευματική υγεία των αναγνωστών του - «Ιός» να κάνει υπαινιγμούς για κάποιες από τις συμβάσεις εκείνες που αναμόρφωσαν και ανέπτυξαν απ' άκρου εις άκρον την Ελλάδα. Εδώ η πρόκλησις ξεπερνά κάθε όριο. Αναφέρουν την «Litton», που ο Παπαδόπουλος την πέταξε έξω για εθνικούς λόγους (προάσπισις της Κρήτης από ξένα συμφέροντα). Τολμούν να μιλούν για τις συμβάσεις κατασκευής της Εγνατίας Οδού, η οποία εάν δεν μεσολαβούσε η «μεταπολιτευτική» θεομηνία, θα είχε παραδοθεί στην κυκλοφορία από το 1976 (!).


Τα στοιχεία δεν λείπουν
Αξίζει κανείς να δη, πώς διαστρεβλώνουν τα γεγονότα και σε αντιπαραβολή να διαβάση όλο το ιστορικό για τις συμβάσεις της Εγνατίας από το βιβλίο του Ν. Μακαρέζου «Η Οικονομία της Ελλάδος» (σελ 420-428). Τότε θα αντιληφθεί το μέγεθος της συκοφαντίας και μικρότητος των «Ιών». Μιλούν ακόμη και για την όντως εθνική προσπάθεια του Γ. Παπαδοπούλου να κατασκευάσει το τρίτο διυλιστήριο της χώρας, αρχικά με τον Ωνάση και κατόπιν της υπαναχωρήσεως του τελευταίου με τον Ανδρεάδη και τον Λάτση. Το διυλιστήριο που είχε ως στόχο να απεξαρτήσει την χώρα από τον ενεργειακό έλεγχο ξένων και γι' αυτό συνάντησε την αντίθεση των Αμερικανών (Οι ενέργειες ολοκλήρώσεώς του σταμάτησαν επί Ιωαννίδη.). Έχω στα χέρια μου στοιχεία για να αποδομήσω έναν προς έναν τους φαιδρούς τους ισχυρισμούς και εάν προκληθώ θα το πράξω. Θα εχρειάζετο όμως χώρος πολύ μεγαλύτερος μίας στήλης εφημερίδος. Αρκούμαι λοιπόν στο εξής καταλυτικό γεγονός, που εσκεμμένως αποφεύγει ο «Ιός» και που κυριολεκτικά «αποψιλώνει» τα προπαγανδιστικά φληναφήματα

Τζάμπα έψαχνε ο Καραμανλής
Αμέσως μετά την «μεταπολίτευση» με εντολή του Καραμανλή, έμπιστοί του εισαγγελείς άρχισαν μία μακροχρόνια εκστρατεία εξαντλητικής ερεύνης όλων των συμβάσεων υπουργείων, δημοσίων υπηρεσιών κλπ., με σκοπό την ανεύρεση «σκανδάλων της χούντας». Το αποτέλεσμα συγκλονιστικό: 340 και πλέον βουλεύματα από αδιάβλητους δικαστικούς - μη έχοντες καμμία σχέση με την 21η Απριλίου - που αντί της επιδιωκομένης σπιλώσεως κατέληξαν σε ύμνους, όπως η «διαχείρισις του δημοσίου χρήματος υπήρξεν υποδειγματική» μέχρι και «η έρευνα όχι απλώς δεν απέδειξεν ουδέν το επιλήψιμον αλλά αποτελεί τίτλον τιμής διά τους ερευνωμένους»! Όλα τα βουλεύματα λοιπόν, υπήρξαν όχι απλώς απαλλακτικά αλλά και υμνητικά, χωρίς να βρουν - προς απογοήτευση των λασπολόγων που εκκίνησαν τις διαδικασίες - ούτε ένα μικρό σκάνδαλο καθ' όλην την επταετία. Τα βουλεύματα αυτά υπάρχουν και θα δημοσιευθούν όποτε χρειαστεί. Απελπισμένοι και καταϊδρωμένοι οι συντάκτες του «Ιού», που δεν μπόρεσαν με τα ανωτέρω να βρουν ένα σοβαρό «σκανδαλάκι» της «Χούντας», κατέφυγαν στο γνωστό τροπάριο, την ξαναζεσταμένη σούπα των... «κρεάτων του Μπαλόπουλου» και του «τάματος του έθνους». Ιδού όμως τι κάνει η άγνοια. Δεν γνωρίζουν λοιπόν, ότι ο Ιωαννίδης εκκίνησε την διαδικασία διώξεως του Μπαλόπουλου, όχι διότι υπήρχε σκάνδαλο, αλλά διότι ήθελε να εκδικηθεί τον παλαιό συμμαθητή του για παλαιότερο περιστατικό. Το πιο σημαντικό όμως είναι, ότι το 1978 ο υποτιθέμενος υφιστάμενος του Μπαλόπουλου, που υποτίθεται ότι κατ' εντολήν του προκάλεσε το... «σκάνδαλο» αθωώθηκε πανηγυρικά. Την ίδια μάλιστα ημέρα της αθωώσεώς του, 4 Μαρτίου 1978, ο Μπαλόπουλος από την συγκίνησή του βρέθηκε νεκρός στο κελί του. Ήταν ο πρώτος νεκρός από τους φυλακισμένους πρωτεργάτες της επαναστάσεως. Όσο για το «τάμα του έθνους», ας μην προκαλούν. Τα χρήματα μέχρι την «μεταπολίτευση» ήσαν άθικτα. Κι ως διά μαγείας εξαφανίσθηκαν, όταν τα «καρπώθηκαν» κάποιοι επιτήδειοι της μεταπολιτευτικής χούντας. Πεινασμένοι από τα επτά χρόνια απουσίας τους επέπεσαν για 36 συναπτά χρόνια αρπαχτής ως λύκοι στις σάρκες της Ελλάδος, οδηγώντας την στην σημερινή εξαθλίωση και καταστροφή, μη φοβούμενοι ούτε καν την ιεροσυλία που διέπραξαν προς το τάμα των αγωνιστών του '21 για την απελευθέρωση του γένους. (Και γι' αυτό υπάρχουν τα στοιχεία...) Είναι σαφές τι επιχειρεί να κάνει ο «Ιός». Είτε χούντα είτε επανάσταση είτε δικτατορία, το βέβαιο είναι ότι το καθεστώς της επταετίας είχε αν μη τι άλλο ευγενή κίνητρα για την κατάληψη της εξουσίας. Πολλώ δε μάλλον δεν είχε στόχο τον πλουτισμό των συντελεστών του ούτε και την εξυπηρέτηση κάποιων ολίγων ημετέρων. Γιατί ημέτεροι ήταν όλος ο ελληνικός λαός, που προς έκπληξιν κάποιων σιγοψιθυρίζει μετά από τόσα χρόνια το «πού ‘σαι Παπαδόπουλε». Σήμερα, που αποκαλύπτεται ότι μοναδικό κίνητρο για τους επί τριακονταπενταετίας διαχειριστές της εξουσίας ήταν να διυλίσουν τον πλούτο που κληρονόμησαν με τα γεμάτα ταμεία των «επτά ετών αρπαχτής», χωρίς ίχνος πατριωτισμού, χωρίς ίχνος ντροπής αλλά και αξιοπρέπειας, κάποιοι δεν διστάζουν να επιζητήσουν το άλλοθί τους. Συγχαρητήρια...
Μάνος Ν. Χατζηδάκης
akommatistoi.blogspot.com
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 21 Απριλίου 2010

Το πουλί της χούντας


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ

Το να μιλάς για αισθητική, την ώρα που άλλοι χάνουν τη ζωή τους, είναι τουλάχιστον άκαιρο. Όμως ο τρόπος με τον οποίο η χούντα αντιλαμβανόταν κάθε έκφανση «πολιτισμού» και την επίδρασή του στην καθήλωση των μαζών είναι στα αλήθεια άξιος ιδιαίτερης μνείας.

Πρόκειται για υποκουλτούρα, που είχε την υπογραφή των συνταγματαρχών και η οποία ήταν τόσο πρωτόγνωρη όσο και ικανή -κυρίως μετά την παρέλευση της επταετίας- να προκαλέσει αβίαστο γέλιο.

Το περίφημο πουλί της χούντας, που πετούσε παντού από τα τέλη του Απρίλη του 1967 ώς την πτώση του καθεστώτος, καθώς και τα τσάμικα και τα καλαματιανά, που βούιζαν στα αυτιά κάθε δημοκρατικού πολίτη, ήταν το σήμα κατατεθέν μιας δικτατορίας της άκρας δεξιάς με λαϊκό υπόβαθρο, που υπογραμμιζόταν όσο το δυνατόν εντονότερα δοθείσης ευκαιρίας.

Οι Απριλιανοί ήταν πτωχοί τω πνεύματι, αυτό άλλωστε διασαφηνίστηκε εξαρχής κατά τον εγκαίνιο του καθεστώτος λόγο του Γεωργίου Παπαδόπουλου, γι' αυτό και η άμυνά τους απέναντι στο λαό, που ανέλαβαν να σώσουν, ήταν να επιβάλουν με κάθε τρόπο το επίπεδό τους, για να αποτρέψουν κάθε ελεύθερη και άρα επικίνδυνη σκέψη.

Η κακογουστιά τους, την οποία περιέφεραν σε όλη τη χώρα διά της φυσικής παρουσίας τους, έπρεπε να αποκτήσει τη γενική αποδοχή, γι’ αυτό και με κάθε ευκαιρία διοργανώνονταν φιέστες αμφιβόλου ποιότητας και αισθητικής, στις οποίες βέβαια έδιναν το «παρών» καλλιτέχνες, που μας ταλαιπώρησαν για πολλά χρόνια μετά με τα επιτεύγματά τους.

Ο αυταρχισμός εμπεδωνόταν και μέσω του ολοκληρωτικού χαρακτήρα κάθε ανόητης εκδήλωσής τους (οι παρελάσεις είχαν την τιμητική τους), η οποία συνήθως εκθείαζε τη συνολική δράση των Απριλιανών και ταυτοχρόνως υπονόμευε κάθε ελεύθερη πνευματική δημιουργία.

Όλη η ρηχότητα περνούσε στον κόσμο με το λόγο, την αμφίεση, τις μουσικές, τους χορούς και από το νέο τότε για την Ελλάδα μέσο: την τηλεόραση. Η οποία ακόμη και τότε, που δεν βρισκόταν σε κάθε σπίτι, κατάφερνε να κάνει τη "βρόμικη δουλειά".
Εκτός των άλλων εγκλημάτων που διέπραξε στον τόπο η χούντα σκότωσε την αισθητική και πλήγωσε τον ελληνικό πολιτισμό παρά τις μεμονωμένες προσπάθειες ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, που υπέφεραν.

Βασιλική εκτροπή ήθελε το ΥΠΕΞ των ΗΠΑ
Πέμπτη 20 Απριλίου του 1967, λίγες ώρες πριν να εκδηλωθεί το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και δύο ημέρες πριν από την προεκλογική άνοδο του Γεωργίου Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ απέστειλε στον αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα Φίλιπ Τάλμποτ το έγγραφο 179151 με εντολές για το πώς πρέπει να χειριστεί την κατάσταση στην Ελλάδα.

Το σημαντικό ιστορικό ντοκουμέντο βρίσκεται στα ιστορικά αρχεία της ΕΔΙΑ Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας, περιόδου 1940-1974, και το παρουσιάζει σήμερα η «Θ». Μέσα από αυτό φαίνεται ότι το ΥΠΕΞ των ΗΠΑ προέκρινε τη λύση του βασιλικού πραξικοπήματος (σ.σ. το οποίο αρχικά ήταν να εκδηλωθεί στις 16 Απριλίου και αναβλήθηκε για τις 24 Απριλίου του ’67), ενώ την ίδια ώρα το έτερο αμερικανικό κέντρο, η CIA, προτιμούσε την εγκαθίδρυση χούντας συνταγματαρχών, μία συνταγή που είχε δοκιμαστεί στη Λατινική Αμερική… Το έγγραφο ασχολείται με τη ρήξη Γεωργίου Παπανδρέου-παλατιού και φέρει την υπογραφή του τότε αμερικανού ΥΠΕΞ Ντιν Ρασκ, ενώ τις εντολές δίνει ο υφυπουργός του Λουκ Μπατλ. Συντάκτες του είναι ο υπεύθυνος των ελληνικών υποθέσεων Νταν Μπρούστερ και ο βοηθός του Τζον Όουενς, οι οποίοι διαμηνύουν στον Τάλμποτ ότι «έχουμε μελετήσει προσεκτικά τα τελευταία μηνύματά σας, που περιγράφουν τη σοβαρή κατάσταση στην Ελλάδα και το δίλημμα που αντιμετωπίζει ο βασιλιάς ή (1) να επιβάλει δικτατορία ή (2) να επιτρέψει στην Ένωση Κέντρου να αναλάβει την εξουσία μετά τις επικείμενες εκλογές, με πιθανές σοβαρές συνέπειες για την Ελλάδα και τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ».

ΤΟ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΙΚΟ ΧΑΡΤΙ
Στη συνέχεια διαπιστώνουν ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου «πάνω απ’ όλα φοβάται τη σύλληψη του γιου του Ανδρέα για την εικαζόμενη συμμετοχή του στη συνομωσία του ΑΣΠΙΔΑ» και εκτιμούν πως τυχόν σύλληψή του «θα μπορούσε εύκολα να πυροδοτήσει βίαιες διαδηλώσεις, οι οποίες με τη σειρά τους θα επέφεραν ακραία μέτρα καταστολής από την κυβέρνηση και πιθανόν την επιβολή δικτατορίας». Αναφέρουν ότι ενδόμυχος φόβος του βασιλιά είναι ότι, αν ο Παπανδρέoυ κερδίσει τις εκλογές, η Ένωση Kέντρου θα κινηθεί αμέσως, για να τον αποδυναμώσει, με τελικό στόχο "την υπονόμευση και ίσως και την εξάλειψη της μοναρχίας», και εκφράζουν την ανησυχία τους ότι «ο νεότερος Παπανδρέου θα βγάλει την Ελλάδα από τη Δυτική Συμμαχία». Προτείνουν έτσι στον Τάλμποτ να καλέσει τον Γ. Παπανδρέου και να του τονίσει αρχικά ότι «η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει πλήρη επίγvωση της αφοσίωσής του στη δημοκρατία, της μακράς του ιστορίας στον αντικομμουνισμό και της αφoσίωσής του στην ευημερία της χώρας του". "Ύφεση στην εξαιρετικά φορτισμένη πολιτική ατμόσφαιρα θα μπορούσε να προκύψει από τη συμφωνία και των δύο πλευρών (σ.σ. Παπανδρέου-παλατιού) να μετριάσουν τους τόνους στις δημόσιες δηλώσεις και oμιλίες τους", παρατηρούν και τονίζουν πως αυτό "θα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό στην παρούσα συγκυρία, δεδoμένoυ ότι ο πρεσβύτερος Παπανδρέου πρόκειται να κάνει μία από τις δύο κεντρικές ομιλίες του αυτήν την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι εξτρεμιστές με την ευκαιρία αυτή θα μπορούσαν να προσδώσουν επικίνδυνους τόνους σε ολόκληρη την προεκλογική εκστρατεία και να ανεβούν οι εντάσεις, που ήδη είναι επικίνδυνα υψηλές, σε σημείο ρήξης».

Η «ΦΟΡΜΟΥΛΑ»
Προτείνουν συμβιβασμό «που θα βασίζεται σε ‘σιδερένιες’ διαβεβαιώσεις και από τις δύο πλευρές» με την εξής φόρμουλα: «Διαβεβαίωση του βασιλιά προς τον Γ. Παπανδρέου ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν θα συλληφθεί σε αντάλλαγμα με τις ακόλoυθες δύο παραχωρήσεις του Παπανδρέου, εφόσον κερδίσει τις εκλογές στις 28 Mαΐου: (1) ότι θα διορίσει μόνο άτομα ‘αμοιβαίας εμπιστοσύνης’ στις σημαντικές θέσεις των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας και (2) ότι δεν θα πραγματοποιήσει εκτεταμένες αλλαγές στην ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων». Ακολουθεί το υστερόγραφο που χαρακτηρίζει τις δύο αυτές εγγυήσεις του Γ. Παπανδρέου ως τις «μίνιμουμ αποδεκτές παραχωρήσεις», ώστε «να μην επιβάλει δικτατορία» ο βασιλιάς, σε περίπτωση που η Ένωση Κέντρου κέρδιζε τις εκλογές.

«ΕΝΤΙΜΟΣ ΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗΣ»
Σε περίπτωση που ο Γ. Παπανδρέου αποδεχόταν τη φόρμουλα, έδιναν την άδεια στον πρέσβη τους να εμφανιστεί και να την παρουσιάσει στο παλάτι ως «έντιμος μεσολαβητής». «Ωστόσο νιώθουμε ότι ο χρόνος είναι σημαντικός ενόψει των ραγδαίων εξελίξεων στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένης της ανοικτής oμιλίας του Παπανδρέου αυτό το Σαββατοκύριακο και των ενδείξεων ότι η κυβέρνηση ίσως κινηθεί για να συλλάβει τον Ανδρέα Παπανδρέoυ. Εάν συμβεί αυτό, ίσως είναι πoλύ αργά, για να παίξουμε εποικοδομητικό ρόλο σε αυτήν την επιδεινούμενη κατάσταση», καταλήγει το μήνυμα, που καλεί τον Τάλμποτ να τους ενημερώσει άμεσα «για ενδεχόμενους κινδύνους, καθώς και για το κόστος της ανάμειξης των ΗΠΑ στην εσωτερική κατάσταση», ενώ επισημαίνεται ότι υπάρχει και η δυνατότητα προσέγγισης μέσω CAS (σ.σ. Υπηρεσία Προξενικών Υποθέσεων) ή από ανεπίσημο κανάλι...
ΜΑΡΟΥΛΑ ΠΛΗΚΑ

Ανώνυμος είπε...
Δεν είμαι νοσταλγός της Χούντας (ήμουν άλλωστε πολύ μικρός τότε), αλλά παρά τις υποτιθέμενες ελευθερίες της σημερινής κοινοβουλευτικής κομματικής δημοκρατίας μας, αισθάνομαι το καταπιεσμένος και ανελεύθερος από το καπέλωμα της δήθεν δημοκρατίας μας. Αναρωτιέμαι δε αν σήμερα ή τότε ήταν καλύτερα για την πατρίδα μας. Σήμερα είμαστε πλέον πουλημένοι αποδεδειγμένα από τους πολιτικούς μας και δεμένοι χειροπόδαρα παραδεδομένοι σε έναν ακόμη φασισμό.

Όσο για τη σημερινή αισθητική των διαφημίσεων, των τηλεοπτικών προγραμμάτων, των τραγουδιών, των κτιρίων, των πλατειών... τί σχέση έχουν όλα αυτά με την Ελλάδα; Κακοαντιγραμμένα κιτς της αμερικανοευρωπαϊκής υποκουλτούρας.

Το να αντλούμε διδάγματα από το παρελθόν είναι καλό, αλλά επίσης καλό είναι να βλέπουμε και την σημερινή μας κατάσταση αντίστοιχα και να κάνουμε ειλικρινείς συγκρίσεις για να ωφεληθούμε. Αλλιώς απλώς φλυαρούμε.
20 Απριλίου 2010 8:53 μ.μ.
Ανώνυμος είπε...

Τον καιρό που το "πουλί" της χούντας πετούσε:

α) Δεν ήμασταν χρεοκοπημένοι
β) Είχαμε δουλειά (ανεργία κοντά το 0%)
γ) Δεν φοβόμασταν να κοιμηθούμε με τα παράθυρα ανοικτά
δ) Μας κυβερνούσαν άνθρωποι που σεβόντουσαν τον ιδρώτα μας και δεν μας καταλήστευαν
ε) Όλη η Ελλάδα ήταν ένα εργοτάξιο, χωρίς έξωθεν βοήθεια (ΚΠΣ, πακέτα Ντελόρ και Σαντέρ και τα ρέστα)
στ) Δεν είχαμε κοπρίτες να πληρώνουμε, οι οποίοι, ενώ μας κατάντησαν στα χάλια που μας κατάντησαν, τώρα δεν δέχονται να δώσουν ούτε δεκάρα από τις απολαβές και τα προνόμιά τους.

Άσχημη ώρα διαλέξατε για να μας πείσετε ότι καλύτερα κΥνοβουλευτισμός και σημερινό χάλι, παρά "πουλί" και προκοπή.
20 Απριλίου 2010 8:55 μ.μ.
υτδδω είπε...

Δεν είμαι υπέρ οποιασδήποτε δικτατορίας ΑΛΛΑ πρέπει κατά τη γνώμη μου να τους αναγνωρίσουμε και θετικά τα οποία είναι αδιαμφισβήτητα.

Ήταν πολύ ανώδυνη δικτατορία για τα δεδομένα μιας δικτατορίας.Το πραξικόπημα έληξε αναίμακτα.

Έκαναν ΠΟΛΑ έργα για το λαό.

Το συντριπτικό κομάτι του πληθυσμού ΔΕΝ κατάλαβε τίποτα.

Οι πολίτες ένιωθαν ασφάλεια.

Ο στρατός βοήθησε πολάκοις σε κοινωνικά προβλήματα υποδομής.

Η διαφθορά ήταν στο ναδίρ.

Υπήρχαν κάποιες ακλόνητες ΑΞΙΕΣ.

Η οικονομία δεν έπεσε θύμα ληστρικών επιδρομών.

Στη μεταπολίτευση δεν πέφτει ξύλο απο την ασφάλεια?????

Έχουμε δημοκρατία τώρα???????
20 Απριλίου 2010 9:08 μ.μ.
Ανώνυμος είπε...

AYTO TO POYLI POS ANAKATOTHIKE DEN EXEI SXESEI ME TIPOTA ELLHNIKO POS EXEI PARISFRISI KSEREI KANIS?TI NA LEME PEIRAME TA ARMATA PISO. TI NA LEME TORA.ALES EPOXES TOTE.TOTE DENANE TOYS SKYLOYS ME LOYKANIKA KAI TOYS XASIKLIDES ME XASISOFOYNDES. TALOS
20 Απριλίου 2010 11:40 μ.μ.
Ανώνυμος είπε...

Αν η χούντα ήρθε για να διχοτομήσει τη Κύπρο και να μην επωμιστούν το πολιτικό κόστος οι τότε πολιτικοί, οι σημερινοί για μία ακόμα φορά απροκάλυπτα πλέον πουλάν Αιγαίο, Θράκη, Μακεδονία, Ήπειρο, Κύπρο, Κρήτη(;)...
Δε μπορούν; Δεν έχουν την πνευματική επάρκεια; Φοβούνται; Δουλεύουν για άλλους; Δεν έχει σημασία, ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας και φέρουν την πλήρη ευ8ύνη για το μέλλον της χώρας και των πολιτών της.
Κύριοι διαχειριστές, αναρτήστε μια δημοσκόπηση στο ιστολόγιο σας, εάν συμφωνούν οι πολίτες να:

- εξοριστούν οι πολιτικοί που είναι μπλεγμένοι σε σκάνδαλα και άλλες ατασθαλίες όπως το ‘67
- να φυλακιστούν όσοι προβαίνουν σ’ εθνικές παραχωρήσεις, όπως έγινε και με τη Κύπρο
- ν΄ απελαθούν όλοι οι λαθρομετανάστες που είναι η κύρια αιτία διάδοσης των ναρκωτικών, σωματεμπορίας, μαφίας, εγκλημάτων, παρεμπορίου και εσκεμμένης καταστροφής της μεσαίας τάξης και διαρροής 10 δις ευρό στο εξωτερικό μέσω εμβασμάτων.
- να βγει ο στρατός στους δρόμους για να επιβάλει τη τάξη.

Θα δείτε ότι η συντριπτική πλειοψηφία θα πει ΝΑΙ. Είναι χουντικοί οι πολίτες; ΟΧΙ. Απλά, ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!!!
Οπότε η προσπάθεια σας μέσω αρνητικών δημοσιευμάτων για την 7ετία ανήμερα της 21 Απρ να πείσετε το κόσμο να είναι ευτυχείς που δεν έχουν χούντα, αλλά “Δημοκρατία” και ΔΝΤ είναι άκαρπη.
ΜΗ ΣΤΗΡΙΖΕΤΕ τη κυβέρνηση Παπανδρέου και τις αποφάσεις της!

Ακομμάτιστος
20 Απριλίου 2010 11:53 μ.μ.
Ανώνυμος είπε...

εγώ το μόνο που ξέρω είναι ότι όλα τα δημ.έργα επί χούντας γίνανε.
21 Απριλίου 2010 12:37 π.μ.
Ανώνυμος είπε...

Χουντόμουτρα εθνοπροδότες...
21 Απριλίου 2010 1:26 π.μ.
Ανώνυμος είπε...

@ TALOS

>AYTO TO POYLI POS ANAKATOTHIKE DEN EXEI SXESEI ME TIPOTA ELLHNIKO POS EXEI PARISFRISI KSEREI KANIS?< Από πού είσαι, Τάλω; Αυτό που δεν έχει σχέση με τίποτε ελληνικό, είναι τα γράμματά σου. Το "πουλί" είναι ο μυθικός Φοίνικας, τον οποίον είχε σαν σήμα του και ο Καποδίστριας. 21 Απριλίου 2010 9:13 π.μ. Ανώνυμος είπε... TO EXO DEI KAI SE NOMIZMMATA THS PERIODOY 1910 ALLA POS PARISFRISE EK FOINIKHS APO THN AIRESH BAAL STHN ELLHNIKH ISTORIA PRO THS EPANASTASEOS KAI TOY KAPODISTRIA DEN EMFANIZETE POYTHENA,AYTO ROTO .TALOS 21 Απριλίου 2010 10:01 π.μ. Ανώνυμος είπε... ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ : 1)ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΚΕΣ ΧΟΥΝΤΕΣ; ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΟ ΓΟΥΔΗ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ "ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ" (ΜΕΤΑΦΡ. ΙΣΠΑΝΙΚΑ JUNTA) MNHMONEYETAI ΣΑΝ ΚΑΛΟ ΕΝΩ ΤΗΣ 21ης ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΣΚΑΤΑΡΑΤΟ; ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ; 2)ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΟΠΤΟΝΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΙ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ "ΕΓΛΕΙΦΑΝ" ΚΑΙ ΥΜΝΟΛΟΓΟΥΣΑΝ ΤΟΥΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΕΣ; ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Ο Α.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΤΤΑΚΟ ΕΧΕΙ ΓΡΑΨΕΙ ΟΛΟΟΚΛΗΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑΣ. 3) ΤΟ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΚΛΕΨΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΣΙΦΑΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥΣ. ΑΝ ΕΙΧΑΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΤΑΣΘΑΛΙΕΣ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΓΙΝΕΙ ΒΟΥΚΙΝΟ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ ΟΥΤΕ ΙΧΝΟΣ ΚΑΤΑΧΡΗΣΗΣ. 4)ΤΟ "ΚΑΘΑΡΟ" ΚΑΙ "ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟ" "ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 73" ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ Κ.Κ.Ε.; ΠΩΣ ΜΕΤΑ ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΥΜΝΟΛΟΓΟΥΝ ΜΙΑ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ; 21 Απριλίου 2010 10:07 π.μ. Ανώνυμος είπε... Τι μου θυμίζει αυτό το πουλάκι;; To πουλάκι (πάνω δεξιά κοιτάμε..) 21 Απριλίου 2010 10:33 π.μ. Ανώνυμος είπε... Μπροστά στο σημερινό σκουπιδαριό "πολιτισμού" και "αξιων" που μας περιβάλει, το καρακιτσαριό της χούντας φαντάζει ο χρυσος αιώνας του Περικλή. Αλλα βέβαια τότε οι τηλεοράσεις είχαν "κιτς" παρελάσεις και οχι πολιτισμικά μεγαλεία στυλ Αννίτας Πάνιας και μεσημεριανών πορνοεκπομπών. Δημοσιεύματα σαν το παραπάνω περισσότερο καλό κάνουν στη χούντα, αφού ο κοσμάκης έχει μυαλό και συγκρίνει.... infognomonpolitics.blogspot.com
Διαβάστε περισσότερα...

Χριστίνα Μουστακλή: Περιμένω ακόμη μια συγγνώμη


«Του ζήτησαν να μαρτυρήσει / Δε μίλησε / Του τσάκισαν τα δόντια / Του τσάκισαν τα δάχτυλα / Του τσάκισαν τα πλευρά / Σιωπούσε / Του ’καψαν το στήθος / Του ’καψαν τα πόδια / Του ’καψαν την κοιλιά / Δε μαρτυρούσε / Του θραύσαν τις μασέλες / Του μάτωσαν τα νεφρά / Του συνθλίψαν τους όρχεις / Αυτός σιωπούσε / Κοίταζε μόνο / Αιώνες μακριά / Με τα μάτια / Του Ιησού»

Οι στίχοι είναι γραμμένοι από κάποιον άγνωστο, για το μαρτύριο του Σπύρου Μουστακλή και την περιπέτειά του για δεκατρία ολόκληρα χρόνια και έχουν δημοσιευθεί στην «Ελευθεροτυπία». Καθώς τους διαβάζω στη Χριστίνα Μουστακλή, τη χήρα του Σπύρου Μουστακλή που βρίσκεται απέναντί μου, τα μάτια της βουρκώνουν και ο πόνος για άλλη μία φορά αυλακώνει το όμορφο και ήρεμο πρόσωπό της.

Μια γυναίκα που ζει ακόμη και σήμερα τα ανελέητα βασανιστήρια που δέχτηκε το κορμί του ήρωα με τα ολοκάθαρα, γαλάζια μάτια.
«Τον γνώρισα στην Κομοτηνή, στο οδοντιατρείο του θείου μου Κωνσταντίνου Καρουζάκη, το 1957. Είχε έρθει ως ασθενής. Ηταν τότε λοχαγός. Μας συνέδεσε μια βαθιά φιλία. Βρεθήκαμε ξανά στην Αθήνα το 1960 ούσα πρωτοετής στο πανεπιστήμιο και συνδεθήκαμε στενότερα. Το 1967, στις 18 Ιουλίου παντρευτήκαμε! Ο Σπύρος ήταν ένας άνθρωπος ολοζώντανος, γεμάτος θέληση για ζωή. Δυνατός και υπερδραστήριος. Αξιαγάπητος...»

Η Χριστίνα Μουστακλή όταν μιλά για τον άνθρωπο Μουστακλή έχει να θυμάται πολλά, αλλά λέει: «Το να λέμε εμείς, οι απόλυτα δικοί του άνθρωποι για τον χαρακτήρα εκείνων που αγαπάμε δεν είναι αρκετό. Δείτε λοιπόν τι γράφει ο Ν.Γ. Φιλάρετος, πρώην δήμαρχος της Ερμούπολης που γνώρισε τον Σπύρο τη δεκαετία του ’50: “Η προσωπικότητα του Σπύρου Μουστακλή, κατά τη γνώμη μου, ήταν από τις σπάνιες. Τον χαρακτήριζαν η τιμιότητα, η ευθύτητα, η φιλανθρωπία, η υποστήριξη των αδυνάτων, το θάρρος, το ππείσμα. Πίστευε θρησκευτικά στη δημοκρατία και το έδειχνε έμπρακτα, παρ’ όλο που εκείνα τα δύσκολα χρόνια, ως αξιωματικός, φάνταζε με μοναδική ιδιαιτερότητα κάνοντας παρέα με εμάς, τους αριστερούς εκείνης της εποχής, απομονωμένους και πάντοτε καυτηρίαζε ανοιχτά τις διώξεις μας”».

Η ζωή του βιβλίο
Η Χριστίνα Μουστακλή έχει μαζέψει δηλώσεις φίλων και συναγωνιστών του για το πρόσωπο και τη δράση του άνδρα της. «Θα ήθελα να γράψω ένα βιβλίο για τη ζωή και το μαρτύριο του Σπύρου Μουστακλή. Γιατί όσα έχουν γραφτεί για εκείνον, όσα έχουν ειπωθεί και όσα τον χαρακτήριζαν θέλουν πολλές σελίδες αφήγησης».

- Δικαιώθηκαν ο αγώνας και η θυσία του Σπύρου Μουστακλή;
Σκύβει το κεφάλι και τα μάτια βουρκώνουν και πάλι. «Εμείς κάναμε το χρέος μας» μου λέει. «Ετσι έπρεπε να κάνουμε. Η δικτατορία και ό,τι ζήσαμε ήταν ολοκαύτωμα. Οσοι λένε ότι “μια χούντα μάς χρειάζεται” δεν έχουν ζήσει την κτηνωδία των ανθρώπων που έφεραν τη δικτατορία στην Ελλάδα. Οι οποίοι αμετανόητοι και σκληροί ώς απάνθρωποι, ούτε τότε, ούτε τώρα, ύστερα από 43 ολόκληρα χρόνια ζήτησαν ποτέ τους μια συγγνώμη... Οταν το 1973 ο Σπύρος Μουστακλής βρέθηκε στα χέρια των γιατρών του 401 “ένα κομμάτι συκώτι”, όπως τον χαρακτήρισε η κυρία Πολίτη που τον παρέλαβε, κανείς δεν τίμησε τον όρκο του στον Ιπποκράτη. Εκαναν ό,τι ήθελαν σε έναν άνθρωπο που είχε χάσει τα πάντα. Δεν ειδοποίησαν ποτέ κανέναν συγγενή του για την κατάστασή του και σαράντα επτά ολόκληρες μέρες έκρυβαν έναν ζωντανό νεκρό, συνωμοτώντας με τους δικτάτορες και καλύπτοντας του δήμιους των ΕΑΤ-ΕΣΑ. Ούτε και εκείνοι ζήτησαν μια συγγνώμη όλα αυτά τα χρόνια. Εγώ προσπάθησα να περισώσω ό,τι είχε απομείνει από τον άνδρα μου και να σταθώ δίπλα στην κόρη μας, τη Ναταλί, που ήταν τότε μόλις δεκαέξι μηνών. Προσπάθησα όλα αυτά τα χρόνια να υπερασπιστώ τον αγώνα και τη θυσία του και δεν σας κρύβω ότι ο ίδιος πόνος που βίωνα τότε, ίδιος και απαράλλαχτος σφίγγει την καρδιά μου. Η κόρη μου έλεγε: “Μαμά, γιατί δεν χαμογελάς; Οπως η θεία;” Ηταν μικρό παιδί και βίωνε αυτή την τραγική κατάσταση. Καθώς μεγάλωσε ένιωθε περήφανη για τον πατέρα της, αλλά δεν έπαυε να έχει ζήσει μέσα στη θλίψη τα παιδικά της χρόνια».

- Τους έχετε συγχωρέσει ποτέ αυτούς που σας έκαναν ένα τέτοιο κακό;
Εκείνοι δεν ζήτησαν ποτέ συγγνώμη. Ισως να μην ήθελαν να τους συγχωρεθεί τίποτε, γιατί ήταν πιστοί σε αυτό που έκαναν. Το θεωρούσαν καθήκον τους. Ηταν υπερασπιστές της δικτατορίας. Οταν πρωτοείδα τον Σπύρο μετά τα βασανιστήρια, στο 401, βρέθηκε με το όνομα Μιχαηλίδης, μου είπαν ότι είχε βρεθεί έπειτα από τροχαίο κοντά στον Ιππόδρομο. Φυσικά δεν τους πίστεψα. Το σοκ ήταν πολύ μεγάλο. Ομως έμεινα πιστή στα πιστεύω μου και υπερασπίστηκα όσο μπορούσα τον άνδρα μου. Πάλεψα για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του συζύγου μου, αλλά και των άλλων ανθρώπων. Με όλα αυτά που βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου δεν σας κρύβω ότι προβληματίζομαι, πικραίνομαι, πονάω. Ο πόνος μου συνεχίζεται...

- Αξίζει να κοιτάμε το παρελθόν κυρία Μουστακλή;
Λένε πως για να ατενίσουμε το μέλλον πρέπει να στηριχθούμε στους ώμους των προγόνων μας. Αρα πρέπει να δούμε τις πράξεις τους. Υπάρχουν οι γραπτοί και οι άγραφοι νόμοι. Θα μπορούσαν αν ήθελαν να βρουν κάποιο τρόπο να ζητήσουν συγγνώμη.

- Οσο ζούσε ο Σπύρος Μουστακλής ήταν για όλους αυτούς τους αίτιους και τους υπαίτιους ένα «καρφί». Περίμεναν τον θάνατό του; Αλλωστε ο Σπύρος μιλούσε με τη σιωπή του, έτσι δεν είναι;
Ο Σπύρος με κινήσεις και κάποιες ασυντόνιστες λέξεις μπορούσε να περιγράψει τι είχε υποστεί. Μάλιστα, ο χαράκτης Τάσσος φιλοτέχνησε το πορτρέτο του με στολή και οπλισμό στρατιώτη με φωτοστέφανο χωρίς να τον έχει δει ποτέ, μόνο και μόνο απ’ όσα διάβαζε και άκουγε. Ο Σπύρος Μουστακλής πρέπει να σας πω ότι πίστευε και αγαπούσε πολύ τους νέους και ήλπιζε σε αυτούς, περίμενε πολλά από αυτούς. Ηταν ένας δημοκράτης αξιωματικός που πάσχιζε για την ελευθερία, για τον άνθρωπο. Κατά την περίοδο της δικτατορίας υπήρξαν και άλλοι που ταλαιπωρήθηκαν, που υπέστησαν βασανιστήρια. Ο αείμνηστος Λεντάκης, ο Μίκης Θεοδωράκης που με τα τραγούδια του κρατά νωπές τις μνήμες από τα βασανιστήρια στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και άλλοι συνάδελφοι του Σπύρου, όπως ο Μήνης, ο Παπάς, ο Βαρδάνης... Ο Σπύρος ήταν το τραγικότερο θύμα αυτής της θηριωδίας. Αυτό που συνέβη στον Σπύρο ήταν προμελετημένο. Εγινε τόσο γρήγορα και είχαν τελειώσει μαζί του σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Εξι και επτά άνθρωποι χτυπούσαν λυσσαλέα το κορμί του μπροστά στα μάτια των διοικητών Χατζηζήση και Σπανού.

- Ελπίσατε ποτέ σε ένα θαύμα;
Θα μπορούσαμε να είχαμε αποτελέσματα αν τον βρίσκαμε νωρίτερα, από τις πρώτες ώρες που συνέβη το περιστατικό. Ομως μετά από τρεις και τέσσερις μήνες που προσπαθήσαμε δεν μπορέσαμε να κάνουμε κάτι. Πήγαμε παντού, αλλά η απάντηση ήταν ίδια: «Η βλάβη ήταν πολύ μεγάλη». «Η λύπη είναι εκείνου που του λείπει», όπως έλεγε και ο παππούς μου, και είχε απόλυτο δίκιο. Τα μνημόσυνα δεν φέρνουν πίσω τους αγαπημένους μας και ούτε αποκαθιστούν την ψυχική οδύνη μας. Εμείς δεν περιμένουμε τίποτε από κανέναν. Πολλοί μου λένε ότι όλο πίσω βλέπω. Αλλά εγώ έχω σταματήσει σε εκείνη την εποχή και δεν βλέπω κάποια χαραμάδα από φως για να προχωρήσω μπροστά.

«Ηταν ένας δημοκρατικός αξιωματικός»
Ο Μιχάλης Βαρδάνης, αντιστράτηγος ε.α. που βασανίστηκε επίσης από το ΕΑΤ-ΕΣΑ γράφει για τον Σπύρο Μουστακλή: «Τον πρωτοσυνάντησα στην Κύπρο, Ιούνιο του 1965, σε στρατόπεδο της Αμμοχώστου, ταγματάρχης διοικητής τάγματος και εγώ υπίλαρχος. Είχε προηγηθεί η φήμη του ως κεντρώου, δημοκρατικού αξιωματικού με πολεμικές περγαμηνές στον ΕΔΕΣ, στον εμφύλιο, στην Κορέα. Για την τρίτη περίπτωση (Κορέα) αισθανόταν άβολα, το δικαιολογούσε όμως. Οτι συμμετείχε στο εκστρατευτικό σώμα, γιατί είχε συγκροτηθεί επί ημερών κυβέρνησης Πλαστήρα και το παραλλήλιζε με το αντίστοιχο του 1919 στην Ουκρανία που απαρτίστηκε από βενιζελικούς αξιωματικούς. Ημασταν εθελοντές στην Κύπρο από το 1964, αλλά ο Ιούνιος του ’65 μύριζε κινδύνους ανωμαλίας. Ο παλιός αντάρτης οσφραινόταν περισσότερο τον κίνδυνο που ερχόταν. Τον είδα ανήσυχο με τις αθρόες αφίξεις αξιωματικών γνωστών για τις ακροδεξιές τοποθετήσεις τους και προσκείμενων στις τότε βασιλικές ίντριγκες. Δεν έκαναν τίποτε άλλο, παρά να παρακολουθούν τους δημοκρατικούς αξιωματικούς και να ετοιμάζουν λίστες υπογραφών».

Ενας σύγχρονος ήρωας
Ο Σπύρος Μουστακλής ήταν αξιωματικός του Στρατού με σημαντική αντιδικτατορική δράση. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1926 και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Ελαβε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο και συμμετείχε στο Κίνημα του Ναυτικού. Συνεργάστηκε με τους αξιωματικούς του Ναυτικού ως ταγματάρχης και ήταν από τους λίγους αξιωματικούς του Στρατού που πήραν μέρος. Το σχέδιό τους προέβλεπε τον αποκλεισμό του Πειραιά και άλλων μεγάλων λιμανιών και την κατάληψη της Σύρου, που θα ήταν το ορμητήριό τους. Στο νησί υπήρχε η Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του Στρατού, την οποία αφού καταλάμβαναν, θα τον τοποθετούσαν ως διοικητή και θα σχημάτιζαν εκεί «εθνική κυβέρνηση». Το Κίνημα του Ναυτικού προδόθηκε πριν από την εκδήλωσή του, με αποτέλεσμα μεταξύ των αξιωματικών να συλληφθεί και ο ίδιος (22 Μαΐου 1973). Κρατήθηκε στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ για σαράντα επτά ημέρες όπου βασανίστηκε άγρια. Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων ένα βίαιο χτύπημα στην καρωτίδα προκάλεσε εγκεφαλικό, με αποτέλεσμα να διακομιστεί στο ΚΑΤ. Εκεί παρέμεινε δύο χρόνια. Το εγκεφαλικό του προκάλεσε ολική παραλυσία. Η τραγική κατάληξη του Μουστακλή, αλλά και η ηρωική του στάση παραμένουν ακόμη σύμβολα αντιδικτατορικής δράσης. Πέθανε στις 27 Απριλίου 1986 και κηδεύτηκε στο Μεσολόγγι με τιμές ήρωα.

ΣΟΦΙΑ ΔΙΓΕΝΗ
Φωτ.: ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΑΝΤΩΝΑΤΟΣ

infognomonpolitics.blogspot.com


Διαβάστε περισσότερα...

Περί της 21ης Απρίλιου..

«Μηδενί δίκην δικάσεις πρίν αμφί μύθοιν ακούσεις.» ((Φωκυλίδης 6ος π.Χ)
Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι Έλληνες δεν υπήρξαν ποτέ οπαδοί ανελεύθερων και ολοκληρωτικών καθεστώτων

Κυριακή, 18 Απριλίου 2010
Περί της 21ης Απρίλιου..
«Μηδενί δίκην δικάσεις πρίν αμφί μύθοιν ακούσεις.» ((Φωκυλίδης 6ος π.Χ)
Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι Έλληνες δεν υπήρξαν ποτέ οπαδοί ανελεύθερων και ολοκληρωτικών καθεστώτων με την εξευτελιστική διαχρονικώς εξαίρεσι των εκνόμων κομμουνιστικών κομμάτων και των παραφυάδων τους, που προετοιμάζονται, επαγγέλλονται , μάχονται, ζουν καθημερινώς για την επιβολή της «επαναστασης» όπως την διαδηλώνουν ξεκάθαρα στο καταστατικό και τα συνέδρια του, αλλά και με την καθημερινή βία που ασκούν..
Υπ αυτή την έννοια η αναφορά στο καθεστώς της 21ης Απριλίου είναι επετειακή ώστε όλοι να έχουν επίγνωσι των λαθών και των εμπειριών του παρελθόντος, και την δικαία άποψι επιμερισμού ευθυνών σε όλους - ιδιως εκείνων που παραμένουν στο απυρόβλητο και εμφανίζονται,παρουσιάζονται ως το απαύγασμα της Δημοκρατίας - για να σταθμίσουμε τις ευθύνες μας στο παρόν και το μέλλον και,
Τελος διότι η αλήθεια, δεν είναι το μονοπώλιο των αριστερό-κρατούμενων ΜΜΕ..
***
Τα γεγονότα:
1. Το καθεστώς των συνταγματαρχών διήρκεσε 6 χρόνια και 8 μήνες σε δύο φάσεις (από 21/4/1967 έως 25/11/1973 και 25/11/1973 έως 23/7/1974). Την εξουσίαν παρέδωσε θεληματικώς σε πολιτική κυβέρνηση, χωρίς να ανατραπή. Αλλά με την αυτοκατάλυσή του, δυστυχώς αναλώσει της Βορείου Κύπρου. Μαλιστα τον μονομερώς και με δημοσιογραφικη προπέτειαν αποκληθέντα «Εθνάρχην» Καραμανλήν, ώρκισεν ο στρατιωτικός ( του αυτοκαταλυθεντος καθεστώτος) Πρόεδρος, Στρατηγός Φαίδων Γκυζίκης. Κατά γενικήν παραδοχήν, αλλά και εκ των καίριων στόχων της δράσεως των κρινονομένοι, ουσιαστικώς δύο υπήρξαν οι αυθεντικοί, πραγματικώς αντιστασιακοί, πέραν του Κου Σημίτη και των ομοίων του με τις κροτίδες των. Ο Αλέξανδρος Παναγούλης, που με κίνδυνο της ζωής του, προσπάθησε να δολοφονήσει τον Γ. Παπαδόπουλο. Αλλά αποτυχών συνελήφθη αμέσως και τελικώς αμνηστευθείς έτυχεν χάριτος την 21.8.1973 οτε απεφυλακίσθη. Αφ’ ετέρου δε, ο τέως Βασιλεύς Κωνσταντίνος , ο οποίος «επέτυχε» να απωλέση τον θρόνο του με το αποτυχόν κίνημα της 13/12/1967 αλλά και της μετέπειτα εμπλοκής του ονόματός του (όχι της συμμετοχής του την οποίαν διέψευσεν) στο κίνημα του Ναυτικού και την ανταρσία του πολεμικού Α/Τ Βέλος.
2. ιστορικώς αληθές είναι ότι το καθεστώς επεκράτησεν πλήρως. Όλοι οι διεθνείς οργανισμοί, ολα τα ξένα κράτη, και κατ’ εξοχήν τα τέως κομμουνιστικά, ενομιμοποίησαν το καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967, συνειργάσθησαν διπλωματικώς εμπορικώς, οικονομικώς αλλά και ανέπτυξαν τις καλύτερες δυνατές σχέσεις. Συνήψαν διεθνείς συμβάσεις που εξηκολούθησαν υφιστάμενες και απο τις κυβερνήσεις της μεταπολιτεύσεως . Ο συνταγματάρχης Ν. Μακαρέζος επεσκέφθη την Κίνα και συναντήθη με τον πρόεδρο της Κίνας Τσού εν Λάι (22/5/1973) ενώ ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Νίξον, εδέχθη τον Ταξίαρχον Παττακόν στον Λευκόν οίκον. Στο εσωτερικό της χώρας όλοι οι θεσμικοί φορείς και όργανα απεδέχθησαν και λειτούργησαν με την νέα κατάστασι. Τα δικαστήρια, οι Δημόσιες υπηρεσίες ( θεαματικώς και ουσιωδώς καλλίτερα, όπως θυμούνται οι παλαιότεροι και αφηγούνται στους νεωτέρους)
3. Βεβαίως στην πολύ-διάρροια των μονολιθικών μονότονων ταυτόσημων επαναλήψεων των «ιστορικών και εκπαιδευτικών» των Μέσων Ενημερώσεως των Μαζών, η Ιστορία δεν έχει πη τον τελικό της λόγο.Ούτε για τα επιτεύγματα ούτε για τα λάθη,υ ούτε για την εκ της εκτραχυνθεισης ς καταστάσεως υπαγορευθείσα νομοτελειακώς έλευσι του στρατιωτικού καθεστώτος. Μολονότι οι αμείλικτοι αριθμοί ίσως βοηθούσαν να περιορισθούν οι αυταπάτες και το διαζύγιο με την λογική. Αρκεί να θυμίσουμε, ότι το εξωτερικό χρέος της Ελλάδος απέ 713 εκατομ. $ US που ήτο το 1970, σκαρφάλωσε στα 5,2 δις $ US το 1981, πέταξε στα 20,6 το 1990 ενώ ήδη υπερβαίνει τα 300 δις δολλαρια παρά τον πακτωλό της υπέρ-εκατοντάδας των δις ευρώ που εισέρευσε ως κοινοτική βοήθεια. Απογοήτευση διακατέχει κάθε εργαζόμενο, για την δραματική, άνευ προοπτικής οικονομική κατάσταση της Ελλάδος. Τρόμος φόβος για το μέλλον, αηδία για το καθημερινό αίσχος, ντροπή για το κοινοβούλιο και τους χαλκευτές υβριστές της δημοκρατίας και της ιστορίας μας, αλλά και τους τραγικώς ανεπαρκείς "εθνοπατέρες"..
4. Κι ενώ σήμερα οι Μαύρες Ελπίδες των Ελληνων είναι η διάσωσι της χώρας με την υπαγωγή της στο Δ.Ν.Τ
Τότε... Το 1971 και το 1972 ετμήθη με το βραβείο «Οσκαρ» των Οικονομικών Τάιμς του Λονδίνου, για την καλύτερη καθολική της, οικονομική επίδοση σε όλους τους τομείς και την επίτευξι ρυθμού αναπτύξεως 8,12% . Το ΤΕΕ στά δελτία του 1548, 1549 περιγράφει το κανάλι του Μόρνου, που υδροδοτεί την Αθήνα, όπου σήμερα διαβιοί ο μισός πληθυσμός της Ελλάδος και εξασφαλίζει - με μηδαμινή δαπάνη - νερό στα εκατομμύρια των Αθηναίων.Το χαρακτήριζε ως « το μεγαλύτερο τεχνικό έργο που έγινε ποτέ στην Ελλάδα. Επίτευγμα από τα συνθετώτερα που υπάρχουν στην Ευρώπη. Ένας υδάτινος αγωγός μήκους 190 χλμ. αποτελούμενος από σίφωνες, σήραγγες και διώρυγες, χωρίς την κατανάλωση ενεργείας..» Και κατέληγε «Η απόφαση για τον Μόρνο ελήφθη τον Μάιο του 1967 και οι εργασίες κατασκευής του ήρχισαν τον 1969..». Οι αγρότες είναι μάλλον δύσκολο να έχουν λησμονήσει την διαγραφή των αγροτικών χρεών, που εχαρίσθησαν απο το στρατιωτικό καθεστώς (ενέργεια τόσο αδιανόητη με τα σημερινά δεδομένα της οικονομίας μας).
Ενώ οι παλαιότεροι τεχνικοί θυμούνται ότι, το πολυθρύλητο έργο «Εγνατία οδός» είχε αναληφθή από Κοινοπραξία 28 ελληνικών τεχνικών εταιρειών (που αποτελούσε το 80% του τεχνικού δυναμικού της Ελλάδος τότε). Με ημερομηνία περατώσεως την 31/12/1976. Αν δεν διεκόπτετο από την μεταπολιτευτική κυβέρνησι Καραμανλή, η οποία παρέπεμψε το θέμα στη Δικαιοσύνη για την διενέργεια ανακρίσεων, την έρευνα τυχόν ατασθαλιών και την άσκηση διώξεως εναντίον των ενεχομένων στην διαπραγμάτευση και υπογραφή των συμβάσεων. Το φθινόπωρο του 1979, μετά από πενταετή εξονυχιστική δικαστική έρευνα, εξεδόθη αθωωτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών με επαινετικά σχόλια για την « χρηστή διαχείριση του δημοσίου χρήματος»…
Επίλογος :
Αυτά βέβαια, μολονότι παντελώς επιμελώς διαχρονικώς και με δειλία αποσιωπούμενα, είναι όλα γνωστά. Τα συζητούν στα ταξί τους οι ταξιτζήδες , τα αναλύουν στα κουρεία οι μπαρμπέρηδες. Όπως η ανατροπή της κυβερνήσεως Γ. Παπαδοπούλου - Σ. Μαρκεζίνη, λόγω της αρνήσεως της, να επιτρέψη τον ελλιμενισμό του 6ου στόλου στην Ελευσίνα και την χρήση της αεροπορικής βάσεως στη Σούδα, κατά τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, τον Σεπτέμβριο του 1973. Η ανάληψις της εξουσίας, από το απρόσωπο καθεστώς Ιωαννίδη με τα μεθοδευμένα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 και τέλος η αυτοκατάλυσις του καθεστώτος με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Ενώ ο Φάκελλος της Κύπρου μυστηριωδώς (;) εξακολουθεί να παραμένει ερμητικώς κλειστός και οι ηθικοί αυτουργοί της Εθνικής συμφοράς, προστατευμένοι....

Σήμερα (Απριλιος 2010) 43 χρόνια μετά από την 21η Απριλίου 1967, ακούγονται πάντα μόνο οι συκοφαντίες και τα ψεύδη. Η Μία και Μοναδική άποψι των στρατευμένων στα Μέσα Αποβλακώσεως, που πρέπει σώνει και καλά , αυτή η δική τους, η μονομερής άποψις, η δ ιαστρέβλωμένη αλήθεια, να είναι και η κοινή γνώμη όλων μας.
Όμως η σημερινή κατάντια της Χώρας μας αποδεικνύει ότι τα παθήματα δεν μας έγιναν μαθήματα..και ότι η Δημοκρατία μας εξακολουθεί να αυτοαναλύεται.
Παράρτημα: Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι..
Α) Τι είπαν και έγραψαν Πολιτικοί Εφημερίδες Ιστορικοί
Κ. Καραμανλής ( πρωθυπουργός, τ Πρόεδρος Δημοκρατίας ..)
«Oυδείς είναι εις θέσιν να ανατρέψη ενα υγιές καθεστώς. Δύναται τις να είπη ότι η Δημοκρατία εδολοφονήθη εν Ελλάδι υπο ελεύθερον καθεστώς και οτι οι συνταγματάρχαι δεν έκαμαν άλλο παρά να της δώσουν την χαριστική βολή... Ενα άλλος κίνδυνος καραδοκούσε . Η πολιτική και ηθική αναρχία... Γνωρίζω επίσης οτι η χώρα συγκλονιζομένη απο άγρια πολιτικά πάθη ωδηγείτο προς αδελφοκτόνο σπαραγμό. Υπήρξε κίνδυνος να καταλήξωμεν εις τον κομμουνισμόν. Και ο κίνδυνος αυτός δεν ειναι θεωρητικός, εάν ληφθή υπ όψιν οτι η Ελλάς υπήρξε δύο φορές το Βιετνάμ της Ευρώπης..»
( Συνεντευξις στην “Le Monde” την 29/11/1967 , η οποία αναδημοσιεύθη στην Ελλάδα στις 5/12/1967.
Σόλων Γρηγοριάδης
«Στο κλίμα που επικρατεί μετά την πτώσι της δικτατορίας είναι εύκολο να γράψει κανείς εμπορική ιστορία ..Έτσι όμως αυτό που θα πρόκυψη θα είναι ένα έργο προπαγάνδας και σκοπιμότητας..δεν θα είναι επιστημονική ιστορική εργασία.»
( «Ιστορία της Δικτατορίας» 1975, πρόλογος )
Μ.Θεοδωρακης
« ..Κι εδώ η απορία ? Γιατί κρύβονται επιμελώς τα ιστορικά γεγονότα από τον Λαο? Η απάντησι είναι ότι τα γεγονότα αυτά δεν συμφέρουν αυτούς που μονοπώλησαν την ιδεολογική πλύσι εγκεφάλου του Λαού από το 1974 έως σήμερα..Όταν έπεσε η χούντα συνέβη η μεγαλύτερη ιστορική απάτη στα χρονικά όλων των λαών. Χιλιάδες επώνυμοι.. έγιναν ή μάλλον δήλωσαν αντιστασιακοί…»
( «Ευτυχώς που δεν νικήσαμε σύντροφοι!» σελίς 40, σελίς 72)
Παν.Κανελοποπουλος Καθηγητής ,ακαδημαϊκός πρωθυπουργός
«…Η κρίσις του καθεστώτος της ελευθερίας είναι βαρύτατη.. Εις τα περισσότερα χωριά της Ελλάδος , αν όχι εις ολόκληρον την ύπαιθρο υπάρχουν οργανωμένα συνεργεία Λαμπράκηδων ( Οργανωσι νεολαιας ΚΚΕ ΕΔΑ) ..Τα συνεργεία αυτά εκφοβίζουν και απειλούν τους κατοίκους..Η ύπαρξις και το κύρος του κράτους έχει εκμηδενισθή..»
( Πρακτικά Συμβουλίου Στέμματος 2ας Σεπτεμβρίου 1965, σελίς 32-90)
Π.Πιπινελης πρωθυπουργός
«.. Ευρισκόμεθα προ μιας τεραστίας επεκτάσεως της οργανώσεως του ανατρεπτικού δικτύου του κομμουνισμού.. Το κομμουνιστικό κόμμα , αφού επέτυχε να διάβρωση το κράτος και να πραγματοποίηση το λαϊκό μέτωπο, ευρίσκεται στα πρόθυρα ό,τι κατά την κομμουνιστική ορολογία καλείται το ‘’ διαλεκτικόν πήδημα’’..δηλαδή την δυναμική αναμέτρησι..»
( Πρακτικά Συμβουλίου Στέμματος 2ας Σεπτεμβρίου 1965, σελίς 32-90)
Γ.Μαύρος Αρχηγός ΕΔΗΚ, στέλεχος της Ενώσεως Κέντρου
«..Το κράτος ευρίσκεται εις κατάστασιν διαλύσεως και αποσυνθέσεως ..Η χώρα αναρχείται απ άκρου εις άκρον..Έχουν εξευτελισθεί όλοι οι θεσμοί και αλλοιωθεί οι βάσεις του Πολιτεύματος..Κράτος δεν υπάρχει..Μέσα εις το χάος αυτό , εις το οποίον περιέπεσα όλοι οι θεσμοί καμιά πολιτική δεν μπορεί να ασκηθεί..»
( Άρθρο στο Βήμα , 19ης και 20ης Ιουνίου 1966)
Καθημερινή
«…Το λαϊκό μέτωπο στρέφεται κατά της Δημοκρατίας και έχει ήδη επιτύχει σπουδαία αποτελέσματα διαβρώσεως όλων των θεσμών.» (12-Ιανουαριου 1966)
Ο Τόπος εισήλθε πλέον εις την ζώνη του μεγάλου κινδυνου. Η μεγάλη μάζα του λαού αγωνιά.. Ο πλέον αδιάφορος πολίτης διερωτάται. Πού πάμε, πού μας πάνε?» (23 Ιανουαρίου 1966)
«.. Είναι καιρός να κατανοήσουν οι πολιτικοί μας ότι πρέπει να εξουθενωθεί ο μηχανισμός , ο εικονικώς νόμιμος και σαφώς παράνομος μηχανισμούς του ΚΚΕ ο οποίος είναι σε θέσι να κινή σήμερον εντός του λεκανοπέδιου μια συγκροτημένη δύναμη 40000 ατόμων ανα πάσαν ώραν της ημέρας και της νυκτός..» ( 26 Μαρτίου 1966)
Μπορις Πονομαριεφ Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
«..Ο Λένιν έγραφε το 1913 για την Ρωσία. ‘’ Η πολιτική κρίσι πανεθνικής κλίμακας θίγει ακριβώς τις βάσεις της κρατικής διάρθρωσης..Θίγει το θεμέλια του οικοδομήματος , όχι τον ένα ή άλλο όροφο..Τα γεγονότα στην Ελλάδα εξελίσσονται προς την κατεύθυνση μιας πολίτικης κρίσης αυτού ακριβούς του τύπου.’’ .»
Βήμα , άρθρο του Π Παλαιολογου.
«.. Ελάχιστοι οι αντιστασιακοί. Είναι ο κανένας. Τους πολλούς θα τους συναντήσετε την επομένη της ανατροπής της χούντας Β΄, ...να ζητούν αποκατάσταση ζημιών που δεν έπαθαν» (19.11.1978)»
Καθημερινή της Ελένης Βλάχου. «Αλήθειες»
« .. Σκύψτε να σας θυμίσω μια αλήθεια, που ζήσαμε όλοι μας και κανείς δεν τολμά τώρα ούτε να ψιθυρίσει. Εκεί τέλος του εξήντα οι περισσότεροι Έλληνες θαυμάζανε τον στρατιωτικό αρχηγό, τον παρακολουθούσανε εντυπωσιασμένοι και χειροκροτούσαν ελεύθερα τις ρητορείες του. Ο ίδιος και οι σύντροφοι του γύριζαν την Ελλάδα και υπήρχε ένα πλήθος κόσμου, που τους υπεδέχετο με ζητωκραυγές..» (16.06.1985,)
Καθημερινή της Ελένης Βλάχου. «Η φυγή»
«…Πόσες φορές δεν διάβασα γραμμένο σοβαρά, από σοβαρούς ανθρώπους, σε σοβαρά έντυπα για την “ολοκληρωμένη αντίσταση του Ελληνικού λαού εναντίον της στρατιωτικής δικτατορίας”. Μεγαλύτερο ψέμα, πιο φανταστικό παραμύθι μπορούσε ποτέ να λεχθή; Τα κρύψαμε όλα κάτω από ένα χρυσοκέντητο βέλο με φανταστικές απεικονίσεις ηρωικών εκδηλώσεων…» ((11.1.1987 )
Β) Η αξιολόγησις της Οικονομίας μας τότε :
1. Ετήσια έκθεσι του ΔΝΤ που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1975, δηλαδή μόνο 35 χρόνια πριν καταλήξουμε εδώ:
α. Κατά την περίοδο 1968-1973 η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε με ετήσιο ρυθμό 13,5% ο όποιος ήταν ο υψηλότερος εκείνου όλων των χωρών μελών του ΟΟΣΑ πλην Ιαπωνίας ( σελίς 9 της εκθέσεως)
β. Κατά την ίδια χρονική περίοδο 1968-1973 σημειώθηκε αύξησι των επενδύσεων παγίου κεφαλαίου στην βιομηχανία 14,5% και σε ολόκληρη την οικονομία αύξησι 12%.( σελίς 76 και 81 της εκθέσεως)
γ.Ο αριθμός των εγγεγραμμένων ανέργων μειώθηκε στις 27.000( είκοσι-επτά χιλιάδες!!!) άτομα ( σελίς 24,25 της εκθέσεως)
2. Οι Οικονομικοί Τάιμς του Λονδίνου απένειμαν δυο φορές το όσκαρ της οικονομίας στην Ελλάδα, το 1971 και το 1972. Με το ακόλουθο δικαιολογητικό βραβεύσεως:
«Για την καλλίτερη γενική επίδοσι. Το βραβείο των χωρών υψηλής αυξήσεως του εισοδήματος » απονέμεται στην Ελλαδα για την επίτευξι ρυθμού αναπτύξεως 8,5% και την ισχυρή θέσι ως προς τις εξωτερικές της πληρωμές και εξαιρετική προσέγγισι για νομισματική σταθερότητα»
Γ) Απολογία του δικτατορα Γ.Παπαδοπούλου (Απόσπασμα σχετικό προς τα συνθήματα Ψωμί παιδεία ελευθερία)
«..Ως προς το ψωμί, την οικονομίαν, παραλάβαμεν το εθνικόν εισόδημα εις τα 565 δολλάρια, και παραδώσαμε την διαχείρισιν της εξουσίας όταν ανετράπημεν εις 1.100.
Παραλάβαμεν τον προϋπολογισμόν της χώρας εις το ύψος των 29 δισεκατομμυρίων και παραδώσαμεν την αρχήν, με τον προϋπολογισμόν της χώρας εις 109 δισεκατομμύρια.
Παραλάβαμεν το συναλλαγματικόν απόθεμα της χώρας εις τα 200 εκατομμύρια δολλάρια και το παραδώσαμεν εις τον ένα δισεκατομμύριον πεντήκοντα εκατομμύρια δολλάρια. ..
Παιδεία! Δύο δισεκατομμύρια τετρακόσια εκατομμύρια ήσαν αι δαπάναι του προϋπολογισμού υπέρ της παιδείας όταν αναλάβομεν την αρχήν. Και παραδώσαμεν κονδύλιον εγγεγραμμένον εις τον προϋπολογισμόν ύψους 15 δισεκατομμυρίων.
Εξακόσιες είκοσι επτά ήσαν αι θέσεις των λειτουργών της ανωτάτης παιδείας, διότι δεν θα αναφερθώ εις την γενικήν, και ανεπτύξαμεν τας καθηγητικάς έδρας εις τον αριθμόν των εννεακοσίων εβδομήκοντα περίπου.
Δύο χιλιάδες εξακόσιοι ήσαν οι προβλεπόμενοι βοηθοί Καθηγητών, ως βοηθητικόν εκπαιδευτικόν προσωπικόν εις τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας, και όταν παραδώσαμεν την αρχήν αι νομοθετημέναι θέσεις ανήρχοντο εις έξι χιλιάδας επτακοσίας, εάν δεν με απατά η μνήμη, εξ αυτών δε είχε κατορθωθεί να συμπληρωθούν περί τας τέσσερεις χιλιάδας οκτακοσίας.
Εδιπλασιάσαμε τας δυναμένας να προσφερθώσι υπηρεσίας εκ μέρους των φοιτητικών λεσχών, εβελτιώσαμε το φοιτητικόν συσσίτιον. Εχορηγήσαμεν τα φοιτητικά δάνεια.
Εχορηγήσαμε δωρεάν τα συγγράματα προς τους φοιτητάς. Εν πάση δε περιπτώσει ολοκληρώσαμε την έννοιαν εις την πραγματικήν μορφήν της δωρεάν παιδείας εις τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα...»
...»
Ιασων
Αναρτήθηκε από ARGYRIS SIDERIS
SKEFTOMASTE ELLHNIKA


Διαβάστε περισσότερα...