Η κατασκευή ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα το αντάλλαγμα για την Παναγία Σουμελά

Τι έχουν να πουν "οι επαγγελματίες Πόντιοι", "οι Ελληνότουρκοι" όπως τους χαρακτηρίζει ο Χάρυ Κλυν εδώ;;;ΕΥΓΕ ΧΑΡΥ!!!

Άρχισαν τα όργανα… Τι γράφαμε πριν λίγες ώρες; Αναμείνατε τώρα τις "βαρύγδουπες δηλώσεις ειρήνης" του Γεωργίου Παπανδρέου, όπου με σηκωμένα φρύδια θα θεωρήσει αυτονόητες τις παροχές "θρησκευτικών ελευθεριών" ώστε να διδάσκονται απερίσπαστα οι πραίτορες πόσο θεάρεστο είναι να βιάζεις τους ανήμπορους, να σφάζεις αλλόπιστους και να έχεις σκλάβους. Το απαύγασμα του καπιταλισμού σε θρησκεία δηλαδή.
Είναι γνωστό ότι η Άγκυρα δε παραχωρεί τίποτα, ποτέ και σε κανένα χωρίς ανταλλάγματα. Ο Τούρκος πρωθυπουργός αποκάλυψε ότι η ιστορική Θεία Λειτουργία που πραγματοποιήθηκε χθες στην Ιερά Μονή στην Παναγία Σουμελά στην Τραπεζούντα μετά από 88 χρόνια έγινε με αντάλλαγμα την κατασκευή ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα. Μιλώντας σε μέλη της Ένωσης Επιχειρηματιών MUSIAD στην πόλη Γκαζιαντέπ, ο Τayyip Erdogan είπε εμμέσως πλην σαφώς πως «αν σήμερα μπορούμε και ρωτάμε τον Έλληνα πρωθυπουργό “πότε θα ανοίξουμε το τέμενος στην Αθήνα”, αυτό μπορούμε και το κάνουμε χάρη στα βήματα που έχουμε κάνει» δηλώνοντας με νόημα ότι αυτό που έχει σημασία είναι “να είμαστε πάντα ένα βήμα μπροστά”. Άραγε ποιο αντάλλαγμα θα ζητήσουν για την επαναλειτουργία της Αγιας Σοφιας; Μήπως τη κατασκευή μιναρέ δίπλα από το Παρθενώνα, όπως το 17ο αιώνα;
olympia.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Λαός προσκυνημένος, λαός χαμένος!

Ἀφορμή γιὰ τοῦτες τὶς σκέψεις ἦταν ἓνα ἂρθρο τοῦ Σᾶββα Καλεντερίδη καὶ κάποιες σημειώσεις τοῦ Βασίλη Τριανταφυλλίδη. ΕΥΓΕ ΧΑΡΥ

Ἦλθαν νύχτα στὸ σπίτι μας... Μᾶς ξύπνησαν μὲ χτυπήματα καὶ κλωτσιὲς. Μᾶς βίασαν καὶ κάποιους τοὺς σκότωσαν....Ὃσους ζήσαμε μᾶς πέταξαν στὸν δρόμο καὶ μᾶς εἶπαν «βαδίζετε»... Ποιὸς νὰ ῥωτήσῃ; Ποιὸς νὰ τολμήσῃ νὰ ῥωτήσῃ; Ἀτέλειωτες ὧρες πορείας κάτω ἀπό καυτό ἣλιο ἢ ἀσταμάτητη βροχή. Μέσα σὲ κρύα καὶ σὲ χιόνια!! Τὰ κορμιά ἒπεφταν κατά γῆς σὰν μυίγες!!! Ἀγαπημένα πρόσωπα ἒμεναν γιά πάντα πίσω, ἂψυχα, χωρίς χαμόγελο καὶ μὲ μίαν πίκραν στὸ βλέμμα. Ἓνα "γιατί;" γέμιζε τὸ εἶναι μας... Ἀλλά, ποιὸς νὰ ἀπαντήσῃ; Κάποιοι ἒφυγαν νύχτα. Φίλησαν πολυαγαπημένα μάτια καὶ χαιρέτησαν γιὰ πάντα. Ξέφυγαν; Ἲσως... Ἲσως νὰ μὴν τοὺς θέρισε ἡ πείνα καὶ ἡ δίψα... Ἲσως νὰ μὴν τοὺς ἒκοψε σπαθί βαρβάρου... Ἲσως νὰ ἀλλαξοπίστησαν γιὰ νὰ ζήσουν... Ἲσως ἁπλῶς νὰ ἒσβησαν λίγα μέτρα παραπέρα.... Ποτέ δὲν θὰ μάθουμε...

Μετά ἦλθε ἓνας πολιτικάντης, μαζί μὲ κάποιους ἂλλους «μεγάλους» καὶ ὑπέγραψαν κάτι χαρτιά.... «Θὰ φύγετε» μᾶς εἶπαν.... Ἀπό ποῦ μωρὲ νὰ φύγουμε; Ἀπό τὸ σπίτι μας; Ὃσοι τόλμησαν ὃμως τὴν ἐρώτησι, κόπηκαν.... Καὶ ξεκίνησε ὁ μεγάλος ξερριζωμός....
Ἂλλους μᾶς φόρτωσαν σὲ καράβια, ἂλλους μᾶς πέταξαν μέσα σὲ ἐρήμους νὰ πλανευόμαστε κι ἂλλοι ἒφυγαν μόνοι τους γιὰ πιὸ βόρεια μέ τὸν πόθο νὰ ξαναγυρίσουν κάποτε.... Τελικά τὰ κατάφεραν, «μικροί», «μεγάλοι» καὶ μᾶς ΞΕΡΡΙΖΩΣΑΝ!!! Ἒτσι πίστεψαν.... Ἒτσι ἢθελαν νὰ πιστεύουν... Οἱ ἂθλιοι!!!! Μπορεῖς μωρὲ νὰ ξερριζώσῃς τὸ βουνό; Μπορεῖς νὰ ξερριζώσῃς τὴν μνήμη; Μπορεῖς νὰ ξερριζώσῃς τὴν ἱστορία; Δὲν μπορεῖς, ὃσα κι ἐάν σβήσῃς, δὲν μπορεῖς... Θἂναι πάντα ἐκεὶ τὸ αἷμα καὶ θὰ βοᾶ, θὰ θυμίζη καὶ θὰ ψιθυρίζη στὴν γῆ, στὸν ἂνεμο, στὸ νερό τὴν ῥίζα του!!! Ξεπάτωσε καὶ τὰ βουνὰ, ἐὰν μπορῆς... Ἀπό κάτω τους θὰ μᾶς βρῆς... Γιατὶ τοῦτος ὁ τόπος ποὺ μᾶς ἒκλεψες μὲ τόσο δόλο γράφει τὸ ὂνομα μας, εἶναι σπαρμένος ἀπό τὰ κόκκαλὰ μας καὶ ποτισμένος ἀπό τὸ αἷμα μας.... Τοῦτος ὁ τόπος εἶναι ἡ μήτρα ποὺ μᾶς γέννησε!! Ἡ μήτρα μας!!! Καὶ τὸ παιδί πάντα ζητᾶ τὴν μήτρα τῆς μάνας.... Εἶναι ἡ φύσις του ἒτσι... Τὶ πίστεψες λοιπόν; Μπορεῖς ποτὲ νὰ ξεκολλήσῃς τὸ παιδί ἀπό τὴν μάνα του; Δὲν μπορεῖς.... Καὶ τὸ ξέρεις!!!!

Φύγαμε λοιπόν... Ἂφήσαμε πίσω μας ὃμως νεκρούς, μνῆμες κι ἑκατοντάδων ἐτῶν πολιτισμό καὶ ἱστορία... Γίναμε πρόσφυγες, μὰ τὸ κεφάλι μας ἒστεκε πάντα πολύ ὑψηλά, τόσο ποὺ δὲν μποροῦσε κανείς νὰ μᾶς δεῖ στὰ μάτια!!!!

90 χρόνια σχεδόν πέρασαν!! Ἢλθαμε παιδιά στὴν Ἑλλάδα καὶ γεράσαμε. Κυνηγηθήκαμε, ξενιτευθήκαμε, δουλέψαμε, προκόψαμε καὶ ΖΗΣΑΜΕ!!! Μέ ἓνα πιάσιμο, ἓνα σφίξιμο ὃμως στὴν καρδιά κάθε φορά ποὺ ἡ σκέψις πλανιόταν στὸ σπίτι μας καὶ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀφήσαμε πίσω... ΖΗΣΑΜΕ!!! Στιγμὲς στιγμές τὰ μάτια βούρκωναν μὰ τὸ πεῖσμα μας νὰ ὑπάρξουμε ἦταν πάντα μεγαλύτερο ἀπό τὸν καϋμό μας.... Μὰ ΖΗΣΑΜΕ!!!! Ἒτσι εἲμαστε ἐμεὶς φτιαγμένοι ἂλλως τε... Νὰ κυττᾶμε πάντα ἐμπρὸς!!!

Κι ἐδῶ, στὴν νέα πατρίδα, τὰ πράγματα δὲν ἦταν εὒκολα... Ἂλλοι ἀγῶνες γιὰ ἐπιβίωσι... Νέες ἀπώλειες... Κάποιοι, πολλοί, ξενιτεύτηκαν γιὰ πάντα. Δεύτερη φορά ξενιτιά.... Τὶ νὰ κάνουμε ὃμως; Ἒπρεπε νὰ συνεχίσουμε.... ὃσο κι ἐὰν πονοῦσε.... Μείναμε κοντά ὁ ἓνας στὸν ἂλλον, κρατῶντας τὴν λαλιά μας ἀλλά σιγά σιγά κι αὐτὴν μᾶς τὴν «χτύπησαν»... Μαζέψαμε κάθε μας ῥημάδι καὶ τὸ ξανακάναμε ἂνθρωπο... Κρατήσαμε ὃσο πιό ζωντανή γινόταν τὴν μνήμη καὶ τὴν ἱστορία!!!!

Δὲν ἀρέσαμε σὲ πολλούς... Καὶ κυρίως σὲ κάτι πολιτικάντηδες... Τοὺς θυμίζαμε μὲ τὴν παρουσία μας τὰ λάθη, τὶς παραλήψεις καὶ τὶς προδοσίες τους... Προτιμοῦσαν νὰ εἶναι ἀμνήμονες... Καὶ ξεκίνησαν μεθοδικά καὶ ὓπουλα νὰ μᾶς σβήσουν ὃσα σώσαμε....

Στὴν ἀρχή χτύπησαν τὴν γλῶσσα μας.... Ὂχι ἂμεσα.. Ἀλλὰ τὴν χτύπησαν... Ἒκοψαν τόνους καὶ πνεύματα καὶ ξαφνικά ἒπαψαν οἱ λέξεις στὸ χαρτί νὰ δεικνύουν τὴν ῥίζα τους!!! Πότισαν μὲ τὸ ὑβρίδιὸ τους τὰ παιδιά μας καὶ σιγά σιγά ἐτοῦτα ἒπιασαν νὰ χάνουν τὸ τραγούδι ἀπό τὴν λαλιά τους!!! Ὓπουλα πράγματα αὐτὰ... Πολύ ὓπουλα!!!

Μετὰ χτύπησαν τὴν ἱστορία καὶ τὴν μνήμη μας, μέσῳ τῶν παιδιῶν μας πάλι.... Τραγικό!!!! Στὴν Σμύρνη εἶπαν ἒγινε συνωστισμός... Ὁ Πόντος εἶναι μύθος... Ἡ Μικρά Ἀσία, τὸ ἓνα πόδι ποὺ στήριζε πάντα τὸν γίγαντα τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν ὑφίστατο ΠΟΤΕ!!!!! Ἒτσι μᾶς εἶπαν!!!! Ὁ Ἓλληνισμός, κατ' αὐτοὺς γεννήθηκε χωλός!!! Σκεπτικοί καί πονεμένοι, παρακολουθούσαμε τὰ τεκταινόμενα, ἀδύναμοι νὰ σηκωθοῦμε καὶ νὰ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ τήν σωστή καταγραφή τῶν γεγονότων... Κάποιες λίγες φωνές πνίγηκαν μέσα στὶς κραυγές τῶν πολιτικάντηδων καὶ τοῦ προοδευτισμοῦ(;;;;;;;;) Κι ἐκεὶ καταλάβαμε, μᾶλλον ἀργὰ πλέον, ὃτι ἡ πραγματική μας ἂλωσις εἶχε γίνει ΕΔΩ, στὴν δεύτερη πατρίδα!!!! Καὶ τότε πιὰ σκύψαμε τὸ κεφάλι γιὰ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ!!! Γονατίσαμε γιὰ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ!!! Ποιοὶ; Ἐμεὶς, οἱ Πόντιοι Ἓλληνες ποὺ εἲμασταν ζωντανά κομμάτια μνήμης μέσα σὲ μίαν κοινωνία ἰσοπεδωμένη... Οἱ Τραντέλληνες!!!!

Τέλος μᾶς κουβάλησαν κάθε "πικραμένο" καὶ τὸν ἒχωσαν μέσα στὰ σπίτια μας... Ἑκατομμύρια ἀλλοφύλων καὶ ἀλλοθρήσκων ἂρχισαν νὰ στριμώχνονται ἀνάμεσα στὶς αὐλὲς μας καὶ τὶς ζωὲς μας!!! Πονόψυχος λαὸς εἲμαστε!! Δώσαμε τροφή, νερό, στέγη... Μὰ συνέχισαν νὰ φέρνουν κι ἂλλους, πολλοὺς... Καραβιὲς ἀτέλειωτες... Σὰν νὰ ἂδειασε ὁ πλανήτης τὰ σπλάχνα του ἐπάνω μας....ἲσα γιὰ νὰ μᾶς πνίξῃ...

Δὲν μιλήσαμε... Δὲν ἀντιδράσαμε... Δὲν σκεφτήκαμε ὃτι σιγά σιγά, ἀργὰ καὶ μεθοδικά ἒκαμπταν κάθε μας ἀντίστασι μνήμης καὶ σθένους... Λίγο τὰ δηλητήρια τόσων ἐτῶν, λίγο οἱ νέες συνήθειες, λίγο τὸ βόλεμα, λίγο ὁ φόβος μὴν ξαναχάσουμε τὰ νέα μας ἀποκτήματα , μείναμε παρατηρητὲς τῶν γεγονότων, μὲ μίαν ἀπορία χαραγμένη στὰ χείλη... Μήπως τελικά ἦταν ὃλα ψέμματα; Μήπως κι ἐμεὶς ψεύτικοι; Μήπως κι ἀνύπαρκτοι; Ἢ ἁπλῶς ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ;;;;;;;

Πρίν ἀπό μερικούς μῆνες ἒφθασε στὴν νέα μας πατρίδα ὁ ἀπόγονος ἐκείνου τοῦ Μογγόλου ποὺ μᾶς ξερρίζωσε... Ὁ νέος σουλτᾶνος!!! Κάτι μυστικά συμβούλια ἒγιναν, κάτι μυστικές συζητήσεις, κάτι σκυμμένα κεφάλια εἲδαμε, κάτι δουλικά νὰ τρέχουν πίσω ἀπό τὸν σουλτᾶνο καὶ νὰ ἐκλιπαροῦν γιὰ μερικά ψίχουλα... Περίεργα πράγματα....Πολύ περίεργα ἒγιναν....

Κι ὃταν ἒφυγε ὁ σουλτᾶνος ἒπιασαν οἱ "φωστῆρες" μας νὰ μᾶς φωτίσουν...

-700.000 βίζες ἐδόθησαν στοὺς Τούρκους!!! Καὶ ὡς ἀντάλλαγμα 1.000 βίζες τὸν χρόνο σὲ Ἓλληνες πρόσφυγες... Ἀπαιτοῦνται δήλα δῆ 700 χρόνια γιὰ νὰ φθάσουμε στὰ ἲδια ἀριθμητικά ἐπίπεδα.... Μὰ τὶ στὰ κομμάτια τὶς χρειάζονται 700.000 βίζες; Μήπως γιὰ νὰ διεκδικήσουν τὰ "πατρογονικά τους;" Τὶ "πατρογονικά" ὃμως; Τὰ κλεμμένα; Δικηγόροι ἀλωνίζουν τὴν Κρήτη, τὰ Ἰωάννινα, τὴν Θεσσαλία, τὴν Μακεδονία καὶ τὴν Θράκη ἀναζητώντας τὰ χωράφια ποὺ κάποιος σουλτᾶνος μὲ φιρμάνι δώρισε στοὺς γείτονες!!! Χώματα ποτισμένα μὲ τὸ δικό μας αἷμα, χορτασμένα ἀπό τὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά, θὰ ΠΑΡΑΔΟΘΟΥΝ μέ μίαν δικαστική ἀπόφασι στοὺς σφαγείς μας;;;;;; Κι ἂν τε τώρα ἐσὺ σύγχρονε Ἓλληνα, μὲ τὴν ἀσθενική μνήμη ἀπό τὰ δηλητήρια ποὺ σὲ πότιζαν τόσες δεκαετίες καὶ τοὺς ψεκασμοὺς νὰ καταλάβῃς τὶ δρόμο σοῦ ἒστρωσαν...

-Μετὰ μάθαμε γιὰ τὸ Αἰγαῖον. Κάτι βλέπαμε, κάτι μυριζόμασταν, κάτι φοβόμασταν.... Καὶ μίαν ὡραῖαν πρωίαν, ἒπαψαν τὰ ῥαντάρ νὰ "βλέπουν" τὸ μισό Αἰγαῖο... Ἡ Χίος, ἡ Μυτιλήνη, ἡ Σᾶμος, τὸ Καστελόριζο, ἡ μισή Κρήτη, ὃλα τὰ Δωδεκάνησα, ἡ Θᾶσος, ἡ Σαμοθράκη δὲν λέγονται πιὰ Ἑλλάδα. Δὲν ἀποτυπώνονται στοὺς χάρτες μας. Τὰ μογγολικά ἀεροσκάφη δὲν παραβιάζουν πλέον γιατί δὲν ἒχουμε δικαίωμα ἀναχαιτίσεως σὲ κάτι ποὺ δὲν μᾶς ἀνήκει... Τὰ πετρέλαια τοῦ Αἰγαίου ἀναζητῶνται ἀπό τὰ μογγόλια κι ὂχι ἀπό ἐμᾶς. Τὰ πλοῖα τους φθάνουν ἒως τὸ Σούνιο, τὴν Κέρκυρα καὶ τὴν Κεφαλονιά. Ἡ τουρκική σημαῖα, κυματίζει παντοῦ γύρω μας.... Κι ἐμεὶς παρακολουθοῦμε ἂφωνοι, ἂσκεφτοι, ἀδρανεὶς κι ἀνίκανοι πρὸς κάθε ἀντίδρασι.... Τούτη ὃμως ἡ παραχώρησις κρύβει καί τὸ μέγιστον προσκύνημα... Γιὰ νὰ μὴν μᾶς ξεσκίσουν νύχτα οἱ Τοῦρκοι, δώσαμε γῆ καὶ ὓδωρ ἀμαχητί!!! Τέτοιοι καταντήσαμε!!! Παρωπλίσαμε στρατό, ναυτικό, ἀεροπορία γιατί κάποιοι συμφώνησαν νὰ μοιραστοῦν τὰ κέρδη ἀπὸ τὶς πλουτοπαραγωγικές μας πηγὲς. Ὂχι, δὲν εἶναι ὁ λαός ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀνασάνῃ μέ κάτι τέτοιο... Ὂχι φυσικά... Κάποιοι ἂλλοι, πιὸ πονηροί, πιὸ προδότες, πιὸ πουλημένοι θὰ ἀποκτήσουν τόσο χρῆμα ποὺ τριάντα γενεές δικές τους θὰ χορταίνουν καὶ θὰ περισσεύουν!!!

-Τέλος μᾶς ἒφεραν τὰ τζαμιά, πολλά τζαμιά στὴν Ἀθήνα καὶ σὲ κάθε πόλη μας... Τζαμί στὸν Βοτανικό, σὲ ἰδιοκτησία τοῦ πολεμικοῦ μας ναυτικοῦ. Περιουσία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ!!! Μὲ ἒξοδα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τοῦ Ἓλληνα φορολογουμένου, ὂχι τοῦ μογγόλου καὶ τοῦ κάθε μουσαφιριοῦ ποὺ μᾶς στρώθηκε ἐδῶ διὰ τῆς βίας!!! Τζαμί κάτω ἀπό τὸν ἱερό βράχο τῆς Ἀκροπόλεως τῶν Ἀθηνῶν!!!! Τζαμί στὴν Θηβῶν.... Τζαμιὰ παντοῦ!!! Παντοῦ!!! Ποῦ μωρὲ τὰ βάζετε τὰ τζαμιά; Ἐκεὶ ποὺ ὁ Καραϊσκάκης ἒπεφτε; Ἐκεὶ ποὺ ὁ Μακρυγιάννης μαχόταν; Ἐκεὶ ποὺ ὁ Γέρος κι ὁ Δυσσέας κι ὁ Διᾶκος κι ὁ Κατσαντώνης κι ὁ Ζαχαριᾶς κι ὁ Ὑψηλάντης κι ὁ Παππᾶς κι ὁ Μπότσαρης κι ὁ Νικηταρᾶς καθάριζαν τὸν τόπο ἀπό τὴν σκλαβιὰ τόσων αἰώνων; Ποῦ μωρὲ; Τὸ σκέφτηκαν ὃμως κι αὐτὸ οἱ φωστῆρες μας.... Νέα ἀνταλλαγή μάθαμε ὃτι μᾶς εἶχαν ἓτοιμη!!! Θὰ λειτουργήση τὸν 15Αὒγουστο ἡ ἐκκλησιά τῆς Παναγιᾶς τῆς Σουμελᾶ καὶ τὸν Ὀκτώβριο ἡ Ἁγιά Σοφιὰ στὴν Πόλη. Δύο λειτουργίες μᾶς ἒδωσαν. Σὰν κόκκαλο σὲ πεινασμένο σκύλο ἦταν αὐτὲς οἱ λειτουργίες.... Δύο λειτουργίες καὶ πάψαμε νὰ θυμόμαστε τὶς σφαγές... Τοὺς παπποῦδες...Τὰ βρέφη... Τοὺς ΝΕΚΡΟΥΣ μας.... Ξεχάσαμε γιὰ πάντα!!! Τρίψαμε εὐχαριστημένοι τὴν κοιλιά μας καὶ εἲπαμε «χαλάλι»... Θὰ γλυκάνουν οἱ ψυχὲς τῶν νεκρῶν.... Θὰ μαλακώσουν οἱ κραυγὲς τους.... Θὰ κοιμόμαστε πιὸ ἣρεμα τὶς νύχτες... Θὰ πᾶμε κι έμεὶς νὰ ἀνάψουμε ἓνα κερί γιὰ κάθε πεθαμένο μας.. Νὰ μᾶς συγχωρνᾶ...

Οὖτε γιὰ μίαν στιγμή δὲν σκεφτήκαμε τὶ δίνουμε... Πήραμε τό κοκκαλάκι καὶ γλυφόμαστε περιχαρείς.... Τέτοιοι καταντήσαμε!!!

Γιὰ σταθεῖτε ὃμως μίαν στιγμή πρώην Τραντέλληνες. Εἶμαι κι ἐγὼ σπόρος ἀπό τὴν γενιά σας... Κι ἒχω κάποια πράγματα νὰ ῥωτήσω...

Φεύγετε ἀπό κάθε ἂκρη τῆς γῆς καὶ τρέχετε τρελλοί ἀπό χαρά στὰ ἁγιασμένα χώματα ποὺ μᾶς ἒκλεψαν.... Γιατί;

-Πληρώνετε μέ τά χρήματὰ σας, ὡς νοικάρηδες, τὸν καταπατητή σας... λέγοντάς του κι ἓνα πολύ μεγάλο δουλοπρεπές «εὐχαριστῶ» .... Γιατὶ;

-Γιὰ νὰ «κατωχυρώσετε» καὶ νὰ «ὑπογράψετε» τὴν καταπάτησι; Σκεφτήκατε μήπως ὃτι μὲ τοῦτα τὰ καμώματα ἀναγνωρίζετε δικαίωμα ἰδιοκτησίας σὲ ἓναν κλέπτη;

-Προσκυνᾶτε σήμερα ἓνα σύμβολο καταπατημένο καὶ διαμελισμένο... πιστεύοντας ἲσως ὃτι ἀποτίετε φόρον τιμῆς σὲ ὃλους τοὺς νεκροὺς σας... Ἲσως... Σκεφθήκατε μήπως, ὃτι οἱ νεκροί σας καὶ οἱ νεκροί μου ἢθελαν πίσω τὸ σπίτι τους; Ἢθελαν νὰ πατοῦν τὰ χώματα τοῦτα Τραντέλληνες κι ὂχι κάτι γραφικοί; Ἢθελαν νὰ προσεύχονται σὲ τοῦτες τὶς ἐκκλησιὲς χριστιανοί κι ὂχι τουρίστες; Ἢθελαν ἐλευθερία κι ὂχι σκύψιμο κεφαλῶν; Ἲσως;

-Ἡ Σύβαρις χάθηκε γιὰ πάντα!!! Καὶ οἱ Ποσειδωνιᾶται τοῦ Καβάφη πνίγηκαν στὴν λήθη.... Γιατί γίναμε ἀμνήμονες; Γιατί; Λαός ποὺ ξεχνᾶ τὴν ἱστορία του εἶναι λαός χαμένος... Κι ἐσεὶς φίλοι μου πλανεμένοι δὲν θυμᾶστε... Νομίζετε ὃτι διατηρεῖτε μνήμη ἀλλά ὡς νέοι Ποσειδωνιᾶται χάσατε λαλιά, χῶμα, ὓδωρ καὶ μνήμη.... Μίαν φορά τὸν χρόνο θὰ κάνετε μίαν ἑορτή καὶ θὰ θυμᾶστε τὰ περασμένα μεγαλεῖα, τὰ ὀνόματα τῶν προγόνων καὶ κάπου κάπου ἓνα ἱστορικό γεγονός, πολύ ξεθωριασμένο ὃμως, λειψό.... Καὶ οἱ ἂθαφτοι νεκροί θὰ περιγελοῦν πικραμένοι τὴν τελευταῖα μας ἂλωσι, τὴν ὁριστική....

-Ἐκεὶ ποὺ εἶστε σήμερα, ὃλοι μαζεμένοι καὶ περιχαρείς, θὰ παρευρίσκεται ὁ πατριάρχης, Τοῦρκος ὑπήκοος. Θὰ μνημονεύση τὶ; Τὸ ὂνομα τῆς Παναγιᾶς; Μόνον; Ποῦ; Σὲ μίαν ἀετοφωλιὰ μέσα; Σὲ ἓνα ἂνδρο λεόντων θὰ «ξεχάσῃ» ὃμως πολύ προσεκτικά νὰ ἀναφέρῃ τοὺς διωγμούς, τὶς σφαγὲς, τὶς δηώσεις καὶ τὸν ξερριζωμό...τῶν ἀετῶν καὶ τῶν λεόντων!!! Τοῦρκος ὑπήκοος γὰρ... Θὰ δώσῃ δήλα δῆ ἂλλο ἓνα χαρτί στὸν καταπατητή γιὰ νὰ παγιώσῃ τὴν καταπάτησι... Διὰ χειρός σας αὐτὴν τὴν φορὰ... Διὰ χειρὸς τῶν Ποντίων... Τὶ μεγαλυτέρα ἀπόδειξις τῆς συγχώριας ἡ παρουσία τοῦ πατριάρχου; Τὶ μεγαλυτέρα ἀπόδειξις τῆς ἀμνημοσύνης μας;

-Τέλος.... Αὐτὸς ὁ πατριάρχης δὲν ἦταν ποὺ ἀπήτησε πρὸ μηνῶν νὰ χρισθοῦν ὃλοι οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἱερεὶς, ποὺ εὐρίσκονται ὑπό τὸν ἒλεγχο τοῦ πατριαρχείου, Τοῦρκοι ὑπήκοοι; Τὶ ἐξυπηρετοῦσε κάτι τέτοιο; Μήπως τὴν πραγματική ἀναβίωσι τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας; Μήπως τελικῶς τὰ πράγματα εἶναι πολύ πιὸ ἂσχημα ἀπό ὃ,τι φανταζόμαστε; Μήπως ἒχουμε τελειώσει καὶ δὲν μᾶς τὸ ἒχουν πεῖ;

Ἐγὼ μένω πίσω σας, στὴν νέα μου Πατρίδα, ὂρθια, μὲ τὴν φωνή καθαρή καὶ τὴν σκέψι διαυγὴ, προσπαθώντας νὰ καταλάβω γιατί καταντήσαμε ἒτσι... Δὲν σᾶς ἀκολουθῶ πατριῶτες... Δὲν προσκυνῶ.... Δὲν συναινῶ... Δὲν παραδίδω Πατρίδα... Δὲν ξεκινῶ πόλεμο γιὰ νὰ πάρω πίσω ὃσα δικαιωματικά μοῦ ἀνήκουν γιατί πρέπει πρῶτα νὰ χτίσω ξανά τὴν κοινωνία μου... Ὃμως ὃσα μοῦ ἒμειναν θὰ τὰ ξαναδομήσω μὲ πεῖσμα καὶ ὑπομονή... Θὰ ξαναδῶ τὴν Ἑλληνική Σημαῖα νὰ κυματίζῃ στὰ Ἲμια καὶ τὴν Λαδοξέρα... Θὰ ξανακούσω τὴν Ἑλληνική λαλιά στὴν γειτονιά μου κι ὂχι τὶς βαρβαρικές φωνὲς τῶν ἀλλοφύλων..... Θὰ ξαναμάθω ἱστορία καὶ γλῶσσα στὰ παιδιά μου καὶ στὰ ἐγγόνια μου.... Θὰ πάω μαζί μὲ ὃσους σφάζουν χοίρους στὰ θεμέλια τῶν τζαμιῶν καὶ θὰ τὰ ποτίσω μὲ αἷμα γιὰ νὰ διώξω τὸν νέο δυνάστη... Θὰ φυλακίσω τοὺς Πακιστανούς ποὺ ἒκαψαν τὴν Ἁγία Τριάδα πρὸ ἡμερῶν καὶ θὰ τοὺς στείλω πακέτο στὸν τόπο τους... Θὰ ὑπερασπιστῶ τὰ σύνορα καὶ θὰ στείλω μήνυμα στὸν νέο σουλτᾶνο ὃτι ὑπάρχω ἀκόμη, ζωντανή, ὂρθια κι ἓτοιμη νὰ ἀναγεννηθῶ ἀπό τὶς στᾶχτες μου... Καὶ τότε, ὃταν ξανακερδίσω ὃσα μοῦ ἒκλεψαν, τότε ἲσως ἀπαιτήσω καί λειτουργίες καὶ ἐκκλησίες καὶ πολλά ἂλλα ποὺ ξέχασα ὃτι μοῦ ἀνήκουν.... Ἀλλά δὲν θὰ δώσω γῆ καὶ ὓδωρ... Γιατὶ καὶ τοῦτα, κερδισμένα μὲ αἷμα εἶναι...

Κυριακή Παπαδοπούλου

Μία Τραντελληνίς


Ἀφορμή γιὰ τοῦτες τὶς σκέψεις ἦταν ἓνα ἂρθρο τοῦ Σᾶββα Καλεντερίδη καὶ κάποιες σημειώσεις τοῦ Βασίλη Τριανταφυλλίδη. Τοὺς εὐχαριστῶ πολύ καὶ τοὺς δύο.
Διαβάστε περισσότερα...

ΕΥΓΕ ΧΑΡΥ!!!

Απάντηση του Βασίλη Τριανταφυλλίδη (Χάρυ Κλυν) στο "Όλοι στην Παναγία Σουμελά, με αίσθημα ιστορικής ευθύνης"

ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕ ΘΑ ΜΕ ΒΡΕΙΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΣΑΒΒΑ

Φέτος, το Δεκαπενταύγουστο, θα λειτουργήσει και πάλι η Παναγία Σουμελά στον ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΟ Πόντο, μετά από σχετική άδεια των τουρκικών αρχών ΠΟΥ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ και με την παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, ΠΟΥ ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙ ΝΑ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΕΙ ΤΙΣ 353.000 ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΣΦΑΓΙΑΣΘΕΝΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ (ΤΡΑΓΙΚΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΘΗΡΙΩΔΙΑΣ) ΠΟΥ ΜΑΤΑΙΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΠΟΤΕ, ΟΣΟ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ «ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΔΕΙΕΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ» ΚΑΙ ΠΑΡΕΝΑΙΣΕΙΣ «ΕΠΙΔΕΙΞΗΣ ΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ (!) ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΜΑΥΡΩΘΟΥΝ ΟΙ ΙΕΡΕΣ ΑΥΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ…»
Φέτος, τη νύχτα της 14/15ης Αυγούστου, θα ανταμωθούν οι ψυχές πενήντα γενιών Ποντίων, που έμειναν θαμμένοι στα άγια χώματα του Πόντου, με τις ψυχές τριών γενιών Ποντίων που γεννήθηκαν και ανδρώθηκαν στην Ελλάδα, μετά το 1923.
ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΛΕΙΠΕΙ Η ΨΥΧΉ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΝΙΚΟΥ, ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ, ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΙΤΣΑΣ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΑΚΟΜΑ ΠΟΝΤΙΩΝ ΠΟΥ ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥ «ΤΟΥΡΙΣΤΑ» ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ, ΠΟΥ ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΦΟΡΚΛΟΡΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, ΠΟΥ ΕΠΕΜΕΙΝΑΝ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ «ΠΑΤΡΙΔΑ», ΔΙΚΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΡΙΔΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΑΔΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ…
Φέτος η νύχτα της 14/15ης Αυγούστου θα είναι πιο φωτεινή από ποτέ.
ΦΕΤΟΣ Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ 14/15ΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΑΠΟ ΠΟΤΕ … ΦΩΤΕΙΝΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΑ Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΑΓΙΑ ΧΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ…
Ας είμαστε όλοι, εκεί, όσοι μπορούμε, και ας επιδείξουμε αίσθημα ιστορικής ευθύνης, για να μην αμαυρώσουμε αυτές τις ιερές στιγμές.
ΑΣ ΕΙΣΑΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΕΚΕΙ ΠΡΟΚΥΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΥΡΓΟΙ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΕΙ… ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΥΠΟ ΤΗ ΣΚΕΠΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΟΥ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕ ΘΑ ΤΗΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΗΣ ΤΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΤΕΡΤΙΠΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΟΥΣΙΕΣ ΦΟΡΚΛΟΡΙΚΕΣ ΦΑΝΦΑΡΕΣ ΤΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ…

ΟΙ ΠΑΡΕΜΒΟΛΕΣ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΜΠΛΕ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟ ΑΡΧΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ:
ΒΑΣΙΛΗ Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ
ΙΔΡΥΤΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔOΣ

Σας παραθέτουμε και ολόκληρο το άρθρο "Όλοι στην Παναγία Σουμελά, με αίσθημα ιστορικής ευθύνης"
του Σάββα Καλεντερίδη
Κύριο άρθρο της εφημερίδας ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΝΩΜΗ, 17ο φύλλο
Η Παναγία Σουμελά αποτελούσε για 1600 χρόνια θρησκευτικό, πνευματικό και εθνικό κέντρο για τους Έλληνες του Πόντου. Σε εκείνο το εξαιρετικής ομορφιάς και αγριότητας τοπίο, σε σπηλιά που βρίσκεται ακριβώς κάτω από την κορφή, στους απρόσιτους βράχους του όρους Μελά, οι μοναχοί Βαρνάβας και Σοφρώνιος, αφού προηγουμένως διέσχισαν χιλιάδες χιλιόμετρα στο Αιγαίο και την Ανατολή, ξεπερνώντας μύριους κινδύνους, τον 4ο αιώνα τοποθέτησαν την εικόνα της Παναγίας της Αθηνιώτισσας. Έκτοτε, το ιερό εκείνο προσκύνημα, που με τον καιρό απέκτησε αίγλη και την εύνοια των Κομνηνών, αποτέλεσε φωτοδότη φάρο και συνάμα λιμάνι καταφυγής για Έλληνες και αλλόφυλους, για χριστιανούς και αλλόθρησκους.
Από το 1922 μέχρι φέτος, η Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Παναγίας Σουμελά παρέμενε κλειστή, χωρίς μοναχούς και ηγουμένους, χωρίς πιστούς και προσκυνητές, και το σκοτάδι του Όρους Μελά και της κοιλάδας που διαρρέει το θορυβώδες ποτάμ' τη Παναΐας, ήταν ακόμα πιο βαθύ, μέρα και νύχτα.
Όσο λειτουργούσε το μοναστήρι, κάθε μέρα ήταν ξεχωριστή, για μοναχούς και προσκυνητές. Οι μέρες όμως της γιορτής του Μοναστηριού και ιδιαίτερα η 15η Αυγούστου, ήταν κάτι παραπάνω από θρησκευτική πανήγυρις. Ήταν μια πραγματική λαοσύναξη.
Οι Πόντιοι από όλες τις περιοχές του Πόντου συγκεντρώνονταν έξω από το μοναστήρι και έκαναν καταυλισμούς ανά περιοχή καταγωγής. Δηλαδή είχαν ξεχωριστούς καταυλισμούς οι προερχόμενοι από την Κρώμνη, τη Σαντά, το Σταυρίν, την Αργυρούπολη, τα Σούρμενα, τον Όφη, το Ρίζαιο κλπ. Εκεί, με αφορμή την θρησκευτική γιορτή και την πανήγυρη, εύρισκαν την ευκαιρία οι Πόντιοι να συνευρεθούν, να γνωριστούν, να μιλήσουν, να τραγουδήσουν, να ανταγωνιστούν στο χορό, το τραγούδι, τα στιχάκια... Ως συνέχεια αυτής της παράδοσης χτίστηκαν και οι ξενώνες στην Παναγία Σουμελά, στο Βέρμιο, με βάση την καταγωγή από τον Πόντο (Ξενώνες Κρωμναίων, Σανταίων, Τριπολιτών κλπ).
Αυτή η λαοσύναξη σταμάτησε να γίνεται από το 1922. Έκτοτε, το βράδυ της 14/15ης Αυγούστου, κάθε χρόνο, το σκοτάδι στην κοιλάδα και στο Όρος Μελά που είναι σκαρφαλωμένο το μοναστήρι της Παναγίας, ήταν πιο βαθύ, σκοτία πίσα, που έλεαν τ' εμετέρ'. Εκεί τριγυρνούσαν μόνο οι ψυχές πενήντα γενιών Ποντίων, που συνέδεσαν και ταύτισαν την επιβίωση του Γένους με τη δύναμη που έπαιρναν από την Παναγία Σουμελά, ειδικά κάθε Δεκαπενταύγουστο.
Φέτος, το Δεκαπενταύγουστο, θα λειτουργήσει και πάλι η Παναγία Σουμελά στον Πόντο, μετά από σχετική άδεια των τουρκικών αρχών και με την παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου. Φέτος, τη νύχτα της 14/15ης Αυγούστου, θα ανταμωθούν οι ψυχές πενήντα γενιών Ποντίων, που έμειναν θαμμένοι στα άγια χώματα του Πόντου, με τις ψυχές τριών γενιών Ποντίων που γεννήθηκαν και ανδρώθηκαν στην Ελλάδα, μετά το 1923.
Φέτος η νύχτα της 14/15ης Αυγούστου θα είναι πιο φωτεινή από ποτέ.
Ας είμαστε όλοι, εκεί, όσοι μπορούμε, και ας επιδείξουμε αίσθημα ιστορικής ευθύνης, για να μην αμαυρώσουμε αυτές τις ιερές στιγμές.
infognomonpolitics.blogspot.com/2010/08/blog-post_8709.html#ixzz0wDm08tkz

Διαβάστε περισσότερα...

Τέλεση θείας λειτουργίας στην Παναγία Σουμελά μετά από 87 χρόνια

Το σχετικό έγγραφο που κοινοποιήθηκε στο Φανάρι προβλέπει ότι θα μπορεί κάθε χρόνο την ημέρα τη εορτής της Παναγίας, τον δεκαπενταύγουστο, να τελείται θεία λειτουργία στην ιστορική Μονή.

Άδεια για την τέλεση θείας λειτουργίας στην Παναγία Σουμελά, στην επαρχία της Τραπεζούντας, έδωσαν οι τουρκικές αρχές στο Οικουμενικό Πατριαρχείο μετά από 87 χρόνια. Ο Τούρκος υπουργός Πολιτισμού κ. Ερτουγρούλ Γκιουνάϊ είχε ενημερώσει σχετικά το Οικουμενικό Πατριαρχείο ήδη από το βράδυ της Δευτέρας, στα εγκαίνια του φεστιβάλ της Κωνσταντινούπολης στην Αγία Ειρήνη.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος που έχει ήδη εγκαινιάσει την παράδοση επαναλειτουργιών ιστορικών ναών της Καππαδοκίας, ζήτησε από το υπουργείο Πολιτισμού δυνατότητα να τελεσθεί λειτουργία στη Μονή Σουμελά, που δεν έχει λειτουργήσει ως χριστιανικός ναός, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας το 1923.

Έκτοτε η Μονή λειτουργεί ως μουσείο.

Ο δήμαρχος της Μάτσκα(Η Ελληνική πόλη ΜΑΤΣΟΥΚΑ του Πόντου), στην περιοχή του οποίου βρίσκεται το ιστορικό μοναστήρι, επισκέφθηκε τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο για να τον προσκαλέσει επισήμως στην πόλη του.

ΑΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...

Η ιστορία που δεν γράφεται στα σχολικά εγχειρίδια

Ο Αντώνης Μπουντούρης (morfotismos@gmail.com) έστειλε δύο συγκλονιστικές ιστορίες, οι οποίες φυσικά δεν πρόκειται να συμπεριληφθούν στα επίσημα βιβλία ιστορίας του Υπουργείου Παιδείας ή να δοθούν ως θέμα έκθεσης των πανελλαδικών εξετάσεων.

1.) Συνάδελφός μου στο γραφείο, με ποντιακή καταγωγή και καρδιά μου διηγήθηκε πως κατά τη δεκαετία του ’90 παρακολουθούσε αργά το βράδυ κρατικό κανάλι. Παρουσιαζόταν ένα ντοκυμαντέρ για τη γενοκτονία των ποντίων και με αυτή την αφορμή διάφοροι άνθρωποι κατέθεταν τις μαρτυρίες τους. Κάποια στιγμή μίλησε ένας γηραιός κύριος ποντιακής καταγωγής με κατάλευκα μαλλιά. Ήταν καθηγητής πανεπιστημίου. Αυτός με πολύ συγκίνηση είπε τα εξής: «Αρκετά χρόνια πρίν, όταν ήμουν πενηντάρης μιλούσα με μια θεία μου που ήταν γιαγιά πια. Μου μιλούσε με μεγάλο παράπονο για την πατρίδα μας τον πόντο και για τους προγόνους μας. Πάνω στην κουβέντα της είπα πως σύντομα θα έκανα ταξίδι – προσκύνημα στον πόντο. Κρεμάστηκε πάνω μου και με παρακάλεσε με λυγμούς, όταν πάω να της κάνω ένα χατίρι. Μου διηγήθηκε επακριβώς που βρισκόταν το πατρικό της σε χωριό του πόντου. Μου εξήγησε με λεπτομέρεια τα χαρακτηριστικά του χωριού, τους δρόμους και μου προσδιόρισε με ακρίβεια τη θέση του σπιτιού. Μου είπε μόλις το βρω να ζητήσω απ’ τους Τούρκους που θα έμεναν πια εκεί να βρουν ένα κασελάκι, που είχε κρύψει σε συγκεκριμένο σημείο του παλιού αρχοντικού. Μου περιέγραψε πλήρως το κασελάκι και το τι περιείχε μέσα. Ασημικά, παλιά κοσμήματα, λίρες κλπ, ένα μικρό θησαυρό δλδ. Μου είπε να τα αφήσω στους Τούρκους για αμοιβή με προϋπόθεση να μου δώσουν ένα κρεμαστό σταυρό που είχε μέσα το κασελάκι. Αυτός ο σταυρός ήταν ο βαφτιστικός του μικρού παιδιού της που το έχασε κατά τη γενοκτονία. Αυτή είχε γλιτώσει. Είχε γλιτώσει μόνο τη ζωή της γιατί η χαροκαμένη ψυχή της μόνο ο Θεός γνωρίζει πως πέρασε μέσα στις πικρές αναμνήσεις εδώ στην Ελλάδα.
Έσβησε τα παρακαλητά της μέσα στα δάκρυα και της υποσχέθηκα να κάνω ότι θα περνούσε απ’ το χέρι μου, αλλά μέσα μου δεν είχα πολλές ελπίδες. Πράγματι έκανα το ταξίδι, έκανα ότι επιθυμούσα για τον εαυτό μου και μετά κατευθύνθηκα για το χωριό της θείας μου. Η περιγραφή του ήταν τόσο λεπτομερής που βρήκα το σπίτι πολύ εύκολα. Παλιό λιθόκτιστο δίπατο αρχοντικό. Χτύπησα την πόρτα και μου άνοιξε ένας Τούρκος λίγο μικρότερος σε ηλικία από εμένα. Ευτυχώς ήξερε άπταιστα αγγλικά γιατί ετύγχανε σεβαστό πρόσωπο της δημόσιας διοίκησης της περιοχής με μεγάλο αξίωμα (Νομάρχης;) και μπορούσαμε να συνεννοηθούμε πολύ άνετα. Του διηγήθηκα με λεπτομέρεια ότι μου είχε πει η θεία μου. Για μια στιγμή ταράχθηκε και μετά μου είπε αποφασιστικά. Κοίτα να δεις, τώρα καλύτερα να φύγεις γιατί υπάρχουν και άλλοι ομοεθνείς μου στο σπίτι και δε μπορώ να μιλήσω ελεύθερα. Ξαναέλα το απόγευμα την τάδε ώρα που θα είμαι μόνος να τα πούμε καλύτερα. Πράγματι έκανα όπως μου είπε και όταν ξαναπήγα με υποδέχθηκε μέσα στο σπίτι πια. Αφού ήπιαμε τον καφέ χωρίς να μιλήσει έφυγε απ΄ το δωμάτιο υποδοχής και σε λίγο ξαναγύρισε κρατώντας στα χέρια του το κασελάκι της θείας μου. Κυριολεκτικά μου έπεσε το φλιτζάνι του καφέ απ’ τα χέρια
-Ώστε το βρήκατε ήδη, ψέλλισα σαστισμένος.
-Ναι, εδώ και πολλά χρόνια από τότε που είμαι σε αυτό το σπίτι. Πάρε το. Πιστεύω ότι σου ανήκει, πρόσθεσε.
-Μα δεν το θέλω, είπα διστακτικά. Μόνο το σταυρουδάκι θέλω. Αυτό μόνο ζήτησε η θεία μου. Σας παρακαλώ κρατήστε όλα τα υπόλοιπα.
-Κοίτα να δεις, είπε θυμωμένα. Θα κάνεις αυτό που σου λέω. ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ. Τόσα χρόνια τα φύλαγα μέχρι που ήρθες εσύ. Στη θεία σου ανήκουν. Να της τα πάς.
-Μα, το σταυρουδάκι…ψέλλισα φοβισμένα
Τότε με μια κίνηση άνοιξε το πουκάμισό του και φάνηκε κρεμασμένο στο λαιμό του το…σταυρουδάκι.
-Αυτό δε μπορώ να στο δώσω. Δε μπορώ, γιατί είναι δικό μου
Πραγματικά ζαλίστηκα. Δεν καταλάβαινα τι εννοούσε.
-Είναι δικό μου. Ακούς; Είπε δυνατά.
Είναι δικό μου, γιατί εγώ είμαι το παιδί που έχασε η θεία σου πριν σαράντα χρόνια.
Έμεινα να τον κοιτώ με ανοιχτό το στόμα. Βούρκωσα. Ήταν ο χαμένος μου ξάδερφος. Έπεσα στην αγκαλιά του και τον έσφιξα. Έκλαιγα με αναφιλητά. Το ίδιο και αυτός.
Όταν συνήλθαμε μου είπε. Δεν ήξερα ότι η μητέρα μου έζησε. Έμεινα πίσω. Άλλοι Τούρκοι πήρανε το σπίτι και με μεγαλώσανε σαν παιδί τους. Τώρα είναι πεθαμένοι. Έχω την δικιά μου οικογένεια εδώ πια.
Του ζήτησα να με ακολουθήσει στην Ελλάδα. Να δει τη μάνα του.
Αρνήθηκε
-Δε μπορώ να γυρίσω πια. Τα παιδιά μου έχουν μεγαλώσει. Είναι αξιωματικοί στον τουρκικό στρατό. Και σε υψηλές θέσεις. ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. (σημ απ’ τη συνέχεια της διήγησης θα φανεί ότι σε αυτό το σημείο ψευδόταν για να προφυλάξει τα παιδιά του)
Αν φύγω στην Ελλάδα τα παιδιά μου μπορεί να πάθουν κακό εδώ. Δεν πρέπει να έχω καμία σχέση με την Ελλάδα.
Επέμενα και τον παρακάλεσα να έρθει τουλάχιστον ένα ταξίδι σαν τουρίστας και να επωφεληθεί για να δει τη μάνα του και του άλλους συγγενείς του.
-Δε γίνεται, μου απάντησε. Για να καταλάβεις εδώ έχω μεγάλη δημόσια θέση. ΣΑΝ ΕΜΕΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΕΔΩ. ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΕΧΩ. ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ. Αν πάω στην Ελλάδα θα δώσω στόχο ότι κάτι συμβαίνει και θα κινδυνέψουν και άλλοι. (Σημ. Από αυτό το σημείο φαίνεται, ότι ταυτόχρονα με το αξίωμα που κατείχε στα Τούρκος ήταν και τοπικός ηγέτης των ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ. Το πιθανότερο ήταν και τα παιδιά του να το γνωρίζανε αλλά προφυλαγόντουσαν εξαιρετικά)
-Να δώσεις πολλά φιλιά στη μάνα μου. Να μη λυγίσει. Να κάνει υπομονή. Να της πεις ότι θα συναντηθούμε στην άνω Ιερουσαλήμ.
Αγκαλιαστήκαμε και πάλι και χωρίσαμε δακρυσμένοι.
Επέστρεψα στην Ελλάδα και έτρεξα αμέσως με το κασελάκι στη θεία μου για να της το δείξω και να της πω τα φοβερά νέα.
Αλλά τι δυσάρεστη έκπληξη με περίμενε. Οι συγγενείς μου, μου διηγηθήκανε, πως λίγο μετά την αναχώρησή μου για την Τουρκία η θεία μου άφησε την τελευταία της πνοή.
Ίσως ο καλός Θεός την πήρε κοντά του για να μην ακούσει ότι τόσα χρόνια ζούσε το παιδάκι της και αυτή δε μπορούσε να το έχει στην αγκαλιά της. Με αρκετά δάκρυα είχε ματώσει την καρδιά της, τόσο καιρό. Δε θα άντεχε να ακούσει κάτι τέτοιο…

2.) Ο ίδιος συνάδελφος μου διηγήθηκε και την παρακάτω μικρή ιστοριούλα:

Πριν λίγα χρόνια ένα γκρουπ απ’ το χωριό του (Μεσοποταμία Καστοριάς – προσφυγικό χωριό Ποντίων) πήγε ταξίδι – προσκύνημα στον Πόντο. Όταν έφτασαν με το λεωφορείο, έκαναν στάση σε ένα κεφαλοχώρι και πεζοί περιηγούνταν σε διάφορα σημεία, πλατείες με παλιά σπίτια, εκκλησίες κλπ. Φοβήθηκαν λίγο γιατί τους ακολουθούσε συνέχεια ένας γηραιός Τούρκος. Μάλιστα τους φώναζε κάτι στα Τουρκικά. Δεν καταλάβαιναν και υπέθεσαν πως τους προκαλούσε. Δεν απαντούσαν για να μη γίνει τίποτε. Πολλά μάτια ήταν καρφωμένα συνέχεια πάνω τους απ’ τα γύρω καφενεία.. Όταν πήγαν σε μια ερειπωμένη εκκλησία ο γέρο Τούρκος τους ακολούθησε, αλλά στεκόταν με σεβασμό τουλάχιστον μέσα στο ναό. Όταν βγήκαν τους ακολούθησε και συνέχιζε να τους επιτιμά δημόσια. Είχε και μια άγρια φυσιογνωμία που τους τρόμαζε πολύ. Έμειναν συνέχεια όλοι μαζί και μερικές γιαγιάδες σταυροκοπήθηκαν να μη χειροτερέψει η κατάσταση. Μα μόλις έγινε αυτό έμειναν έκπληκτοι, γιατί ο Τούρκος μετά μόνο τους ακολουθούσε χωρίς να φωνάζει πια. Αλλά η έκπληξη κορυφώθηκε και μετατράπηκε σε συγκίνηση όταν μπήκαν ξανά στο λεωφορείο για να φύγουν. Λίγο προτού κλείσει η πόρτα πετάχτηκε ξαφνικά μέσα ο γερο Τούρκος και τους είπε δακρυσμένος με γνήσια ποντιακή προφορά:
«ΕΣ ΤΗΝ ΕΥΚΗΝ ΤΗΣ ΠΑΝΑΪΑΣ» Μετά κατέβηκε γρήγορα. Το λεωφορείο έφυγε με τους συγκλονισμένους επιβάτες να κοιτούν προς τα πίσω καθώς χανόταν μέσα στη σκόνη η ηρωϊκή φιγούρα του γερο Πόντιου…
papaleonidasdimitris.wordpress.com
Διαβάστε περισσότερα...

19η Μαΐου , ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Την 19η Μαΐου οι Έλληνες του κόσμου αποτίνουν φόρο τιμής στα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Στις 353.000 ψυχές, θύματα ενός εκ των μεγαλύτερων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.

Μνήμες βαθιά ριζωμένες στο νου των Ποντίων αδελφών μας, οι πρόγονοι των οποίων βίωσαν την τραγωδία, αλλά και όλων εμάς που σήμερα έχουμε χρέος να μην ξεχνούμε.

Η πορεία σε αυτά τα 91 χρόνια, οδήγησε τον Ποντιακό Ελληνισμό σε νέες πατρίδες, όπου ρίζωσαν και δημιούργησαν το παρόν τους ακουμπώντας στο αγωνιστικό τους πνεύμα, στις αξίες και τα ιδανικά του λαμπρού τους πολιτισμού. Δημιούργησαν και δημιουργούν ένα μέλλον όπου οι παλαιότεροι προσφέρουν την πολύτιμη γνώση και οι νεότεροι χτίζουν σε γερά θεμέλια την συνέχεια του Ποντιακού Ελληνισμού.

Σήμερα, ο Ποντιακός Ελληνισμός ανά τον κόσμο, έχει επιτύχει να διεθνοποιήσει το αίτημα για την αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας, να το καταστήσει ζήτημα δημοκρατίας και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ήδη, πολύ πρόσφατα το Σουηδικό Κοινοβούλιο αναγνώρισε την Ποντιακή Γενοκτονία και λίγο καιρό πριν η Βουλή της Ν. Αυστραλίας. Θα ακολουθήσουν και άλλοι, διότι η ιστορία δεν παραγράφεται.

Στην διεθνή αυτή προσπάθεια, η Ομογένεια έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Η συντονισμένη προσπάθεια, η μεθοδικότητα, η παράθεση των ιστορικών στοιχείων και η ενημέρωση της κοινής γνώμης, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την αναγνώριση και της Ποντιακής Γενοκτονίας.

Ζητούμε την αναγνώριση ως προϋπόθεση για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και της αποφυγής των ίδιων λαθών και στο μέλλον. Η γείτονα χώρα που διεκδικεί την θέση της στην ευρωπαϊκή οικογένεια, οφείλει να αποδεχθεί το παρελθόν της για να εξασφαλίσει το μέλλον της, στον δρόμο για τον εκδημοκρατισμό της. Ο Ελληνισμός του Πόντου δεν επιζητεί εκδίκηση, επιζητεί δικαίωση.

Εμείς οι Απανταχού Έλληνες στηρίζουμε τους Πόντιους αδελφούς μας στο αίτημά τους για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας. Ζητούμε την διδασκαλία της Ιστορίας του Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού στα βιβλία της Ελληνικής Ιστορίας, αλλά και την ίδρυση Πανεπιστημιακής έδρας Ποντιακού Ελληνισμού.

Την σημερινή ημέρα ανανεώνουμε την υπόσχεσή μας να μην ξεχάσουμε. Την παρακαταθήκη αυτή έχουμε το χρέος να την παραδώσουμε στην ανθρωπότητα, καταδικάζοντας ταυτόχρονα όλες τις σύγχρονες γενοκτονίες.
ΜΗΝΥΜΑ Dr. ΟΛΓΑΣ ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΑΕ
Διαβάστε περισσότερα...

ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

Έχουν περάσει ήδη δώδεκα χρόνια από τότε που θεσπίστηκε μια επίσημη νέα επέτειος, η 19η Μαϊου, ως Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Ήταν η κατάληξη ενός ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος που είχε εμφανιστεί στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 και είχε ως πρωτεργάτες ανθρώπους που προέρχονταν από δύο πολιτικές τάσεις διαφορετικές και αντιμαχόμενες μέχρι σήμερα: την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς» του Πασόκ.

Το κίνημα αυτό είχε μεγάλη επιτυχία εφόσον υιοθετήθηκε από το σύνολο του οργανωμένου ποντιακού χώρου, δηλαδή πάνω από 400 οργανώσεις στην Ελλάδα -που εκπροσωπούν περισσότερους από ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας- και άλλες 200 στην Ευρώπη, την πρώην Σοβιετική Ένωση, ΗΠΑ-Καναδά, Αυστραλία, Αφρική. Βασικό χαρακτηριστικό του κινήματος αυτού είναι η αυτονομία, η δημοκρατική έκφραση της βάσης και η αυθύπαρκτη επιλογή μιας κοινωνικής ομάδας να ορίσει μόνη της τις αξίες της και τις προτεραιότητές της χωρίς τη διαμεσολάβηση ιδεολογικών και πολιτικών «προστατών».

Αναγνώριση: Από το Κοινοβούλιο έως τη «17 Νοέμβρη»

Το μεγάλο κίνημα των πολιτών, που εμφανίστηκε σε μια εποχή που οι ιστορικές συνθήκες το επέτρεπαν, κατάφερε να πετύχει την πρώτη σημαντική νίκη των πληθυσμών που προήλθαν από τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Οι πρόσφυγες και οι απόγονοί τους, είχαν μέχρι τότε υποστεί μια πολιτική απόλυτης ιδεολογικής αφομοίωσης στο παλαιοελλαδικό μοντέλο και καταστροφής της ιστορικής τους μνήμης. Μιας πολιτικής που προωθούσαν όλες ανεξαιρέτως οι εκδοχές της εξουσίας -όπως και της όποιας αντιπολίτευσης- εφόσον οι πρόσφυγες του ‘22 βρέθηκαν για δεκαετίες εκτός συστήματος, μακριά από τη χαμένη πια πατρίδα τους, σ’ ένα άξενο τόπο, που για πολύ καιρό τους αντιμετώπιζε ως «εσωτερικό εχθρό». Η κατάσταση αυτή θα πάψει σχετικά να ισχύει μόνο όταν θα βρεθεί ο νέος «εσωτερικός εχθρός», οι κομμουνιστές.
Έτσι λοιπόν για πρώτη φορά, το 1994 όλες οι κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις, αλλά και εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, μέχρι και τη «17 Νοέμβρη», αποδέχονται και αναγνωρίζουν το γεγονός ότι στο χώρο της Ανατολής ο τουρκικός εθνικισμός διέπραξε γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού κατά την πρώτη εικοσιπενταετία του 20ου αιώνα. Δεν θα είχε καμιά σημασία η ανακήρυξη μιας νέας επετείου εάν αυτό δεν σήμαινε επί της ουσίας πλήρη ανατροπή των βασικών ιδεολογικών συνιστωσών του συστήματος -τόσο του κράτους όσο και της αντιπολίτευσής του- όπως αυτές παγιώθηκαν μετά το 1922. Μπορεί οι υπεύθυνοι των κομμάτων που ψήφισαν τη νέα επέτειο να μην κατανοούσαν τη συμβολική σημασία της ψήφου τους, όμως για μας τους ιστορικούς που ασχολούμαστε με τη συγκεκριμένη περίοδο, η εξέλιξη αυτή είχε μεγάλη αξία. Βέβαια, η συνέχεια απέδειξε ότι οι ερμηνείες και τα κυρίαρχα στερεότυπα της ελλαδικής εξουσίας -και όχι μόνο- ήταν πανίσχυρα. Έτσι ερμηνεύεται η αδυναμία κατανόησης της ιδεολογικής ανατροπής που επέφερε η αναγνώριση της 19ης του Μάη ως Ημέρας Μνήμης, η αμηχανία των μηχανισμών να ερμηνεύσουν τη σημασία των κατακτήσεων αυτών, η αντιμετώπισή τους ως ιδιότυπου λαογραφικού γεγονότος με ένα μάλλον εθνικιστικό περιεχόμενο, που καλλιεργείται από επικίνδυνα κέντρα και η προσπάθεια δαιμονοποίησης του ποντιακού κινήματος.

Τουρκικός εθνικισμός, γενοκτονίες και Ρόζα Λούξεμπουργκ

Ας δούμε όμως πολύ σύντομα πώς διαμορφώθηκαν οι ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν στις γενοκτονίες.

Οι Έλληνες είχαν καταφέρει να αποκτήσουν ένα μικρό κρατίδιο στο Νότο της βαλκανικής χερσονήσου, στο πλέον καθυστερημένο και απομακρυσμένο από τα κέντρα του ελληνισμού χώρο. Ο κύριος όγκος των Ελλήνων θα συνεχίσει να ζει υπό οθωμανική κυριαρχία, ενώ στα μεγάλα αστικά κέντρα -Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Τραπεζούντα- οι ελληνόφωνοι ήταν αναλογικά περισσότεροι απ’ ότι στην Αθήνα το 1830 ή τη Θεσσαλονίκη το 1910.

Η ιστορική εποχή χαρακτηρίζεται από τη διαδικασία αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού και υπέρβασης των αυτοκρατορικών οθωμανικών φεουδαρχικών δομών. Σε μια κοινωνία όπου κυρίαρχο κοινωνικό στρώμα ήταν οι μουσουλμάνοι και κυρίαρχη κοινωνική συμπεριφορά ήταν η θρησκευτική απαξίωση των χριστιανών και των εβραίων, οι περιφρονημένοι τομείς της αναδυόμενης νέας καπιταλιστικής οικονομίας θα αποτελέσουν διέξοδο για τους περιφρονημένους λαούς της Αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Εβραίοι, μετά τη σχετική απόδοση δικαιωμάτων με το Χάτι Χουμαγιούν (1856) θα συγκροτήσουν το κύριο τμήμα της νεοδημιουργημένης οθωμανικής αστικής τάξης. Έτσι, τα αστικά στρώματα των υπόδουλων λαών θα αποτελέσουν την αντικειμενική κοινωνική δύναμη που θα κληθεί να οδηγήσει την φεουδαρχική κοινωνία στον αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό.
Για τους υπόδουλους Έλληνες και Αρμένιους η μόνη ανεκτή προοπτική θα μπορούσε να είναι η απόδοση ισονομίας και ισοπολιτείας από την οθωμανική διοίκηση. Όμως η Ιστορία θα επιβάλλει την αντίθετη πορεία.

Η μοιραία πολιτική δύναμη που θα αναλάβει βίαια την πολιτική διαχείριση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα είναι οι Νεότουρκοι, οι οποίοι θα καταλάβουν με πραξικόπημα την εξουσία το 1908. Με την πράξη τους αυτή θέτουν ουσιαστικά τέλος σε μια μακραίωνη περίοδο ο θωμανικής παράδοσης, που συγκροτούσε ένα πολυεθνικό μουσουλμανικό κράτος με κύρια έμφαση στην θρησκευτική επιλογή. Εφεξής, για τους Τούρκους εθνικιστές το αίτημα θα είναι η κυριαρχία της εθνικιστικής τουρκικής εκδοχής, τόσο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασυροχαλδαίων και Αράβων), όσο και κατά των πολυεθνοτικών και πολύγλωσσων μουσουλμανικών μαζών. Στην περίπτωση αυτή, μια ομάδα φανατικών στρατιωτικών θα επιχειρήσει να εξοντώσει τα εκατομμύρια των χριστιανών με μια επίσημη απόφαση που θα λάβει το κόμμα τους τον Οκτώβριο του 1911. Την κατάσταση αυτή, τις αντιθέσεις αλλά και τις υποχρεώσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος θα επεξεργαστεί η Ρόζα Λούξεμπουργκ σε κάποια εκπληκτικά για τη διορατικότητά τους κείμενα. Στη μπροσούρα της με τίτλο “Οι αγώνες στη Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία” γράφει: “Η Τουρκία δεν μπορεί να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελείται από διαφορετικές χώρες. Κανένα υλικό συμφέρον, καμιά κοινή εξέλιξη που θα μπορούσε να τις συνδέσει δεν είχε δημιουργηθεί! Αντίθετα, η καταπίεση και η αθλιότητα της κοινής υπαγωγής στο τουρκικό κράτος γίνονται όλο και μεγαλύτερες! Έτσι δημιουργήθηκε μια φυσική τάση των διαφόρων εθνοτήτων να αποσπασθούν από το σύνολο και να αναζητήσουν μέσα από μια αυτόνομη ύπαρξη το δρόμο για μια καλύτερη κοινωνική εξέλιξη. Η κρίση της Ιστορίας για την Τουρκία είχε πια βγει: βάδιζε προς την διάλυση“.
Σε ταξικό επίπεδο η σύγκρουση θα είναι μεταξύ των προοδευτικών αστικών στρωμάτων των χριστιανικών, κυρίως, λαών και των εθνικιστών στρατιωτικών. Γνωρίζει πολύ καλά η Λούξεμπουργκ τη ταξική αυτή διαφοροποίηση, όταν καλεί το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα να στηρίξει τα χριστιανικά κινήματα της Αυτοκρατορίας. Γι΄ αυτό θα γράψει: «…Η σημερινή μας θέση στο Ανατολικό Ζήτημα είναι να αποδεχτούμε τη διαδικασία διάλυσης της Τουρκίας ως μια υπαρκτή πραγματικότητα και να μην κάνουμε σκέψη ότι θα μπορούσε ή θα έπρεπε κανείς να τη σταματήσει και να εκδηλώσουμε στους αγώνες για αυτοδιάθεση των χριστιανικών εθνών την απεριόριστη συμπαράστασή μας.»

Η χρυσή ευκαιρία για τον τουρκικό εθνικισμό θα δοθεί την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν σε συνεργασία με το γερμανικό ιμπεριαλισμό θα προσπαθήσει να υλοποιήσει της ειλημμένες του αποφάσεις. Από το 1914 θα αρχίσουν οι εθνικές εκκαθαρίσεις κατά των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και της Ιωνίας αρχικά και θα συνεχιστούν κατά των Αρμενίων με τη γενοκτονία -που είναι και η μόνη ευρύτερα γνωστή πράξη του γενικευμένου παντουρκιστικού σεναρίου. Από το 1916 η γενοκτονία θα συμπεριλάβει και τους ελληνικούς πληθυσμούς στη βόρεια Μικρά Ασία, τον Πόντο. Οι Πόντιοι παράλληλα, θα εκφράσουν την αντίστασή τους με τη συγκρότηση ενός αυθόρμητου και ελάχιστα κεντρικά καθοδηγημένου ένοπλου επαναστατικού κινήματος, του ποντιακού αντάρτικου. Αργότερα ο Σοβιετικός ιστορικός Νόβιτσεφ θα το χαρακτηρίσει ως «επαναστατικό αγροτικό κίνημα». Να σημειωθεί ότι η επαναστατική παράδοση θα χαρακτηρίσει και τους αγροτικούς πληθυσμούς στο βόρειο Εύξεινο Πόντο, όπου οι Έλληνες της Μαριούπολης θα πλαισιώσουν και θα αγωνιστούν στο πλαίσιο του Μαχνοβίτικου αναρχικού αγροτικού
Γενικά ο τουρκικός εθνικισμός θα φανεί ιδιαίτερα επιτυχημένος στις επιλογές του, καταφέρνοντας με μια φρενήρη ρατσιστική πορεία να εξοντώσει τις κοινότητες που θεωρούσε εν δυνάμει επικίνδυνες. Η τελική πράξη του δράματος θα «παιχθεί» στη «γκιαούρ Ιζμίρ», την «άπιστη Σμύρνη» το Σεπτέμβριο του ‘22, όταν τα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά -που οι Τούρκοι εθνικιστές θα του προσδώσουν το χαρακτηρισμό Ατατούρκ, δηλαδή «γεννήτορα των Τούρκων»- θα εξοντώσουν με έναν απίστευτο τρόπο για τη σύγχρονη Ιστορία το χριστιανικό πληθυσμό (Έλληνες και Αρμενίους). Πρέπει να σημειωθεί ότι τους προς εξόντωση πληθυσμούς, συνειδητά εγκατέλειψαν στο έλεος των κεμαλικών οι ελληνικές αρχές κατοχής μετά από εντολή της φιλομοναρχικής ελληνικής κυβέρνησης «για να μη δημιουργηθεί προσφυγικό ζήτημα στην Ελλάδα»

Λένιν, Κεμάλ και παλαιοελλαδική Αριστερά

Η μόνη σοβαρή παραγωγή της Αριστεράς για τις ταξικές συγκρούσεις στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας -εκτός από τις θέσεις της Ρόζας Λούξεμπουργκ- είναι τα κείμενα των Γεωργίου Σκληρού («Το ζήτημα της Ανατολής») και Δημήτρη Γληνού («Η τουρκική μεταπολίτευσις»). Το εντυπωσιακό με την παλαιοελλαδική Αριστερά (1) είναι ότι συγκρότησε άποψη, και πάνω απ’ όλα πολιτική παρέμβαση, αγνοώντας αυτές τις βασικές αναλύσεις. Αυτό την οδήγησε στην κρίσιμη ιστορική καμπή του μετασχηματισμού της πολυεθνικής Αυτοκρατορίας σε έθνη-κράτη, σε συμπαράταξη και συμμαχία με το κεμαλικό τουρκικό εθνικιστικό κίνημα.

Βέβαια, το ιστορικό πλαίσιο της εποχής ευνοούσε την προσέγγιση αυτή. Η γραμμή του Λένιν είχε επιβληθεί βιαίως επί της Αριστεράς των μπολσεβίκων και του υπόλοιπου επαναστατικού κινήματος. Χαρακτηριστική είναι η πρώιμη πραξικοπηματική επιβολή του Λένιν επί της αριστεράς της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του -καθώς και όλης της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένων των αναρχικών που υποστήριζαν τη συνέχιση και τη μετατροπή του πολέμου σε επαναστατικό- που θα οδηγήσει στη μειοδοτική Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ. Λίγο καιρό μετά θα κατασταλεί βιαίως το αυθεντικό κίνημα των ναυτών της Κροστάνδης και θα επιβληθεί το μονοκομματικό καθεστώς. Εκεί θα τελειώσει η δημοκρατία των Σοβιέτ. Εγκαίρως η Ρόζα Λούξεμπουργκ διέγνωσε «τον υπερσυγκεντρωτισμό», που μοιάζει με το «στείρο πνεύμα του νυχτοφύλακα» και διαπίστωσε: «…Υπάρχει στο βάθος μια κυβέρνηση κλίκας, μια δικτατορία είναι αλήθεια… η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών.»

Στο πλαίσιο αυτό και με οδηγό τη ρέαλ πολιτίκ ο Λένιν θα επιλέξει τη συμμαχία με το κεμαλικό εθνικιστικό κίνημα. Σημαντική παράμετρος που θα συμβάλλει στη συγκεκριμένη πολιτική επιλογή θα είναι και η συμμαχία με τους παντουρκιστές της Κεντρικής Ασίας, για τους οποίους η υπεράσπιση της νεοτουρκικής Αυτοκρατορίας υπήρξε βασική απαίτηση.
Η τραγωδία για την παλαιοελλαδική Αριστερά θα είναι ότι η κυνική εξωτερική πολιτική του σοβιετικού κράτους θα μετατραπεί σε ιδεολόγημα και κατ’ επέκταση σε πολιτική πράξη, τη στιγμή του κοσμοϊστορικού μετασχηματισμού. Δηλαδή, όταν οι εργάτες και οι αγρότες από τον Πόντο θα υποχρεώνονται από τα κεμαλικά άτακτα στρατεύματα να βαδίσουν τις πορείες θανάτου, κάποιοι -στο όνομα της διεθνιστικής αλληλεγγύης- θα κάνουν «απεργία πολέμου» ή θα βοηθούν έμπρακτα τα τουρκικά στρατεύματα στο μέτωπο. Θα συμπαραστέκονται έτσι συνειδητά στην πιο αντιδραστική πολιτική δύναμη που είχε εμφανιστεί στο χώρο, τους Τούρκους εθνικιστές και τις ομάδες θανάτου των νεοτούρκων. Γιατί, δυστυχώς για όσους πιστεύουν ότι το κεμαλικό κίνημα υπήρξε αντιαποικιακό και αντιιμπεριαλιστικό, αυτοί που εκτέλεσαν τη σφαγή των χριστιανικών πληθυσμών στο πλαίσιο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θα αποτελέσουν τον πυρήνα του κεμαλικού στρατού. Οι παρακρατικές ομάδες της Teskilat-I Mahsusa του νεοτουρκικού κομιτάτου, που βαρύνονταν για την πρώτη φάση της γενοκτονίας κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων, θα πλαισιώσουν τον Μουσταφά Κεμάλ και θα ολοκληρώσουν το έργο τους με αποκορύφωμα τη δολοφονία του χριστιανικού πληθυσμού της Σμύρνης το Σεπτέμβρη του ‘22 και την πυρπόληση της πόλης.

Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι η συγκεκριμένη εκδοχή της Αριστεράς εκείνης της εποχής εξέφρασε, με ένα ιδεοληπτικό τρόπο, τα συμφέροντα των παλαιοελλαδικών πληθυσμών -όχι κατ’ ανάγκην προλεταριακών- τα οποία βρίσκονταν σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα των εργατικών και αγροτικών χριστιανικών μαζών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυροχαλδαίων). Σε συμβολικό επίπεδο, αυτή η έκφραση θα κωδικοποιηθεί στην αντιμικρασιατική, αντιπολεμική βασιλοκομμουνιστική συμμαχία του 1919-1920. Η γνώμη μου είναι ότι ακριβώς αυτή η παράδοση ευθύνεται για τη σύγχρονη αμηχανία μπροστά στο ποντιακό κίνημα.

Η σημασία για μια αληθινή Αριστερά

Οι προσπάθειες των Ποντίων για καταξίωση της ιστορικής τους εμπειρίας είναι μια απόπειρα ενός μικρασιατικού πληθυσμού να παρέμβει στη διαδικασία διαμόρφωσης της συλλογικής μας μνήμης και να τη διευρύνει. Εκφράζουν την αντίσταση απέναντι στη συνομωσία σιωπής που καλλιέργησε η εξουσία και ανοίγουν το διάλογο για συζήτηση επί των συνθηκών που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Επί πλέον η συζήτηση για τη γενοκτονία συναντά τις ευρύτερες ευαισθησίες για τα δικαιώματα των κοινοτήτων που καταπατώνται από σκληρές εξουσίες. Η γενοκτονία των Ποντίων, όπως και των υπόλοιπων Μικρασιατών, των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων στην Τουρκία, βρίσκονται στην ίδια κατηγορία με τη γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί, των ιθαγενών στην Βόρεια Αμερική και στην Αυστραλία από τους Αγγλοσάξωνες, των Λατινοαμερικανικών λαών από τους Ισπανούς, των μουσουλμάνων του Καυκάσου από τους Ρώσους.

Όσον αφορά την Αριστερά, ανοίγουν το διάλογο για να συζητηθούν επιτέλους οι γενέθλιες συνθήκες που οδήγησαν το παλαιοελλαδικό κομμάτι της να απορρίψει τις εκτιμήσεις της Λουξεμπουργκ, του Γληνού και του Σκληρού και να πορευτεί εν τέλει, με ένα τρόπο απίστευτης αλλοτρίωσης, στον αντίθετο δρόμο. Να κατανοήσει γιατί το ΣΕΚΕ περιορίστηκε σε προσπάθειες κατοχύρωσης της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος» σε ένα -ακατανόητο για τα σημερινά δεδομένα- βασιλοκομμουνιστικό αντιμικρασιατικό και αντιπολεμικό μέτωπο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και η «αριστερή» φράξια του υπό τον Παντελή Πουλιόπουλο να οργανώσει στο μικρασιατικό μέτωπο τους Αντιπολεμικούς Πυρήνες, οι οποίοι θα συνεργαστούν με τον τουρκικό εθνικιστικό στρατό και τη σοβιετική αποστολή που βοηθούσε τους κεμαλικούς.

Παράλληλα, η σημερινή Αριστερά καλείται να κατανοήσει ότι οι προσπάθειες των Ποντίων συμβαδίζουν με τις ουμανιστικές θεωρήσεις, εφόσον θέτουν τέλος σε μια περίοδο συγκάλυψης μιας μεγάλης γενοκτονίας ενός λαού μόνο και μόνο γιατί δεν «χωρούσε» στην πολιτική και κοινωνική αντίληψη του ακραίου εθνικισμού των Τούρκων στρατιωτικών. Ο προοδευτικός χαρακτήρας του ποντιακού κινήματος φαίνεται και από το γεγονός ότι μέχρι σήμερα, είκοσι χρόνια αφότου ξεκίνησε, οι μόνες ιδεολογικές αναλύσεις και σφοδρότατες πολιτικές συγκρούσεις παραμένουν μεταξύ αυτών που προέρχονται από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς».

Θα ήταν τραγικό εάν με απίστευτη ελαφρότητα διαμόρφωνε σχέσεις αντιπαλότητας και ανταγωνισμού μ’ ένα αγωνιστικό κίνημα, αντί να το αξιοποιήσει θετικά και να αναπτύξει μαζί του έναν ιδεολογικό και κινηματικό διάλογο. Και η τραγωδία θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη, εάν η σημερινή Αριστερά, που επιθυμεί να εκφράσει το σύνολο των κατοίκων της Ελλάδας, δε λάβει υπόψη ότι η παλαιοελλαδική εκτίμηση δεν είναι πλέον παραγωγική. Ότι ο ιδεολογικός αταβισμός, με την παλινδρόμηση στην παλιά φιλοκεμαλική αντίληψη και στην επιφανειακή προσέγγιση λειτουργεί σήμερα ως απόρριψη ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού, το οποίο δεν έχει καμιά διάθεση να συμβιβαστεί με την ελλαδική εκδοχή του τουρκικού εθνικισμού, ούτε φυσικά και με τους φορείς του. Ότι θα πρέπει να ενσωματώσει -τουλάχιστον να ανεχτεί- και τις παράλληλες ερμηνείες.

Εν κατακλείδι

Η εμφάνιση του διεκδικητικού, αγωνιστικού ποντιακού κινήματος, ίσως υποχρεώσει τη σημερινή Αριστερά να διευρύνει τους γνωστικούς της ορίζοντες ανακαλύπτοντας την κρυμμένη γνώση της Λούξεμπουργκ και των άλλων μαρξιστών για το Ανατολικό Ζήτημα και αξιοποιώντας τη σύγχρονη επιστημονική παραγωγή Τούρκων αριστερών, αλλά αντικεμαλικών, ιστορικών όπως ο Taner Aksam, ο Hamit Bozarslan κ.ά.

Παράλληλα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει ζητήματα που αναφύονται σήμερα, όπως η ύπαρξη ελληνόφωνων Αριστερών αγωνιστών στη βόρεια Τουρκία, που επιδιώκουν να συνδεθούν με το ελλαδικό αριστερό κίνημα και η επανεμφάνιση του νέου προσφυγικού προβλήματος των δεκάδων χιλιάδων ομογενών που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (2).

Καλείται επίσης η σύγχρονη Αριστερά να αντιληφθεί τη σημασία και να υιοθετήσει προσπάθειες πολιτιστικές, όπως η ανάπτυξη μιας λογοτεχνίας στην ποντιακή διάλεκτο που επιχειρείται τελευταία. Γιατί οι προσπάθειες αυτές, εκτός από την ένταξή τους σε ένα νέο ρομαντικό κίνημα, όπως αυτό της αντι-παγκοσμιοποίησης, σημαίνουν και ουσιαστική κριτική στο πολιτιστικό εθνικιστικό μοντέλο, το οποίο στο όνομα της ομογενοποίησης εξόντωσε συνειδητά τους τοπικούς πολιτισμούς.
Βλάσης Αγτζίδης
papaleonidasdimitris.wordpress
Διαβάστε περισσότερα...

ΕΛΕΝΗ ΓΛΥΚΑΤΖΗ ΑΡΒΕΛΕΡ : Ο Πόντος είχε πάντα τα καλύτερα σχολεία…

Πάνω από 1000 άτομα όλων των ηλικιών γέμισαν ασφυκτικά το αμφιθέατρο των ΤΕΙ Καβάλας. Η εκδήλωση ξεπέρασε τις προσδοκίες των διοργανωτών, με ομιλήτρια την πρύτανη του Πανεπιστημίου της Σορβόννης Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ. Η διακεκριμένη Ελληνίδα ακαδημαϊκός καθήλωσε με την ομιλία της το κοινό της εκδήλωσης, το οποίο έφυγε γοητευμένο και με περισσότερες γνώσεις για την δράση του ελληνισμού του Πόντου.

Το θέμα της ομιλίας της ήταν η πνευματική κίνηση στον Πόντο, αλλά αρκετές φορές έκανε παρενθέσεις σε άλλα ιστορικά γεγονότα, δείχνοντας τον πλούτο των γνώσεων της.
Θέλοντας να δείξει τη σπουδαιότητα της εκπαίδευσης στον Πόντο η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, αναφέρθηκε σε ορισμένα στατιστικά στοιχεία που αφορούσαν τον αριθμό των σχολείων, των δασκάλων και των μαθητών στην πρωτεύουσα του Πόντου, την Τραπεζούντα και τις μεγαλύτερες πόλεις. «Τα καλύτερα σχολειά του Ελληνισμού, ήταν κάποτε στον Πόντο», υπογράμμισε, θέλοντας να τονίσει, επίσης, την υψηλού επιπέδου ποιότητα της εκπαίδευσης που παρείχαν τα σχολεία αυτά. Η πνευματική άνθηση, πρόσθεσε, ήταν απόρροια της ευμάρειας των Ελλήνων του Πόντου και αυτή, αποτέλεσμα της ναυτικής ανάπτυξης. Η ίδρυση σχολείων στον Πόντο, είπε ακόμα, ήταν έργο των Κοινοτήτων και της Εκκλησίας, για το ρόλο της οποίας σημείωσε ότι: «Επί τουρκοκρατίας, όλη η πνευματική κίνηση του Πόντου ήταν στα χέρια της Εκκλησίας».
Αναφέρθηκε, επίσης, στην προσφορά ορισμένων προσωπικοτήτων του Πόντου, στη διάδοση των ελληνικών γραμμάτων στη Δύση, στην μεγάλη μοναστηριακή κοινότητα του Πόντου, που συνέβαλε στη διάσωση της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού και στην ποντιακή διάλεκτο. Για την Τραπεζούντα, τέλος, είπε ότι είναι η σύμπτυξη της ιστορίας του Πόντου.
Την εκδήλωση παρακολούθησαν, με μεγάλο ενδιαφέρον, ο μητροπολίτης Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου Προκόπιος, ο νομάρχης, Θόδωρος Καλλιοντζής, ο δήμαρχος Καβάλας, Κωστής Σιμιτσής, ο δήμαρχος Ελευθερών, Χαράλαμπος Χρυσανίδης, ο πρόεδρος του Τ.Ε.Ι. Καβάλας, Θανάσης Μητρόπουλος, καθηγητές και σπουδαστές του Ιδρύματος, καθώς και εκπρόσωποι τοπικών φορέων. Την εκδήλωση διοργάνωσαν η Ένωση Ποντίων Σπουδαστών του Τ.Ε.Ι. Καβάλας, το Τ.Ε.Ι. Καβάλας και ο δήμος Καβάλας.

ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΑΡΒΕΛΕΡ

Πως δεν έγινα επίτιμος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο των Σκοπίων

«Αν δεν είμαι αυτή που είμαι, θα σας έδινα το δικαίωμα να λέγατε σήμερα ότι είμαι ανθέλλην…», είπε μιλώντας στην Καβάλα μαγνητίζοντας το κοινό της

Σε μια επωδό της ομιλίας της και αφού η ακαδημαϊκός Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ είχε ερωτηθεί για το γεγονός ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος «τα είχε βρει» με τον Κεμάλ Ατατούρκ, απάντησε, με σημασία ότι όλα όσα γίνονται είναι και θέμα συγκυριών. «Κάποτε παρ’ ολίγον να βρεθώ επίτιμος διδάκτωρ του πανεπιστημίου των Σκοπίων. Το 1983 μαζί με τον Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Μιτεράν πηγαίνω σε επίσημο ταξίδι στην Γιουγκοσλαβία για να υπογράψουμε συμφωνίες εκπαιδευτικής συνεργασίας με τους Σέρβους. Τότε στα καταστήματα της Θεσσαλονίκης επιγραφές έγραφαν «Μιλάμε Μακεδονικά» για να προσελκύσουν πελάτες. Ακούω τον υπουργό των Εξωτερικών της Γαλλίας που καθόταν δίπλα στον ομότιμο υπουργό της Γιουγκοσλαβίας, να λέει στον Μιτεράν ότι: «ο συνάδελφός μου των εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας μου λέει ότι οι Έλληνες έδιωξαν τους Μακεδόνες από την πατρίδα τους, όπως κάνουν οι Εβραίοι με τους Άραβες και πρέπει αυτό να σταματήσει». Ξίνισα τα μούτρα μου. Με κοιτά ο Μιτεράν που ήξερε ότι είμαι Ελληνικής καταγωγής, ενώ ο άλλος δεν το ήξερε, και του λέει «αφήστε τα αυτά, τώρα» και έτσι έκλεισε το θέμα. Τη επόμενη μέρα έρχεται ο υπουργός Εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας και μου λέει «κυρία Αρβελέρ έχω ένα πολύ καλό νέο να σας πω, το πανεπιστήμιο των Σκοπίων σας κάνει επίτιμο διδάκτορα». Λέω «ευχαριστώ δεν δέχομαι», με αφορμή αυτό που είχα ακούσει την προηγούμενη μέρα και τα όσα ήξερα για το θέμα αυτό. Εκείνος επέμενε και μάλιστα πιεστικά. Τότε του λέω «μην πιέζεται γιατί ένα θα σας πω, το πανεπιστήμιο των Σκοπίων το έχουν ονομάσει «Κύριλλος και Μεθόδιος», μπορεί να μην είμαι επίτιμος διδάκτωρ σε κανένα ελληνικό πανεπιστήμιο αλλά εφόσον έχω αναγορεύει επίτιμος διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, άρα είμαι επίτιμος διδάκτωρ όλης της Γιουγκοσλαβίας. Εκεί έκλεισε το θέμα οριστικά. Φανταστείτε να δεχόμουν. Τώρα θα λέγατε ότι είμαι ανθέλλην;».
XRONOS.GR
Γιώργος Καρανίκας Διαβάστε περισσότερα...

Οι Σουηδοί Αριστεροί, Πράσινοι και Σοσιαλδημοκράτες αναγνωρίζουν την Γενοκτονία..

Οι δικοί μας βουλευτές, Πόντιοι και μη..;;τον Πόντιο Πιλάτο;;
του Φάνη Μαλκίδη
Τον περασμένο Μάιο με πρωτοβουλία του Ποντιακού Συλλόγου «Εύξεινος Πόντος» Στοκχόλμης (έτος ίδρυσης 1984), τα μέλη του οποίου είναι σχεδόν όλοι νέοι άνθρωποι, γεννημένοι στη Σουηδία, διοργανώθηκε μία πολύ σημαντική επιστημονική ημερίδα για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Η ημερίδα διοργανώθηκε από κοινού με την Ομοσπονδία των Αρμενίων και των Ασσυρίων της Σουηδίας και με τη στήριξη της ελληνικής κοινότητας της Βόρειας Στοκχόλμης, του Ηπειρωτικού συνδέσμου της Σουηδίας και του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου της Στοκχόλμης. Ομιλητές στην ημερίδα, η οποία έγινε στην αγγλική γλώσσα και την παρακολούθησαν μέλη του Σουηδικού Κοινοβουλίου και διπλωμάτες, ήταν ο ιστορικός Βάχαν Αβεντιάν, από την Αρμενική Ομοσπονδία της Σουηδίας, ο Σαμπρί Ατμάν, από το Κέντρο για την Ασσυρική γενοκτονία (SEYFO center) και ο Φάνης Μαλκίδης, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαικών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars - IAGS).
Τότε είχε αποφασισθεί ότι από κοινού Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι θα προωθήσουν ψήφισμα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας στη Σουηδική Βουλή, το οποίο θα έχει την υποστήριξη βουλευτών από όλο το πολιτικό φάσμα. Κάτι που έχει γίνει και στο πρόσφατο παρελθόν με πρωτοβουλία των Σουηδών βουλευτών και ειδικότερα του Αριστερού Κόμματος (Vänsterpartiet), Τάσου Σταφιλίδη και Hans Linde, ενώ στη συνέχεια υπήρξε πρωτοβουλία και του κόμματος των Πράσινων (Miljöpartiet).
Η δραστηριοποίηση για την αναγνώριση της Γενοκτονίας στη Σουηδία έφερε και άλλα αποτελέσματα. Το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα της Σουηδίας, το Σοσιαλδημοκρατικό, κατά την ετήσια συνέλευση του, πήρε απόφαση την περασμένη Πέμπτη, να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ασσυρίων, των Ελλήνων και Αρμενίων.
«Συγκινήθηκα πολύ όταν ελήφθη η απόφαση," είπε ο Kerimo Γιλμάζ, ο οποίος είναι Ασσύριος και εξέχον μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. «Είναι μια θετική άποψη και ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. Το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα θα εργαστεί για την αναγνώριση της γενοκτονίας στο εσωτερικό της Σουηδίας, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Ηνωμένα Έθνη."
Η Ομοσπονδία των Ασσυρίων της Σουηδίας χαιρέτισε την απόφαση των Σοσιαλδημοκρατών, λέγοντας πως "είναι το αποτέλεσμα της μακροχρόνιας πίεσης, τόσο από τους Ασσύριους όσο και και μη-Ασσύριους», δήλωσε ο Ilan de Basso, πρόεδρος της Ομοσπονδίας. "Έχουμε μάθει να μην κάνουμε πίσω ποτέ. Απώτερος στόχος είναι να πετύχουμε την αναγνώριση από την ίδια την Τουρκία."
Η αναγνώριση εκ μέρους των Σοσιαλδημοκρατών θα έχει και συνέχεια αφού το θέμα θα εισαχθεί προς ψήφιση στο εθνικό κοινοβούλιο κατά τη διάρκεια της άνοιξης του 2010. Στην περίπτωση της Σουηδίας η εξέλιξη αυτή, έχει μεγάλη σημασία όπως και αυτή με την εισαγωγή της υπόθεσης της γενοκτονίας στο Σουηδικό Κοινοβούλιο, σε λίγους μήνες.
Μάλιστα έχει ακόμη μεγαλύτερη αξία γνωρίζοντας τη θέση της Σουηδίας τόσο παγκόσμια όσο και ευρωπαϊκά για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων, όπως και στην παρούσα συγκυρία με την προεδρία της Σουηδίας στην Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η προσπάθεια συνεχίζεται και από ότι φαίνεται έχει και αποτέλεσμα. Ειδικά όταν προέρχεται από την δυναμική και έξω από συμφέροντα και λογικές, Διασπορά.
Δείτε σχετικά άρθρα Διαβάστε περισσότερα...

Συγκλόνισαν τα «Αληθινά Σενάρια» της ΕΤ3

Επανασύνδεση με μνήμες και ιστορίες του παρελθόντος, νοσταλγία για μια πατρίδα που δε γνωρίσαμε, αλλά και συγκίνηση προκάλεσε η εκπομπή του Νίκου Ασλανίδη «Αληθινά Σενάρια», το βράδυ της Πέμπτης 08-10 και 15-10(η εκπομπή ολοκληρώθηκε σε 2 μέρη) στην ΕΤ3.
Ταξιδέψαμε μέσω Κωνσταντινούπολης και Αμάσειας σε χωριά της Σαμψούντας, ακολουθώντας την ιστορία των προγόνων ενός Πόντιου γιατρού από την Αθήνα, αλλά και στην Παναγία Σουμελά, όπου βρέθηκαν και φέτος εκατοντάδες προσκυνητές από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο. Το α΄ μέρος της εκπομπής έκλεισε με το γραφικό τουριστικό θέρετρο Uzungol (Σαράχο), όπου όλοι μιλούν την ποντιακή διάλεκτο. Τραγούδια, χοροί, βόλτες με παϊτόνια αλλά και η ποντιακή κουζίνα δέσποζαν στις εικόνες της εκπομπής.
Το β΄μέρος ανέδειξε πολλές ιστορίες Ποντίων από την Ελλάδα, που βρήκαν τα χωριά και τα σπίτια των προγόνων τους στα μέρη του Πόντου. Ανάμεσά τους και ο ίδιος ο Νίκος Ασλανίδης, που επισκέφθηκε την 'Ολασσα και τη Σάντα, αλλά και μια κυρία από τα Σούρμενα της οποίας ο παππούς της ήταν κατασκευαστής μαχαιριών. Δάκρυσε μπροστά στη θέα των μαχαιριών σήμερα στην πόλη των Σουρμένων, όπου συνεχίζουν την ίδια παράδοση...
Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε και το πανηγύρι στο παρχάρ "Χωνευτέρ' ", όπου συρρέουν χιλιάδες Τραπεζούντιοι. Η εικόνα των χορευτών και των λαϊκών οργανοπαιχτών, ήταν συγκλονιστική.
Η περιήγηση στη γη του Πόντου έκλεισε με την ιστορία ενός 83χρονου που δεν άντεξε τη συγκίνηση και τον πρόδωσε η καρδιά του στην Τραπεζούντα. Χειρουργήθηκε και επέστρεψε σώος στην Ελλάδα μετά από ένα μήνα νοσηλείας. Στην ερώτηση του παρουσιαστή αν θα ξαναπήγαινε στον Πόντο απαντά: "Εννοείται ναι !!!". Διαβάστε περισσότερα...