ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ! Η προκήρυξη του ΓΕΕΘΑ για ΑΣΕΙ και ΑΣΣΥ ... ΧΩΡΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ
ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ

ΤΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ

Διαβάστε περισσότερα...

Επιτέλους ξύπνησε ο πνευματικός κόσμος

ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ!

Ακόμη δεν είδατε τίποτα!

Ξεσηκωμός κατά του Μνημονίου και της καταπάτησης του Συντάγματος από τον πανεπιστημιακό κόσμο της χώρας, μέσα από την ημερίδα στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα « Ελληνική κρίση, για μια θεσμική μεταπολίτευση» (12-4-2011) με διοργανωτές το Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Κέντρο Δικανικών Μελετών Καθηγητή Κ. Μπέη, το Ίδρυμα Διεθνών Νομικών Μελετών Καθηγητή Η. Κρίσπη και Δρ. Αναστασίας Σαμαρά-Κρίσπη.

Ιδιαίτερη αξία έχει η γενική εντύπωση πως οι Πανεπιστημιακοί έχουν αποφασίσει να βγούν μπροστά και να πρωτοσταήσουν σε έναν αγώνα που έχουμε ξεκινήσειο όλοι οι Έλληνες εδώ και καιρό και αυτό είναι καλοδεχούμενο.

ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ- Στέρηση περιουσίας οι περικοπές

Αξιοσημείωτες ήταν οι πρεμβάσεις του Ομότ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Γιώργου Κασιμάτη, που τόνισε την αντισυνταγματικότητα του Μνημονίου και της Δανειακής Σϋμβασης, καθώς και της περικοπής των μισθών, που αποτελούν περιουσιακό στοιχείο και απαγορεύεται η αφαίρεσή του.

ΜΠΕΗΣ - "κατηγορώ" τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Έντόνή ήταν και η παρέμβαση του Ομότ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Κώστα Μπέη, ο οποίος τόλμησε να καταγγείλει τη στάση του Προέδρου της Δημοκατίας να μην υπερασπιστεί το Σύνταγμα και να μην αναπέμψει το Μνημόνιο, το οποίο έπρεπε να ψηφισθεί με αυξημένη πλειοψηφία 180 βουλευτών, απαιτώντας μάλιστα δημόσιες εξηγήσεις από τη στάση του κ. Παπούλια, γεγονός το οποίο είχαμε τονίσει εξ αρχής.
http://hellenicrevenge.blogspot.com/2011/04/blog-post_1153.html

Διαβάστε περισσότερα...

ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ: Γ. Κασιμάτης καθηγητής Συνταγματικού δικαίου

"H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.''

Διαβάστε περισσότερα...

Δηλώσεις ΥΕΘΑ κ. Βενιζέλου για ανακοινώσεις εκπροσώπων ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ

Γιατί κε Βενιζέλο;

Εάν κυβερνάτε στα πλαίσια του Συντάγματος γιατί το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματικό τον λαθρονόμο σας;

Αφού κανείς δεν μας διαφεντεύει γιατί δεν μπορώ να πάω στα Ίμια;

Από τα Γιαννιτσά όπου βρίσκεται, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, έκανε την ακόλουθη δήλωση σε απάντηση σχετικής ερώτησης από δημοσιογράφο:

Δημοσιογράφος: Ένα σχόλιό σας για τις χθεσινές ανακοινώσεις της τρόικας οι οποίες ξεσήκωσαν έντονες αντιδράσεις.

Ευ. Βενιζέλος: Ένα πράγμα πρέπει να είναι σαφές από όλους: Ο τόπος αυτός, που διέρχεται τώρα μία βαθιά οικονομική και δημοσιονομική κρίση, έχει πλήρη συνείδηση του προβλήματος. Οι Έλληνες πολίτες, η ελληνική κοινωνία, είναι αυτοί που στηρίζουν τις αναγκαίες αλλαγές. Αυτό που κάνουμε είναι επώδυνο αλλά έχει προοπτική, δίνει ελπίδα στην ελληνική οικονομία, στον ελληνικό λαό. 
Ο ελληνικός λαός όμως, μέσω της Βουλής και της Κυβέρνησής του και στο πλαίσιο του Συντάγματος και των δημοκρατικών αρχών, κυβερνά την Ελλάδα.  
Δεν την κυβερνά και δεν την διαφεντεύει κανείς άλλος. Όσοι βοηθούν την προσπάθειά μας -και τους ευχαριστούμε γι’ αυτό- ξέρουν πως πρέπει να σέβονται την αξιοπρέπεια και τις ευαισθησίες του ελληνικού λαού.

Δημοσιογράφος: Οι εκπρόσωποι της τρόικα φάνηκε να το ξέρουν αυτό χθες;

Ευ. Βενιζέλος: Όχι και γι’ αυτό τους το υπενθυμίζουμε ώστε να το γνωρίζουν πολύ καλά από τώρα και στο εξής.

Διαβάστε περισσότερα...

ΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΩΣ ΥΠΕΡΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΕΝΑΤΙΟΝ ΟΣΩΝ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ

Ἡ πλέον ἔγκυρη νομικὴ προσέγγιση ἀπὸ τὸν ἐ. τ. Πρόεδρο τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου κ. Β. Νικόπουλο (πατέρα τῆς πασίγνωστης Χαρᾶς Νικοπούλου!) τῆς ἤδη συντελουμένης ΚΑΤΑΛΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΑΣΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΣ τῆς ἰδιοπροσωπίας μας ἀποτελεῖ μιὰ......

ἐξαιρετικὴ συμβολὴ στὴν ἀπόκρουσή τους.

Ἀλλὰ ὅλο καὶ περισσότερο γίνεται ἡλίου φαεινότερον ὅτι σήμερα δὲν μεριμνοῦν οἱ Ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν Νόμων, παρὰ μόνον ὅταν αὐτὴ ἡ ἐφαρμογὴ βολεύει τὰ συμφέροντά τους. Ἐκ παραλλήλου ἂς ὑπογραμμισθεῖ πὼς ἤδη ἔχει καταλυθεῖ τὸ Σύνταγμα de facto ἀπὸ τὴν ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν σταδιακὴ εἰσβολὴ ἐξωγενοῦς Δικαίου, ὅπως π.χ. Εὐρωπαϊκὲς Συνθῆκες, Μνημόνια κ.ἄ τερατουργήματα καταλυτικὰ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων!


. Ἐκτὸς δὲ τῶν Ἀρχόντων φαίνεται νὰ μὴ ἐνδιαφέρεται ἀποχαυνωμένος ἀπὸ τὸν Ὀχετὸ τῆς Προπαγάνδας, τὸ Ψυχολογικὸ Σὸκ καὶ τοὺς Ψεκασμούς (πραγματικοὺς καὶ ἀλληγορικούς) ὁ Ἴδιος ὁ Λαός, ὁ ὁποῖος ἔχει καὶ κατὰ τὸ Σύνταγμα τὸν τελευταῖο λόγο γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῶν συνταγματικῶν προβλέψεων καὶ τὴν προάσπιση τῆς Ἐλευθερίας του.

ΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΥΠΕΡΔΙΚΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΥΠΕΡΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΡΧΗ
Γράφει ὁ Βασίλειος Εὐτυχ. Νικόπουλος,
Πρόεδρος Ἀρείου Πάγου ἐ.τ.

. Στὰ ὅσα ὀρθὰ καὶ νομικῶς θεμελιωμένα γράφτηκαν στὸ τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Ἡ Δρᾶσις μας» (τ. 481, σελ. 262-263) σχετικῶς μὲ τὸ θέμα «τῆς ἀποκαθηλώσεως τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων (εἰκόνων καὶ Εὐαγγελίων) ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ Δικαστήρια», ἐπιτρέψτε μου, παρακαλῶ, νὰ προσθέσω κι ἐγὼ τὴν ταπεινή μου γνώμη, στηριγμένος ἀποκλειστικῶς στὸ ἰσχῦον Σύνταγμα τῆς χώρας μας.

. Συνήθως, ὅταν πρόκειται νὰ ὑπερασπισθοῦμε στὴν Ἑλλάδα κάποιο θρησκευτικὸ καὶ εἰδικότερα χριστιανικὸ-ὀρθόδοξο ζήτημα ἐπικαλούμεθα - καὶ ὀρθῶς - τὸ ἄρθρο 3 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖο ἀναγνωρίζει, ὡς γνωστόν, ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία στὴν Ἑλλάδα, τὴν θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καὶ πάνω σ᾽ αὐτὸ στηρίζουμε ὅλη τὴ νομική μας ἐπιχειρηματολογία, ὅπως περίπου γίνεται καὶ στὸ προαναφερθὲν ἄρθρο τοῦ περιοδικοῦ σας, τὸ σχετικὸ μὲ τὴν «ἀποκαθήλωση τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ Δικαστήρια». Ἐν τούτοις, ἰσχυρότερα καὶ νομικῶς ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα πρὸς ὑπεράσπιση ὄχι μόνο τοῦ συγκεκριμένου αὐτοῦ θέματος, ἀλλὰ καὶ γενικότερα παντὸς θρησκευτικοῦ θέματος, τὸ ὁποῖο καθ᾽ οἱονδήποτε τρόπο ἅπτεται ἢ θίγει «τὴν ὀρθόδοξον ἡμῶν πίστιν», μποροῦν ἀβιάστως καὶ ἀσφαλῶς νὰ ἀντληθοῦν ἀπὸ τὸ προοίμιο τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖο, παρὰ τὸν ἀποκλειστικῶς ὀρθόδοξο χαρακτήρα του, ἀγνοεῖται ἐν τούτοις ἀπό τοὺς περισσοτέρους, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὸ ἐκφράζει τὸ πνεῦμα τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος. Πρόκειται γιὰ τὴν θεμελιώδη ὑπερ-δικανικὴν καὶ ὑπερ-συνταγματικὴν ἀρχήν, στὸ ὄνομα τῆς ὁποίας εἶναι ψηφισμένο τὸ Ἑλληνικὸ Σύνταγμα.

. Ἡ ἀρχὴ αὐτὴ δὲν εἶναι οὔτε ἡ ἰδέα τῆς Δημοκρατίας, οὔτε τῆς ἐλευθερίας, οὔτε τοῦ ἀνθρωπισμοῦ ἢ τοῦ διαφωτισμοῦ, ἀλλὰ εἶναι τὸ «Ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος». Ναί, ὅσο καὶ ἂν ἠχεῖ παράξενα, ἴσως σήμερα στὴν «ἀποθεοποιημένη» καὶ «ἀποχριστιανισμένη» κοινωνία μας, τὸ ἰσχῦον Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος εἶναι ψηφισμένο ἀπὸ τὴν Ε´ Ἀναθεωρητικὴ Βουλὴ τῶν 'Ἑλλήνων «εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος»!

. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ συνταγματικὸς νομοθέτης ἀκολουθεῖ πιστῶς τὴν συνταγματικὴ παράδοση τοῦ τόπου μας, ἀφοῦ καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ πρῶτα συνταγματικὰ κείμενα τῆς ἐπαναστατημένης Ἑλλάδος ἦταν ψηφισμένα στὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ! τοῦτο βεβαίως ἔχει τὴν ἀκατάλυτη νομική του ἀξία. Σημαίνει δηλαδὴ ὅτι ὅλες οἱ διατάξεις τοῦ Συντάγματος καὶ συνακολούθως τῶν συναδόντων ὑποχρεωτικῶς μὲ αὐτὸ νόμων, πρέπει νὰ εἶναι σύμφωνες καὶ νὰ ἐμπνέονται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ὑπερτάτης Ἀρχῆς, στὸ ὄνομα τῆς ὁποίας εἶναι ψηφισμένο τὸ Σύνταγμα, δηλαδὴ τοῦ μόνου Ἀληθινοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

. Αὐτῆς τῆς προοιμιακῆς συνταγματικῆς Ἀρχῆς εἶναι ἀπόρροια τὸ ἄρθρο 3 παρ. Ι τοῦ Συντάγματος, μὲ τὸ ὁποῖο ἡ πίστη στὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζεται ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία στὴν Ἑλλαδα, μὲ ὅλα τὰ νομικὰ συνταγματικὰ ἐπακόλουθα αὐτῆς, καθὼς καὶ πολλὲς ἄλλες διατάξεις τοῦ Συντάγματος, ὅπως τὰ ἄρθρα 13 περὶ τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, 14 παρ. 3 ἐδάφιο α´, τὸ ὁποῖο ἀναφέρεται στὴν κατάσχεση ἐντύπων, ὅταν πρόκειται γιὰ προσβολὴ τῆς χριστιανικῆς καὶ κάθε ἄλλης γνωστῆς θρησκείας, 16 παρ. 2 γιὰ τὴν ὑποχρέωση τοῦ Κράτους νὰ μεριμνᾶ γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων. Ἀλλὰ καὶ ὅλες οἱ διατάξεις τοῦ Συντάγματος (ἄρθρα 425) περὶ τῶν ἐπικαλουμένων ἀτομικῶν δικαιωμάτων ἢ ἐλευθεριῶν εἶναι διαποτισμένες ἀπὸ τὴν θεμελιώδη προοιμιακὴ ὑπερσυνταγματικὴ ἀρχὴ στὴν ὁποία ψηφίσθηκε τὸ Σύνταγμα, δεδομένου ὅτι ἀπὸ αὐτὴ τὴν Ἀρχή, τῆς Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, ἀπὸ τὸν Ἕνα δηλαδὴ καὶ μόνο ἀληθινὸ θεό, ἀπορρέουν ὅλα τὰ δικαιώματα, ἐπειδὴ Αὐτὸς εἶναι ἡ πραγματικὴ πηγὴ τῆς ἐλευθερίας. Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος τὸ διακηρύσσει ἀπεριφράστως: «οὗ γὰρ τὸ Πνεῦμα Κυρίου ἐκεῖ ἐλευθερία» (Β´ Κoρ. γ´ 17), γι' αὐτὸ καὶ παραγγέλλει σ᾽ ὅλους μας «τῇ ἐλευθερίᾳ στήκετε, ᾗ Χριστὸς ἡμᾶς ἠλευθέρωσε» (Γαλ. ε´ 1). Ἄλλωστε δὲν πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγει ὅτι ἡ κλήση ὅλων τῶν ἀνθρώπων στὴν «ἐν Χριστῷ καινὴν πίστιν», δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ κλήση ἐλευθερίας, ὅπως μᾶς βεβαιώνει καὶ πάλι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ὑμεῖς γὰρ ἐπ᾽ ἐλευθερίᾳ ἐκλήθητε, ἀδελφοὶ» (Γαλ. ε´, 13). Ἑπομένως ἡ ψήφιση τοῦ Συντάγματος στὸ «Ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαίρετου Τριάδος» εἶναι σὲ τελευταία ἀνάλυση ψήφιση στὸ ὄνομα τῆς ἐλευθερίας, τὴν ὅποια ὁ Χριστὸς διὰ τοῦ σταυρικοῦ Του θανάτου μᾶς χάρισε.

. Ὅλα αὐτὰ νομικῶς μεταφραζόμενα σημαίνουν ὅτι ἡ ψήφιση τοῦ Συντάγματος «εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος» γεννᾶ τὴν βασικὴ καὶ θεμελιώδη ὑποχρέωση πρὸς ἀπόλυτο σεβασμὸ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου εἶναι ψηφισμένο τὸ Σύνταγμα, ὁ ὁποῖος σεβασμὸς ἐκδηλώνεται ποικιλοτρόπως, ἀσφαλῶς δὲ καὶ μὲ τὴν ἀνάρτηση τῶν συμβόλων τῆς ἐπικρατούσης θρησκείας, ἀφοῦ στὸ ὄνομα τοῦ ὑπ᾽ αὐτῶν κηρυσσομένου Τριαδικοῦ Θεοῦ ἀναφέρεται εὐθέως καὶ ρητῶς τὸ ἀπαραβίαστο συνταγματικὸ προοίμιο, ὄχι μόνο στὶς αἴθoυσες τῶν δικαστηρίων καὶ τῶν διδακτηρίων τῆς χώρας μας, ἀλλὰ κυρίως στὴ σημαία μας καὶ στὸ ἐθνόσημό μας.

. Ἀκόμη δὲ τὸ συνταγματικὸ προοίμιο ἔχει τὴν ἔννοια ὅτι δὲν ὑφίσταται καμία ἀπολύτως ἀρχὴ στὸ Κράτος, ἡ ὁποία νὰ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ διατάξει τὴν «ἀποκαθήλωση» τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων γενικῶς, οὔτε ἡ Κυβέρνηση, οὔτε τὰ Δικαστήρια. Τὰ θρησκευτικὰ σύμβολα θὰ «ἀποκαθηλωθοῦν» μόνον, ὅταν τὸ Σύνταγμα παύσει νὰ εἶναι ψηφισμένο «εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος». Καὶ ὄχι μόνον τὰ ἱερά μας σύμβολα, ἀλλὰ καὶ ὁ θρησκευτικὸς ἀποπροσανατολισμὸς τῆς παιδείας, γιὰ παράδειγμα μὲ τὴν κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἢ τὴν κατάργηση τῆς προσευχῆς στὰ σχολεῖα, δὲν εἶναι συνταγματικῶς ἐπιτρεπτὸς ἐν ὅσῳ τὸ Σύνταγμα ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ψηφισμένο στὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἐὰν ὁ νομοθέτης τοῦ Συντάγματος ἤθελε τὸν θρησκευτικὸ ἀποπροσανατολισμὸ τοῦ Κράτους θὰ τὸ ἔπραττε ο ἴδιος, παύοντας πλέον νὰ ψηφίζει τὸ Σύνταγμα τῆς Χώρας «εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγιας Τριάδος». Ἐν ὅσῳ ὅμως ἐκεῖνος ἐμμένει ἐνσυνειδήτως καὶ σταθερῶς σ᾽ αὐτὴ τὴν παραδεδομένη συνταγματικὴ τακτική, εἴμαστε ἅπαντες ὑποχρεωμένοι νὰ τὸν ἀκολουθοῦμε πιστῶς, σεβόμενοι τὸ Σύνταγμα. Κάθε προσπάθεια ἀποσύνδεσης τοῦ συνταγματικοῦ προοιμίου ἀπὸ τὸ κύριο κείμενο τοῦ Συντάγματος εἶναι «ἀντισυνταγματική», διότι συνιστᾶ εὐθεία παραβίαση τοῦ Συντάγματος καὶ βεβαίως δὲν ἀντέχει σὲ καμιὰ ἀπολύτως κριτική. Ὅταν ἀρνούμεθα ἐνσυνειδήτως τὴν θεμελιώδη προοιμιακὴ ἀρχὴ τοῦ Συντάγματος, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κάνουμε λόγο γιὰ τὴν τήρηση καὶ ἐφαρμογὴ τῶν διατάξεων τοῦ Συντάγματος; Ὅταν ἀποκόπτουμε τὴν κεφαλή, δὲν μιλοῦμε γιὰ σεβασμὸ τοῦ σώματος! Ἡ ἄρνηση τοῦ προοιμίου του ἐπάγεται αὐτοδικαίως τὴν ἄρνηση τοῦ Συντάγματος. Καὶ ὅποιος ἀρνεῖται τὸ προοίμιο ἀρνεῖται συλλήβδην ὅλο τὸ Συνταγμα!

. Χρέος λοιπὸν ὅλων μας, καὶ εἰδικότερα ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, εἶναι νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὸ προοίμιο τοῦ Συντάγματος. Τὴν ὑποχρέωση αὐτὴ τὴν ἐπιβάλλει σὲ ὅλους μας τὸ ἴδιο τὸ Σύνταγμα μὲ τὸ ἄρθρο 120 παρ. 4, τὸ ὁποῖο ὁρίζει ὅτι ἡ τήρηση τοῦ Συντάγματος ἐπαφίεται στὸν πατριωτισμὸ τῶν Ἕλληνων, ποὺ δικαιοῦνται καὶ ὑποχρεοῦνται νὰ ἀντιστέκονται μὲ κάθε μέσο ἐναντίον ὁποιουδήποτε ἐπιχειρεῖ νὰ τὸ καταλύσει μὲ τὴ βία. Ἡ ἴδια ὅμως ὑποχρέωση ὑφίσταται καὶ στὴν περίπτωση ποὺ ἐπιχειρεῖται ἡ κατάλυση τοῦ Συντάγματος ὄχι μὲ τὴ βία, ἀλλὰ μὲ ἀλλὰ ἔμμεσα καὶ πλάγια μέσα, καὶ κυρίως μὲ τὴ συστηματικὴ ἄρνηση ἐκ μέρους τῶν κυβερνώντων νὰ τὸ ἐφαρμόζουν, διότι ὁ σεβασμὸς στὸ Σύνταγμα ἀποτελεῖ θεμελιώδη ὑποχρέωση ὅλων τῶν Ἑλλήνων, ὅπως ἐπίσης ὁρίζει τὸ ἴδιο ἄρθρο 120 παρ. 2 τοῦ Συντάγματος.

. Δυστυχῶς ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας παρατηροῦνται πολλὰ κρούσματα, θὰ λέγαμε, παραβίασης τοῦ Συντάγματος ἐκ μέρους κρατικῶν ὀργάνων, ὅπως στὸν τομέα τῆς οἰκονομίας, τῆς ἐργασίας, τῆς οἰκογένειας, τῆς παιδείας, χωρὶς καμιὰ ἀπολύτως «ἀντίσταση»! Τὸ φαινόμενο εἶναι λίαν ἀνησυχητικό, τόσο γιὰ τὸ θράσος τῶν ἀρνητῶν τοῦ Συντάγματος, ὅσο καὶ γιὰ τὴν ἀδράνεια ὅλων ἐκείνων ποὺ ὀφείλουν νὰ ἀντιδράσουν, καὶ πολὺ σύντομα, ἂν δὲν ἀρχίσει ἤδη, θὰ αἰσθανθοῦμε τὶς καταστροφικές του συνέπειες. Χρειάζεται λοιπὸν ἐπειγόντως νὰ ὀργανωθοῦν ὅλες οἱ ὑγιεῖς δυνάμεις τοῦ τόπου καὶ νὰ ἀντισταθοῦν στὸν πνευματικὸ ὄλεθρο ποὺ μᾶς ἀπειλεῖ. Καὶ πρῶτα ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία δυστυχῶς μέχρι στιγμῆς δὲν φαίνεται νὰ ἔχει ἀντιληφθεῖ τὸν κίνδυνο σὲ ὅλη τὴν τρομακτική του διάσταση, γι᾽ αὐτὸ καὶ «ὑπνώττει». Καιρὸς λοιπὸν νὰ ἀφυπνισθεῖ καὶ νὰ ἡγηθεῖ τοῦ ἀγώνα! Ἔπειτα τὸ Ἅγιον Ὅρος, ἡ κιβωτὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ ὁποῖο, εὐτυχῶς, ἵσταται ὄρθιο καὶ μάχεται ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρόν, ἀλλὰ ὄχι ὀργανωμένα, ὅπως ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὶς περιστάσεις. Ἀκολούθως οἱ ζῶσες καὶ ἀγωνιστικὲς θρησκευτικὲς Ἀδελφότητες, οἱ ὁποῖες ἀγωνίζονται μέν, ἀλλὰ ἑκάστη στὸ δικό της στενὸ κύκλο, ἐνῶ ἐπιβάλλεται νὰ ἐπεκτείνουν συντονισμένα τὶς ἐνέργειές τους ἀπ᾽ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς πατρίδας μας. Καὶ τέλος ὅλοι οἱ πιστοὶ νὰ ἐπαγρυπνοῦμε καὶ νὰ ἑτοιμαζόμεθα γιὰ πραγματικὸ ἀγώνα ἐναντίον ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐπιβουλεύονται τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τῆς φυλῆς μας, στὰ ὁποῖα μὴ λησμονοῦμε ὅτι συμπεριλαμβάνεται καὶ τὸ ψηφισμένο στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, Σύνταγμα τῆς χώρας μας.


. Ἀλλα γιὰ τὴν ὀργάνωση τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα ὅλων τῶν χριστιανικῶν καὶ πνευματικῶν δυνάμεων τῆς χώρας ἴσως χρειασθεῖ μὲ τὴν ἀδειά Σας, νὰ ἐπανέλθουμε, διότι «οἱ καιροὶ οὐ μενετοί».

περιοδ. «Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ», τ. 486, Φεβρουάριος 2011,
Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
Το είδαμε εδω http://ksipnistere.blogspot.com/2011/02/blog-post_1187.html

Διαβάστε περισσότερα...

ΕΞΩΔΙΚΟΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ - ΔΗΛΩΣΙΣ ΚΑΙ ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΙΣ

"Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία"

ΕΝΩΠΙΟΝ   ΠΑΝΤΟΣ  ΑΡΜΟΔΙΟΥ  ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΑΡΧΗΣ.
          ΕΞΩΔΙΚΟΣ   ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ  - ΔΗΛΩΣΙΣ  ΚΑΙ  ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΙΣ
                           * * * * * * * * * *
1 .Χαρίκλειας Νικοπούλου, του Βασιλείου, δασκάλας,
2. Μιχαήλ Δανίκα, καθηγητού Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, .
3.Κωνσταντίνου Καραϊσκου του Πέτρου, εκπαιδευτικού- Διευθυντού Εφημερίδος ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ,
4.Ιωάννη Κουριαννίδη του Χαρ. Τραπεζικός,
5. Αθανασίου Τσακνάκη του Αναστασίου, εκπαιδευτικός,
6. Κωνσταντίνου Γκαμπαερίδη του Γεωργίου, επιχειρηματία, Πρόεδρος Συνδέσμου Επιχειρηματιών Παλλινοστούντων Ν. Εβρου, .
7. Σπυρίδωνος Σταματόπουλου του Αθανασίου, Συνταγ/ρχη ε.α.
8.Αγλαϊας Συμεωνίδου του Γεράσιμου, λογοθεραπεύτριας, 
9. Χριστίνας Τσαμπάζη, Δικηγόρου,

                                         Π Ρ Ο Σ
1. Τον κ. Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. 
2. Αρχηγό Γ.Ε.ΕΘ.Α. 
3. Αρχηγό Γενικού Επιτελείου Στρατού 
4. Αρχηγό Γενικού Επιτελείου Ναυτικού
5. Αρχηγό Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας.
             * * * * * * * * * * *
  Σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 2, 3 του Συντάγματος όπως δημοσιεύτηκε στο Φ.Ε.Κ. 102 Α΄/2.6.2008, ‘’ Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία’’. 3. ‘’ Ολες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Εθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα’’. Η παρ. 2 του άρθρου 1 του Συντάγματος, τονίζει προς κάθε κατεύθυνση, ότι δεν αρκεί να τηρούνται τυπικά, οι διαδικαστικοί μηχανισμοί της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, εάν και εφ όσον η αληθινή πραγμάτωση, καθημερινά, της λαΪκής κυριαρχίας, υπονομεύεται, νοθεύεται, ή χειραγωγείται, με διάφορες αυταρχικές μεθοδεύσεις, ούτε αρκεί ακόμα η τυπική, ή μεταφυσική αναγωγή όλων των εξουσιών στο Λαό ως πηγή τους, κατά τους ορισμούς της παρ. 3, εάν ο Λαός δεν είναι πραγματικά κυρίαρχος. Είναι χαρακτηριστική η διατύπωση της παρ. 3 του άρθρου 120 του Σ, κατά την οποία ‘’ο σφετερισμός, με οποιοδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτήν διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
Ο τονισμός στην παρ. 3 του άρθρου 1 του Σ. Ότι όλες οι εξουσίες υπάρχουν όχι μόνον υπέρ του Λαού, αλλά και του Εθνους, είναι σαφές ότι ως Λαό μεν εννοεί τους Ελληνες πολίτες, ως Εθνος δε εννοεί, όλους τους Ελληνες κατά το γένος. (ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, Βελισσάριος Καράκωστας, Επ. Πρόεδρος Εφετών Δ.Δ. ).
Σύμφωνα με το άρθρο 45 εδ. α΄ του Συντάγματος, ‘’ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της Χώρας, που τη διοίκηση τους ασκεί η Κυβέρνηση, όπως ο νόμος ορίζει. 
‘’ Σύμφωνα με τις ως άνω συνταγματικά κατοχυρωμένες, και θεσμοθετημένες αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας, επισημαίνουμε προς όλους τους συναρμόδιους και υπευθύνους τα εξής:
Ενώ στις έως τώρα εγκυκλίους που καθορίζουν τις προϋποθέσεις δια την εισαγωγή μαθητών στα ανώτατα στρατιωτικά ιδρύματα, υπήρχε η προϋπόθεσις του ελληνικού γένους, εν τούτοις από το 2011, η προϋπόθεσις η οποία αποτελεί αναγκαία συνθήκη, δια την πλήρωση του άρθρου 1 του Γενικού Κανονισμού Υπηρεσίας στο Στρατό, ήτοι την εξασφάλιση της άμυνας της Χώρας, την υπεράσπιση της Εθνικής μας ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Πατρίδας μας, κατόπιν απαράδεκτων παρεμβάσεων, καινοφανών σε μας τους Έλληνες και δη τους από ημάς στρατιωτικούς έπαυσε να υπάρχει. Η κατάργηση της προϋποθέσεως αυτής, θα οδηγήσει στην ελεύθερη είσοδο ατόμων που δεν είναι Έλληνες στο γένος, που έλαβαν για γνωστούς παλαιοπολιτικούς λόγους την ελληνική υπηκοότητα, και μάλιστα προσωρινά, δεδομένου ότι ο νόμος 3838/2010, (ΦΕΚ Α, 49), που στηρίζει την αντεθνική αυτή μεθόδευση, και η οποία αντιβαίνει προς την παρ. 2 του άρθρου 1 του Συντάγματος, με την υπ αριθ. 350/2011 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, κρίθηκε ότι οι διατάξεις των άρθρων 1Α παρ. 1-3 και 24 του ως άνω Ν. 3838/2010 αντίκεινται στις ως άνω διατάξεις του Συντάγματος, γεγονός το οποίον συνάδει προς την κατά πλειοψηφία βούληση του Ελληνικού λαού.
       Επιπλέον, είναι γνωστό σε όλους ότι η προϋπόθεσις του ελληνικού γένους για την κατάληψη ευαίσθητων θέσεων στην ελληνική (ακόμα) Επικράτεια, προβλέπεται από το Σύνταγμα, αρχής γενομένης από το άρθρο 31 του Συντάγματος, το οποίον ορίζει τα εξής: ‘’ Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να εκλεγεί όποιος είναι Έλληνας πολίτης πριν από πέντε τουλάχιστον έτη, έχει από πατέρα ή μητέρα ελληνική καταγωγή………….’’.
Σύμφωνα δε με την διάταξη του άρθρου 49 παρ. 1 του Συντάγματος, η οποία ορίζει ότι: ‘’Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν ευθύνεται οπωσδήποτε για πράξεις που έχει ενεργήσει κατά την άσκηση των καθηκόντων του, παρά μόνο για εσχάτη προδοσία ή παραβίαση, με πρόθεση, του Συντάγματος’’.
Σύμφωνα με την ελληνική μας συνείδηση, το άρθρο 120 του Συντάγματος, αλλά και το άρθρο 3 του Στρατιωτικού Κανονισμού 20-1 (όρκος Στρατιωτικών), σας ενημερώνουμε ότι, οποιαδήποτε υπογραφή σας επιτρέψει την αντισυνταγματική, εθνομηδενιστική και αντεθνική είσοδο μη Ελλήνων στο γένος στα στρατιωτικά ιδρύματα, θα επιφέρει  κάθε νόμιμη και δίκαιη πράξη ,που θα έχει σαν στόχο να λογοδοτήσετε, στις αρμόδιες ελληνικές αρχές, για πράξεις που αφορούν μείωση, περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας του γένους των Ελλήνων, καθώς και γιατί, η εν λόγω πράξη μελλοντικά οδηγεί με ακρίβεια στην απώλεια εδαφικής κυριαρχίας, και στοιχειοθετεί την πράξη της εσχάτης προδοσίας.  
Είμεθα σίγουροι, ότι πράττοντας  κατά συνείδηση θα τιμήσετε τον όρκο σας, και θα διαφυλάξετε το γένος των Ελλήνων από οποιανδήποτε ύπουλη νομικίστικη μεθόδευση, η οποία ως στόχο έχει την μείωση του από τους προαιωνίους εχθρούς του.
Επειδή κατ άρθρο 50 του Συντάγματος, ‘’Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν έχει άλλες αρμοδιότητες παρά μόνον όσες του απονέμουν ρητά το Σύνταγμα και οι νόμοι που είναι σύμφωνοι με αυτό’’.
Επειδή Αξιότιμε κ. Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, γνωρίζετε ότι η εισαγωγή αλλοδαπών αγνώστου, απροσδιορίστου εθνικότητος και φυλής, είναι αντίθετη προς την λαϊκή κυριαρχία, και την εκπεφρασμένη ποικιλοτρόπως βούληση του Ελληνικού λαού,
Σας καλούμε να υπερασπιστείτε τις Ενοπλες Δυνάμεις της πατρίδος μας, των οποίων κατ' επιταγή του Συντάγματος προϊστασθε καθώς και το ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, και πιστεύουμε ότι θα το πράξετε.
        Προς διασαφήνιση των όρων σας επισημαίνω ότι το γένος είναι φυσική πραγματικότης και δεν ταυτίζεται με την υπηκοότητα που είναι κάτι που αλλάζει.
Επισημαίνω προς τους Αρχηγούς των Γενικών Επιτελείων, προς τους οποίους κοινοποιείται η παρούσα, ότι η υπογραφή τους δεν αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο, αλλά απόδειξη της αποδοχής και της συμφωνίας των, προς το ανοσιούργημα της εισόδου αλλογενών εις τις στρατιωτικές σχολές.
Επειδή σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 120 παρ. 2 του Συντάγματος, ορίζονται τα κάτωθι: ‘’ Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων’’, ως επίσης κατά την παρ. 3 του ιδίου άρθρου 120 του Συντάγματος, ορίζεται ότι : ‘’ Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος’’.
Επιπλέον σύμφωνα με τον ΣΚ 20-2 ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ ΑΡΘΡΟ 5: "Ο διοικητής είναι υπεύθυνος για παν ότι πράττει ή παραλείπει να πράξει”
Κατόπιν των ως άνω ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΚΟΨΕΤΕ ΤΗΝ  ΕΝ ΛΟΓΩ ΑΘΛΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΘΟΔΕΥΣΗ, η εφαρμογή της οποία συνεπιφέρει την ενεργοποίηση του άρθρου 120 παρ. 4 του Συντάγματος, σύμφωνα με την οποία ‘’ Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία ‘’.
Αρμόδιος δικαστικός επιμελητής, να επιδώσει νόμιμα, προς τον κ. Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, κατοικοεδρεύοντα εις Αθήνα, και επί της οδού Βασιλέως Γεωργίου αριθ. 7, προς ον αυτή απευθύνεται, προς γνώση των, και δια τις νόμιμες συνέπειες, αντιγράφοντας την ολόκληρη εις την έκθεση επιδόσεως του.
Επικολλάται ένσημο ΤΠΔΑ 2,30 στον κ. Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Αθήνα, 9 Φεβρουαρίου 2011
Οι Δηλούντες και Προσκαλούντες

Διαβάστε περισσότερα...

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΘΕΤΟΥΝ ΠΡΟ ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ ΤΩΝ ΤΟΥΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥΣ!

ΜΕ ΕΞΩΔΙΚΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΓΕΝΙΚΩΝ ΕΠΙΤΕΛΕΙΩΝ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΕΑΝ ΕΠΙΤΡΑΠΕΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΑΛΛΟΓΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ.

Διαβάστε περισσότερα...

Καταργείται το γένος ως απαραίτητη προϋπόθεση για την εισαγωγή στις στρατιωτικές σχολές;

Ερώτηση Βουλευτού Κ. Βελόπουλου

Διαβάστε περισσότερα...

Φόβοι Εθνικιστών;

Αξιωματικοί θέτουν το ερώτημα: Θα εισάγονται στις στρατιωτικές σχολές και αλλοδαποί;

ΠΑΡΑΚΕΥΗ+13

Διαβάστε περισσότερα...

Η ΣΠΙΘΑ ΑΝΑΒΕΙ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ

ΕΛΛΗΝΑ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΗ,

Με αφορμή τη μήνυση για εσχάτη προδοσία που κατέθεσε ο κ. Αντωνίου κατα των Βουλευτών (ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ) που υπέγραψαν το μνημόνιο, μήνυση την οποία ο αρμόδιος εισαγγελέας προφανώς έκρινε νομικά ορθή και προς τιμήν του αποφάσισε να προχωρήσει σε στάδιο προκαταρκτικής εξέτασης, σε καλώ να οργανώσουμε ένα συλλαλητήριο διαμαρτυρίας για όλα αυτά που γίνονται στη χώρα μας.

Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό, να χαρακτηρίζονται ως ύποπτοι προδοσίας η πλειοψηφία των Βουλευτών μιας χώρας. Την χώρα μας κυβερνούν σήμερα ύποπτοι προδοσίας!

Η μήνυση του κ. Αντωνίου είναι ένα χαρτί στα χέρια του Ελληνικού λαού. Και δεν έχουμε πολλά τέτοια χαρτιά. Οι κανόνες του πόκερ είναι στημένοι από αυτούς, μας βλέπουν τα φύλλα, η τράπουλα είναι σημαδεμένη και εμείς κοιμόμαστε ύπνο βαθύ. Πρέπει λοιπόν να ξυπνήσουμε.

Μας φαίνεται τιτάνιος άθλος, αλλά δεν είναι. Στην πραγματικότητα είναι τόσο απλό όσο το να ενδιαφερθούμε. Γι αυτό πρέπει να προγραμματίσεις να είσαι στη Χαλκίδα στις 11/Ιανουαριου/2011 , δηλαδή ΣΥΝΤΟΜΑ, σε μερικές μέρες. Ολοι εμείς οι φωτισμένοι που τα έχουμε καταλάβει όλα, αλλά παροτρύνουμε τους άλλους να δράσουν για λογαριασμό μας, πρέπει να είμαστε εκεί και να στηρίξουμε τη μήνυση αυτή. Να την εκμεταλευτούμε για να κινητοποιηθούμε.

Καλούνται λοιπόν ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΕΛΕΙΤΑΙ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ, ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ ΣΤΙΣ 11/01/2011 ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ.

Την ίδια ημέρα θα πραγματοποιηθούν ομιλίες στο Δημοτικό Θέατρο. Καλέστε μπλόκς, περιφερειακά κανάλια, ρ/φ σταθμούς κλπ. Το internet δέν φτάνει. Η τηλεόραση δεν πρόκειται να προβάλει ένα θέμα, εκτός και αν εμείς του δώσουμε διάσταση τέτοια που ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΤΟ ΑΓΝΟΗΣΟΥΝ, και να αναγκαστούν να προβάλουν.

Φίλοι ιστολόγοι, σας καλούμε να διοργανώσετε ομιλίες για την ημέρα εκείνη στο δημοτικό θέατρο.

Αγώνας σημαίνει δράση.

ΕΝΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ.
Διαβάστε περισσότερα...

Άρθρο Ευ. Βενιζέλου στην ιστοσελίδα aixmi.gr

Το Σύνταγμα, η κρίση και το δημοκρατικό κόμμα

Όπως το λάβαμε με e-mail από admin evenizelos.gr

Ι. Το Σύνταγμα υπό συνθήκες κρίσης

Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, αλλά και ελπιδοφόρο, να συζητάς για αναθεώρηση του Συντάγματος υπό συνθήκες βαθιάς και γενικευμένης κρίσης. Κρίσης δημοσιονομικής, αναπτυξιακής, κοινωνικής, ηθικής, πολιτικής. Το βασικό ερώτημα είναι: αντέχει το Σύνταγμα υπό συνθήκες κρίσης; Η αλήθεια είναι ότι υφιστάμεθα σημαντικούς περιορισμούς σε όλες τις όψεις της εθνικής κυριαρχίας -άρα και στη συνταγματική μας κυριαρχία.

Αλλάζει η αντίληψη περί γενικού συμφέροντος, περί της εθνικής οικονομίας και των αναγκών της.

Ο νομοθέτης, ο δικαστής, η κοινωνία, ο επιστήμονας, βρίσκονται όλοι αντιμέτωποι με μια νέα αξιολόγηση των πραγματικών δεδομένων. Πράγματα τα οποία θεωρούντο αδιανόητα, τώρα λόγω κρίσης θεωρούνται επιβεβλημένα και αυτονόητα. Το Σύνταγμα πρέπει, συνεπώς, να «υποδεχθεί» ένα νέο φαινόμενο.


Σύνταγμα και μνημόνιο

Η συζήτηση για το μνημόνιο και τη συνταγματικότητά του, στην πραγματικότητα είναι συζήτηση για το πώς η έννοια του γενικού συμφέροντος, δηλαδή η έννοια του συμφέροντος της εθνικής οικονομίας, διαχέεται μέσα στο Σύνταγμα και επηρεάζει όλες τις σχετικές διατάξεις: τη συλλογική αυτονομία, τη νομοθετική διαδικασία, τις διατάξεις για την άσκηση των ατομικών δικαιωμάτων, την έννοια του κοινωνικού κεκτημένου.

Ενα βασικό θέμα που αντιμετώπισε η αναθεώρηση του 2001 είναι πως πρόβλεψε ρητά ότι το άρθρο 28 είναι το συνταγματικό θεμέλιο για την ακώλυτη συμμετοχή της Ελλάδας στις διαδικασίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Ποιάς ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, όμως; Μιας Ευρώπης που παραπαίει, αμήχανης, χωρίς επαρκή ηγεσία, χωρίς το αναγκαίο πολιτικό προσωπικό, που δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις απολύτως αναγκαίες για θέματα νομισματικής πολιτικής, ευρωπαϊκού δημόσιου χρέους και ανάπτυξης;

Αυτά είναι μερικά από τα θεμελιώδη προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε την περίοδο από τώρα έως το 2013, οπότε και επιτρέπεται να κινηθεί και πάλι η διαδικασία αναθεώρησης.

ΙΙ. Τρεις μείζονες προτεραιότητες


Πρώτον, είναι απολύτως κρίσιμο και αναγκαίο να μη θίξουμε το δικαιοκρατικό, κοινωνικό, συμμετοχικό, οικολογικό κεκτημένο του 2001. Το άρθρο 25, όπως έχει, είναι κορυφαία διάταξη στην ευρωπαϊκή συνταγματική τάξη: Η αρχή της αναλογικότητας, η τριτενέργεια, η ρητή κατοχύρωση του κράτους δικαίου και του κοινωνικού κράτος, η υποχρέωση όλων των οργάνων της Πολιτείας να συμβάλουν στην πραγμάτωση των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Τα κοιτάσματα του άρθρου 25 είναι τεράστια και αναξιοποίητα. Τα αξιοποιεί σταδιακά η νομολογία, αλλά πρόκειται για «στάγδην» αξιοποίηση.

Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε:
- θέματα ασφάλειας χωρίς να θίξουμε το κράτος δικαίου
- θέματα ανάπτυξης χωρίς να θίξουμε το οικολογικό κεκτημένο
- τη δημοσιονομική κρίση χωρίς να θίξουμε την συνταγματική κατοχύρωση των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Η «αναθεώρηση» των κομμάτων προηγείται

Δεύτερο μεγάλο θέμα είναι να βάλουμε το δάχτυλό μας εις τον τύπον των ήλων του προβλήματος διακυβέρνησης: δεν φταίει το Σύνταγμα, φταίνε τα κόμματα. Πιο κρίσιμο ζήτημα είναι η αναθεώρηση των κομμάτων από την αναθεώρηση του Συντάγματος για την ποιότητα του δημοσίου βίου.

Το ανοιχτό, δημοκρατικό κόμμα, το συλλογικό, το αποκεντρωμένο, το κόμμα που έχει θεσμική λειτουργία και συνείδηση των θεσμικών πολιτειακών υποχρεώσεών του, είναι η Λυδία Λίθος για τα πάντα: για τη σύγχρονη και ολοκληρωμένη λειτουργία της Βουλής και των επιτροπών της, για τη σχέση Βουλής και Κοινωνίας των Πολιτών, για τη λειτουργία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, για την αποκέντρωση –δεν μπορείς να έχεις αποκέντρωση του κράτους αν δεν έχεις αποκέντρωση του κόμματος.

Και βέβαια, μέσα σ΄ αυτό το σύστημα σκέψης, θα δούμε και το θέμα του εκλογικού συστήματος στη Βουλή και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αν δεν έχεις λειτουργία του κόμματος, οργανωμένη, ελεγχόμενη, θεσμική, μπορείς να πας στην κατάργηση του σταυρού προτίμησης ή σε μονοεδρικές περιφέρειες; Και μπορείς να έχεις μονοεδρική περιφέρεια για τον βουλευτή με 45.000 εκλογείς, αλλά να εκλέγεται ο περιφερειακός σύμβουλος Αττικής, στην περιφέρεια του νομαρχιακού διαμερίσματος, ή να παίρνει έναν σταυρό ο δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων από όλο τον Δήμο Αθηναίων, δηλαδή από μία εκλογική περιφέρεια παλαιού τύπου;

Αυτά όλα έχουν απόλυτη συνάφεια, χρειάζεται αρμονία και πίσω απ’ όλα αυτά βρίσκεται το κόμμα. Πίσω από το μοντέλο διακυβέρνησης, από τη λειτουργία της κυβέρνησης, από τον τρόπο διαχείρισης του δημοσιονομικού προβλήματος, από τις μεγάλες αποφάσεις όλων των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης για τη δημοσιονομική πολιτική, για το δημόσιο χρέος και το δημοσιονομικό έλλειμμα, υπάρχει το πρόβλημα του κόμματος. Ο τρόπος λειτουργίας του κόμματος αντανακλά στον τρόπο λειτουργίας της Βουλής και στον τρόπο λειτουργίας της κυβέρνησης.

Και έτσι θα μιλήσουμε και για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αν χρειαζόμαστε κάτι από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι το κύρος του, όχι τις αρμοδιότητές του. Χρειαζόμαστε το λόγο του, το συμβολισμό του. Εμείς προτείναμε από το 1996 να αποσυνδεθεί η διαδικασία εκλογής του Προέδρου από την απειλή διάλυσης της Βουλής. Και υπάρχουν τρόποι. Τους είχαμε προτείνει και ευχαρίστως να επανέλθουμε.

Η ηθική αναστύλωση της πολιτικής

Τρίτο ζήτημα είναι η ηθική αναστύλωση της πολιτικής. Αλλά ηθική αναστύλωση της πολιτικής, επίσης σημαίνει ηθική αναστύλωση των κομμάτων, τα οποία είναι στο τελευταίο επίπεδο αξιολόγησης από την κοινή γνώμη. Ο στόχος αυτός συνδέεται με τις οικονομικές λειτουργίες του κράτους, τις δημόσιες συμβάσεις, το πόθεν έσχες, το λεγόμενο πολιτικό χρήμα. Όλα αυτά πρέπει να τα πούμε με ειλικρίνεια. Εγώ πιστεύω ότι αν δεν καθιερωθεί η αποκλειστικά κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων -με μικρές ονομαστικές εισφορές μελών και φίλων μόνο και μέχρι ενός πολύ μικρού επιπέδου, ας πούμε της τάξεως των 100 ευρώ το χρόνο μέσω τραπεζών- δεν μπορεί να εξυγιανθεί το σύστημα. Και επειδή πρόκειται για δημόσιο χρήμα πρέπει να υπάρχει και απόλυτος δημόσιος έλεγχος από το Ελεγκτικό Συνέδριο, όπως συμβαίνει με όλες τις διαχειρίσεις του δημοσίου χρήματος

* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα aixmi.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Ομιλία ΥΕΘΑ κ. Ευ. Βενιζέλου στην παρουσίαση του βιβλίου του κ. Πρ. Παυλόπουλου με τίτλο "Η Αναθεώρηση του Συντάγματος"

Την κοινοβουλευτική του εμπειρία από την αναθεώρηση του Συντάγματος, η οποία προέκυψε από γόνιμες αντιπαραθέσεις αλλά και μεγάλες συναινέσεις στα βουλευτικά έδρανα, καταγράφει ο Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός και καθηγητής της Νομικής Σχολής Αθηνών, Προκόπης Παυλόπουλος μέσα στις σελίδες του νέου του βιβλίου, «Η Αναθεώρηση του Συντάγματος», που παρουσιάστηκε σήμερα στο Πολεμικό Μουσείο των Αθηνών από τις εκδόσεις Λιβάνη. Παρουσία πολιτικών, ακαδημαϊκών, ανώτατων δικαστικών, φίλων και συνεργατών του συγγραφέως, τόσο ο Προκόπης Παυλόπουλος, όσο και οι κκ Γιάννης Βαρβιτσιώτης και Ευάγγελος Βενιζέλος, αναφέρθηκαν στην εμπειρία τους από την αναθεώρηση του Συντάγματος και έθεσαν τις βάσεις ενός ουσιαστικού και γόνιμου διαλόγου για την επόμενη αναθεώρηση, υπογραμμίζοντας τη σημασία του ειλικρινούς διαλόγου μεταξύ των πολιτικών κομμάτων αλλά και τις πραγματικές ανάγκες της σημερινής κοινωνίας.

«Κυρίες και κύριοι,

Με τον Προκόπη Παυλόπουλο μας συνδέει μια πολύ στενή μακροχρόνια φιλία και μια διπλή συναδελφική σχέση. Πρώτον πανεπιστημιακή και επιστημονική και δικηγορική και δεύτερον η πολιτική, η κοινοβουλευτική. Έχω πολλές φορές διατυπώσει τα εγκώμιά μου για την προσωπικότητα, το ήθος και τη συνολική δημόσια στάση του Προκόπη. Έχουμε πολλές φορές συγκρουστεί στη Βουλή και στα μέσα ενημέρωσης, έχουμε διαφωνήσει και διαφωνούμε για πάρα πολλά θέματα, προσεγγίζουμε πολλά θέματα από διαφορετικές οπτικές γωνίες, αλλά νομίζω ότι έχουμε και την ικανότητα να συμφωνούμε και να διατυπώνουμε με συναινετικό πνεύμα τις απόψεις μας για τα μεγάλα θέματα της Πολιτείας και του Έθνους και ένα από τα μεγαλύτερα θέματα είναι το Σύνταγμα και η συνταγματική πολιτική.

Ο Προκόπης Παυλόπουλος με καθυστέρηση και άρα με περίσκεψη ανέλαβε την εκδοτική αυτή πρωτοβουλία να συγκεντρώσει σε ένα τόμο τις κοινοβουλευτικές του αγορεύσεις στις δύο αναθεωρητικές διαδικασίες, αυτή που οδήγησε στην αναθεώρηση του 2001 και αυτή που οδήγησε στην πολύ μικρότερη -θα έλεγα σχεδόν σημειακή- αναθεώρηση του 2008, απούσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο κύριος όγκος του βιβλίου του αφορά την αναθεώρηση του 2001, δηλαδή μια αναθεωρητική διαδικασία που ξεκίνησε το 1995, ξαναξεκίνησε το 1996 και ολοκληρώθηκε το 2001, δηλαδή μια μακρά διαδικασία επώασης του νέου Συντάγματος της χώρας. Το Συντάγμα που ισχύει είναι το Σύνταγμα στην πραγματικότητα του 1975-1986-2001 γιατί το 2001 συνετελέσθη στη χώρα μας μια ολική αναθεώρηση, καθώς δεν είχαμε μόνο έναν πολύ μεγάλο αριθμό διατάξεων που αναθεωρήθηκαν -113 παραγράφους του συνταγματικού κειμένου που θίγουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο 52 άρθρα του Συντάγματος- αλλά είχαμε και έναν εξίσου μεγάλο κατάλογο συνταγματικών διατάξεων που τέθηκαν υπό συζήτηση και που εν τέλει αποφασίσθηκε να μην αναθεωρηθούν, είτε επειδή συμφωνήθηκε μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων ότι πρέπει να διατηρηθούν στη μορφή που έχουν, είτε γιατί δεν διαπιστώθηκε η ύπαρξη της αναγκαίας αναθεωρητικής πλειοψηφίας. Γιατί στην περίπτωση της αναθεώρησης δεν μιλάμε απλά και μόνο για μια συναινετική διάθεση, αλλά για μια συναινετική υποχρέωση, καθώς η προϋπόθεση για την κίνηση ή έστω την ολοκλήρωση της διαδικασίας είναι να διαμορφώνεται μια μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία μια πλειοψηφία 180 βουλευτών στους 300.

Έχει πολύ μεγάλη σημασία να διαβάσει κανείς τέτοιου είδους κοινοβουλευτικά κείμενα με απόσταση, γιατί νομίζω ότι μπορεί να τα αξιολογήσει με έναν πιο ολοκληρωμένο, άλλοτε πιο αυστηρό και άλλοτε πιο επιεική τρόπο, αλλά βλέπει πώς φεύγοντας από τη συγκυρία βλέπουμε τα πράγματα πιο ψύχραιμα.

Το βιβλίο αυτό, όπως είπε ο αγαπητός Γιάννης Βαρβιτσιώτης, έχει έναν «αόρατο» συγγραφέα ένα λανθάνοντα «συνσυγγραφέα», ο οποίος στην πραγματικότητα είμαι εγώ, γιατί πρόκειται για απαντήσεις, για αντικρούσεις, για συζητήσεις, που απευθύνονται κυρίως σ’ εμένα ως γενικό εισηγητή της πλειοψηφίας σε όλες αυτές τις φάσεις της αναθεώρησης, από το 1995 έως το 2001.

Πρέπει να σας πω ότι στη διαδικασία αυτή είχαμε πάρα πολύ μεγάλες εντάσεις, συγκρούσεις, φτάσαμε σε οριακές στιγμές, αλλά περάσαμε γενικά πάρα πολύ καλά. Με το Γιάννη Βαρβιτσιώτη ως γενικό εισηγητή της μειοψηφίας, με τον Προκόπη Παυλόπουλο ως κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και με πολλούς άλλους βέβαια συντελεστές του αναθεωρητικού αυτού διαβήματος, τον Πρόεδρο της αναθεωρητικής επιτροπής, τον Φοίβο Ιωαννίδη, τον Πρόεδρο της Βουλής τότε τον Απόστολο Κακλαμάνη. Και βέβαια το ίδιο θα μπορούσε να έχει γίνει και το 2006-2008 εάν δεν είχαμε την ακραία ένταση στην επιτροπή αναθεώρησης του Συντάγματος με αφορμή τυπικά το άρθρο 24 του Συντάγματος ουσιαστικά βέβαια το σύνολο των υπό αναθεώρηση διατάξεων και κυρίως τη διάταξη για τα Πανεπιστήμια.

Επίσης, αλήθεια είναι ότι το επίδικο αντικείμενο του 2008 -το επαγγελματικό ασυμβίβαστο, για το οποίο έγινε τόσο μεγάλη συζήτηση και το 2001 και το 2008- δεν νομίζω ότι στην πράξη απεδείχθη τόσο σοβαρό, δηλαδή δεν θεωρώ ότι υπό συνθήκες άρσης του κοινοβουλευτικού ασυμβιβάστου, από το 2008 και μετά, αναβαθμίστηκε ξαφνικά η ποιότητα του κοινοβουλευτικού μας προσωπικού και προσελκύστηκαν στη Βουλή προσωπικότητες, οι οποίες είχαν αποθαρρυνθεί λόγω του κοινοβουλευτικού ασυμβιβάστου στις προηγούμενες εκλογές. Αυτά είναι προσωρινοί και επικίνδυνοι μύθοι του δημοσίου λόγου, που πρέπει να δούμε πόσο χρόνο διαρκούν και γιατί διαρκούν τόσο λίγο.

Αυτό που δεν έχουμε πει -είναι χαρακτηριστικό ότι το παρέλειψε ως αυτονόητο και ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης προηγουμένως- δεν είναι τι δεν έκανε η αναθεώρηση του 2001. Πράγματι θα μπορούσαν να γίνουν αν συμφωνούσαμε και πολλά άλλα βήματα. Το θέμα είναι να θυμηθούμε τι έχει κάνει η αναθεώρηση του 2001. Γιατί ενώ η χώρα εύκολα προσχωρεί σε έναν αναθεωρητικό οίστρο, συχνά πυκνά, στερείται παντελώς συνταγματικής αυτοσυνειδησίας. Και όταν μια χώρα δεν έχει συνταγματική αυτοσυνειδησία είναι πολύ πιθανό να μην έχει και συνταγματικό πατριωτισμό, δηλαδή να μην ξέρει τι είναι αυτό που πρέπει να υπερασπιστεί ως συνταγματικό κεκτημένο.

Το 2001, με την κύρια ευθύνη και των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας της χώρας, ολοκληρώθηκε το σύστημα των δικαιοκρατικών εγγυήσεων. Η προστασία των ατομικών δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων ομαδικής δράσης στο ελληνικό Σύνταγμα δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα προωθημένα δυτικά Συντάγματα και πάντως εναρμονίζεται -αυτό συμβαίνει και υποχρεωτικά- με όλο το νομολογιακό κεκτημένο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ούτως ή άλλως, ερμηνεύεται σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δεύτερον, έχουμε ένα ολοκληρωμένο σύστημα προστασίας των κοινωνικών δικαιωμάτων –και θα δούμε πώς αυτό αντέχει στη δημοσιονομική κρίση. Αλλά έγιναν πολύ σημαντικές προσθήκες το 2001 για την προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων, για την προστασία της οικογένειας, για την προστασία της πολυτεκνίας, για τη δημογραφική πολιτική, για την ενίσχυση των συλλογικών δικαιωμάτων δια της συλλογικής αυτονομίας και στον χώρο των δημοσίων υπαλλήλων.

Τρίτον, έχουμε ένα οικολογικό Σύνταγμα, το πληρέστερο ίσως στην Ευρώπη, που όλοι τώρα έχουν κατανοήσει πόσο σημαντικό είναι. Δεν είναι πολλά τα δυτικά Συντάγματα που έχουν μια διάταξη αντίστοιχη με αυτή του άρθρου 24.

Τέταρτον, εισήχθησαν το 2001 σημαντικοί θεσμοί μετά πλειοψηφικής συναίνεσης. Το ελληνικό Σύνταγμα είναι το μόνο ίσως στην Ευρώπη που προβλέπει αυξημένες πλειοψηφίες προκειμένου η Βουλή να αποφασίζει για κρίσιμα θέματα: για άμεση αλλαγή του εκλογικού νόμου, για την εισαγωγή της ψήφου των εκτός Επικρατείας Ελλήνων και για θέματα που συνδέονται με θεσμούς διαφάνειας, όπως είναι η επιλογή των ανεξαρτήτων αρχών που πρέπει να γίνεται με πλειοψηφία 4/5 από την διάσκεψη των Προέδρων.

Είχαμε το 2001 την συνταγματική θεμελίωση του Καλλικράτη. Το εγχείρημα του Καλλικράτη, η Περιφέρεια, ο διευρυμένος ισχυρός Δήμος, οικοδομείται πάνω στο άρθρο 102 του Συντάγματος, όπως αναθεωρήθηκε το 2001. Οι νέες εγγυήσεις διαφάνειας, κυρίως με τη μορφή των ανεξαρτήτων αρχών, το ΑΣΕΠ -η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών, η Αρχή Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων, ο Συνήγορος του Πολίτη, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης υπό τη σημερινή του μορφή-, είναι κεκτημένα του 2001. Και ο τρόπος ανάδειξης των ανεξαρτήτων αρχών από τη Βουλή με μεγάλη πλειοψηφία –διάταξη που λειτούργησε και λειτουργεί στην πράξη με επιτυχία.

Οι αλλαγές στον τρόπο επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης είναι επίσης κεκτημένο του 2001. Η θητεία των Προέδρων και του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, η σύνθεση των Ανωτάτων Δικαστικών Συμβουλίων, η διάταξη σχετικά με την εκδίκαση διαφορών από αποδοχές και συντάξεις των δικαστικών λειτουργών, μέσω ειδικής σύνθεσης του Δικαστηρίου Αγωγών Κακοδικίας, οι αλλαγές στον τρόπο συγκρότησης του Συμβουλίου της Επικρατείας, η δυνατότητα εξέλιξης των τακτικών διοικητικών δικαστών, οι αλλαγές στον τρόπο συγκρότησης του Ελεγκτικού Συνεδρίου, οι αρμοδιότητες του Ελεγκτικού Συνεδρίου…

Και θα μπορούσα να συνεχίσω δια μακρόν την υπενθύμιση του κεκτημένου του 2001. Οι αλλαγές στον τρόπο συγκρότησης και λειτουργίας της Βουλής, το γεγονός ότι προβλέπεται πλέον συνταγματικά η αρμοδιότητα των Διαρκών Επιτροπών της Βουλής να συζητούν και να ψηφίζουν νόμους, με μία άπαξ συζήτηση στην Ολομέλεια -δυνατότητα που δυστυχώς έχει εγκαταλειφθεί στην πράξη την τελευταία περίοδο, ενώ θα μπορούσε να διευκολύνει πάρα πολύ την διεξαγωγή ουσιαστικών συζητήσεων και την διαφύλαξη της Ολομέλειας ως φόρουμ πολιτικού διαλόγου που δεν σπαταλά των χρόνο της σε νομοτεχνικού ή δευτερεύοντος χαρακτήρα ζητήματα.

Οι αλλαγές στη διαδικασία με την οποία η Βουλή παρεμβαίνει στον Προϋπολογισμό –είχαμε και μία προσθήκη το 2008 στο σημείο αυτό- έχει αλλάξει ριζικά την συζήτηση επί του Προϋπολογισμού. Θα έχετε παρατηρήσει ίσως ότι το προσχέδιο κατατίθεται με την έναρξη της Συνόδου την πρώτη Δευτέρα του Οκτωβρίου, ότι γίνεται συζήτηση σε δύο φάσεις, ότι υπάρχει ειδική επιτροπή παρακολούθησης του τρόπου εκτέλεσης του Προϋπολογισμού.

Επίσης, θα μπορούσαν να είναι στην πράξη σημαντικές οι αλλαγές που έγιναν σε σχέση με το πολιτικό χρήμα. Τι έμεινε από αυτό; Τι ξέρει ο Έλληνας πολίτης ώστε να κάνει χρήση των δικαιωμάτων του και να αξιώσει την εφαρμογή του Συντάγματος;

Έμεινε η συζήτηση για τον βασικό μέτοχο, όχι για το αν αυτή ήταν εγγύηση διαφάνειας, αλλά για το εάν υπήρχε εναρμόνιση με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Είχαμε προειδοποιήσει την αντιπολίτευση το 2001 ότι πάμε στο ακραίο σημείο και θέλει προσοχή στον εφαρμοστικό νόμο. Δεν εισακουσθήκαμε με αποτέλεσμα την ακύρωση της διάταξης στην πράξη.

Έμεινε η συζήτηση για το επαγγελματικό ασυμβίβαστο ήρθη άνευ αποτελέσματος, άρα ήταν μία ανυπόστατη –κατά τη γνώμη μου- συζήτηση.

Και έμειναν αυτά που είπε ο κ. Βαρβιτσιώτης προηγουμένως για τη βουλευτική ασυλία μόνον, η οποία έχει αλλάξει στην πράξη μέσα από τον Κανονισμό της Βουλής και τον τρόπο λειτουργίας της Επιτροπής Δεοντολογίας -αντιστράφηκε το τεκμήριο, κατά τεκμήριο αίρεται η ασυλία, εκτός κι αν είναι εμφανώς πολιτικοί οι λόγοι για τους οποίους ζητείται η άρση, αυτό εφαρμόζει στην πράξη η Βουλή- και η ποινική ευθύνη των Υπουργών, η οποία αναθεωρήθηκε ριζικά το 2001, οπότε και άλλαξε όλη η διάταξη.

Τι έχουμε ξεχάσει; Έχουμε ξεχάσει ότι το 2001 έπρεπε να λύσουμε τους λογαριασμούς του ‘89. Έπρεπε να θεσπίσουμε εγγυήσεις για να μην επαναληφθεί το 1989. Τώρα, έχουν μεσολαβήσει νέα προβλήματα και πρέπει να δούμε τώρα πώς πρέπει να λύσουμε άλλου τύπου θέματα. Αλλά το 2001 έπρεπε να κλείσει το κεφάλαιο του ’89 γιατί η αναθεώρηση του 2001 ξεκίνησε με αφορμή το ’89. Ξεκίνησε με ένα διάγγελμα του Ανδρέα Παπανδρέου στις 31 Δεκεμβρίου του 1995, με το οποίο ανεστάλησαν εκκρεμούσες διώξεις πολιτικών προσώπων ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίων και εξαγγέλθηκε η αναθεώρηση για να ξεπεράσουμε τη σύγκρουση της περιόδου 1989-1993.

Αυτό είναι το σκηνικό. Τώρα, μιλάμε πάλι για αναθεώρηση. Ευτυχώς, υπάρχει η προθεσμία ώριμου χρόνου του άρθρο 110 του Συντάγματος, άρα πρέπει να ξεκινήσει η διαδικασία το 2013. Γιατί το λέω αυτό; Το λέω γιατί είναι εξαιρετικά επικίνδυνο και ελπιδοφόρο να συζητάς για αναθεώρηση του Συντάγματος υπό συνθήκες βαθιάς και γενικευμένης κρίσης. Κρίσης δημοσιονομικής, αναπτυξιακής, κοινωνικής, ηθικής, πολιτικής.

Κατά βάση το ερώτημα είναι: αντέχει το Σύνταγμα υπό συνθήκες κρίσης; Η αλήθεια είναι ότι υφιστάμεθα σημαντικούς περιορισμούς σε όλες τις όψεις της εθνικής κυριαρχίας και στη συνταγματική κυριαρχία. Αλλάζει η αντίληψη περί γενικού συμφέροντος, αλλάζει η αντίληψη περί εθνικής οικονομίας και αναγκών της εθνικής οικονομίας. Και ο νομοθέτης και ο δικαστής και η κοινωνία και ο επιστήμονας βρίσκονται όλοι αντιμέτωποι με μια νέα αξιολόγηση των πραγματικών δεδομένων. Πράγματα τα οποία θεωρούντο αδιανόητα, τώρα λόγω κρίσης θεωρούνται επιβεβλημένα και αυτονόητα. Το Σύνταγμα πρέπει να υποδεχθεί έναν νέο φαινόμενο, πρέπει να ερμηνευτεί σύμφωνα με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, σύμφωνα με το Κοινοτικό Δίκαιο. Πρέπει να ερμηνευτεί επί τη βάσει συγκεκριμένων δημοσιονομικών αναγκών.

Όλη αυτή η συζήτηση για το Μνημόνιο και τη συνταγματικότητά του, στην πραγματικότητα είναι μια συζήτηση για το πώς η έννοια του γενικού συμφέροντος, με την έννοια του συμφέροντος της εθνικής οικονομίας, διαχέεται μέσα στο Σύνταγμα και επηρεάζει όλες τις σχετικές διατάξεις: τη διάταξη για τη συλλογική αυτονομία, τη διάταξη για τη νομοθετική διαδικασία, τις διατάξεις για την άσκηση των ατομικών δικαιωμάτων, την έννοια του κοινωνικού κεκτημένου, τα πάντα… Άρα, θέλει πάρα πολύ μεγάλη προσοχή από την άποψη αυτή.

Ένα θέμα που αντιμετώπισε η αναθεώρηση του 2001 είναι πως είπε ρητά ότι το άρθρο 28 είναι το συνταγματικό θεμέλιο για την ακόλλητη συμμετοχή της Ελλάδας στις διαδικασίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ποιας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης όμως; Μιας Ευρώπης που παραπαίει, μια Ευρώπης αμήχανης, χωρίς ηγεσία, χωρίς πολιτικό προσωπικό, που δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις απολύτως αναγκαίες για θέματα νομισματικής πολιτικής, για θέματα ευρωπαϊκού δημόσιου χρέους, για θέματα ανάπτυξης… Αυτά είναι τα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε και πρέπει να αξιοποιήσουμε την περίοδο από τώρα έως το 2013 για μια σοβαρή συζήτηση.

Μπορεί πράγματι να αρχίσει μια σοβαρή συζήτηση τώρα που οι συνθήκες είναι ώριμες και το κλίμα ήρεμο μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας για την οριοθέτηση των διακριτών ρόλων. Χωρίς να υπάρχει τίποτα το πιεστικό, μπορεί να γίνει μια τέτοια ολοκληρωμένη συζήτηση.

Μπορεί να γίνει μια εθνικού χαρακτήρα συζήτηση για το μέλλον των Πανεπιστημίων. Το θέμα μας είναι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Το θέμα μας είναι όλο το σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, το μέλλον των δημοσίων πανεπιστημίων, η ποιότητά τους, η αξιοκρατία, η αξιολόγηση, η λειτουργία τους, η αποχώρηση των κομμάτων από τα πανεπιστήμια, που είναι το μείζον ζήτημα για τα πάντα. Κι αυτό είναι ένα αντικείμενο διαλόγου, για ν’ αρχίσω από τα πιο εύκολα.

Δεν πρέπει να συζητήσουμε σοβαρά για τις συνταγματικές βάσεις της Δικαιοσύνης; Και προσωπικά είχα ταχθεί το 2007 υπέρ της ανάγκης ίδρυσης Συνταγματικού Δικαστηρίου, όμως υπήρξε αντίδραση εύλογη από τα ανώτατα δικαστήρια, ιδίως από το Συμβούλιο της Επικρατείας που διατύπωσε τις απόψεις του και σε σχετικό πρακτικό της Ολομέλειάς του. Τι βλέπουμε όμως τα τελευταία χρόνια; Βλέπουμε συνεχείς παρεμβάσεις του κοινού νομοθέτη ώστε να αλλοιώνεται ο διάχυτος και παρεμπίπτων έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων, να αφαιρείται η ύλη από τα κοινά δικαστήρια και να συγκεντρώνεται με διάφορους δικονομικούς μηχανισμούς στις ολομέλειες των ανωτάτων δικαστηρίων.

Το είχαμε προβλέψει αυτό εν μέρει με την προσθήκη της παραγράφου 5 του άρθρου 100 το 2001 στο εσωτερικό των ανωτάτων δικαστηρίων, μεταξύ τμήματος και ολομέλειας. Τώρα αυτό γίνεται μεταξύ όλων των δικαστηρίων και της ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Άρα δεν έχουμε στην πραγματικότητα ένα σύστημα -διαφορετικό από τα ευρωπαϊκά- διάχυτου, παρεμπίπτοντος και συγκεκριμένου ελέγχου, διότι στην πραγματικότητα το σύστημα έχει γίνει και συγκεντρωτικό και κύριο και αφηρημένο. Ούτε η πιλοτική δίκη δίνει λύση στα πράγματα αυτά, ούτε οι άλλοι θεσμοί γιατί στην πραγματικότητα δεν έχεις το δικαίωμα δικαστικής ακρόασης αν δεν είσαι ο διάδικος σε συγκεκριμένες δίκες. Θέλει τελείως διαφορετική δικονομική οργάνωση.

Υπάρχει ένα μείζον θέμα και θεωρώ ότι αφού έχουμε φτάσει πλέον σε τέτοιο επίπεδο συγκέντρωσης και αφαίρεσης του ελέγχου, πρέπει να δούμε σοβαρά το ζήτημα της συνταγματικής δικαιοσύνης. Είχα προτείνει το Συνταγματικό Δικαστήριο να συγκροτείται με μέλη εκλεγόμενα από την Ολομέλεια της Βουλής με πλειοψηφία 2/3. Όποιος δεν παίρνει 2/3 δεν εκλέγεται και άρα αναζητούμε δικαστές με κύρος, μετριοπάθεια, χωρίς κομματικές –ας το πούμε έτσι- όχι εξαρτήσεις, αλλά πάντως εμφανείς προδιαθέσεις, για να έχουμε ένα όργανο το οποίο θα μπορούσε να επιτελέσει το ρόλο αυτό. Η εμπλοκή της Βουλής στη διαδικασία επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης κρίθηκε αντισυνταγματική, όπως προβλέπεται από τον κοινό νόμο. Άρα έχουμε κι εκεί υποχρέωση παρέμβασης..

Για να φτάσω στα μεγάλα θέματα, τα μείζονα θέματα. Τα μείζονα θέματα είναι τρία:

Πρώτον, να μη θίξουμε το κεκτημένο του 2001. Προς Θεού! Το δικαιοκρατικό, κοινωνικό και συμμετοχικό κεκτημένο του 2001 είναι εξαιρετικά σημαντικό. Και το οικολογικό κεκτημένο. Στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται καμία αλλαγή στο κεφάλαιο περί θεμελιωδών δικαιωμάτων, στα άρθρα δηλαδή 4 έως και 25 του Συντάγματος. Το άρθρο 25 όπως έχει είναι μία κορυφαία διάταξη στην ευρωπαϊκή συνταγματική τάξη. Η αρχή της αναλογικότητας, η τριτενέργεια, η ρητή κατοχύρωση του κράτους δικαίου και του κοινωνικού κράτος, η υποχρέωση όλων των οργάνων της Πολιτείας να συμβάλουν στην πραγμάτωση των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Τα κοιτάσματα του άρθρου 25 είναι τεράστια και αναξιοποίητα. Τα αξιοποιεί σταδιακά η νομολογία, αλλά στάγδην αξιοποίηση. Πρώτο λοιπόν ζήτημα να μην ενδώσουμε στους μεγάλους κινδύνους αλλοίωσης του κεκτημένου του 2001. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε θέματα ασφάλειας χωρίς να θίξουμε το κράτος δικαίου. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε θέματα ανάπτυξης χωρίς να θίξουμε το οικολογικό κεκτημένο. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την δημοσιονομική κρίση χωρίς να θίξουμε την συνταγματική κατοχύρωση των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Δεύτερο μεγάλο θέμα είναι να βάλουμε το δάχτυλό μας επί τον τύπο των ήλων του προβλήματος της διακυβέρνησης. Για τα προβλήματα του συστήματος διακυβέρνησης δεν φταίει το Σύνταγμα. Φταίνε τα κόμματα. Πιο κρίσιμο ζήτημα είναι η αναθεώρηση των κομμάτων από την αναθεώρηση του Συντάγματος για την ποιότητα του δημοσίου βίου. Το ανοιχτό κόμμα, το δημοκρατικό κόμμα, το συλλογικό, το αποκεντρωμένο, το κόμμα που έχει θεσμική λειτουργία και συνείδηση των θεσμικών πολιτειακών υποχρεώσεών του, είναι η Λυδία Λίθος για τα πάντα: για την σύγχρονη και ολοκληρωμένη λειτουργία της Βουλής και των επιτροπών της, για τη σχέση Βουλής και Κοινωνίας των Πολιτών, για τη λειτουργία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, για την αποκέντρωση –δεν μπορείς να έχεις αποκέντρωση του κράτους αν δεν έχεις αποκέντρωση του κόμματος.

Και βέβαια, μέσα από αυτό το σύστημα σκέψης, θα δούμε και το θέμα του εκλογικού συστήματος στη Βουλή και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αν δεν έχεις λειτουργία του κόμματος, οργανωμένη, ελεγχόμενη, θεσμική, μπορείς να πας στην κατάργηση του σταυρού προτίμησης ή σε μονοεδρικές περιφέρειες; Και μπορείς να έχεις μονοεδρική περιφέρεια για τον βουλευτή με 45.000 εκλογείς, αλλά να εκλέγεται ο περιφερειακός σύμβουλος Αττικής, στην περιφέρεια του νομαρχιακού διαμερίσματος, ή να παίρνει έναν σταυρό ο δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων από όλο τον Δήμο Αθηναίων, δηλαδή από μία εκλογική περιφέρεια παλαιού τύπου; Αυτά όλα έχουν απόλυτη συνάφεια, χρειάζεται αρμονία και πίσω απ’ όλα αυτά βρίσκεται το κόμμα. Πίσω από όλα αυτά. Πίσω από το μοντέλο διακυβέρνησης, από τη λειτουργία της κυβέρνησης, από τον τρόπο διαχείρισης του δημοσιονομικού προβλήματος, από τις μεγάλες αποφάσεις όλων των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης για τη δημοσιονομική πολιτική, για το δημόσιο χρέος και το δημοσιονομικό έλλειμμα. Γιατί ο τρόπος λειτουργίας του κόμματος αντανακλά στον τρόπο λειτουργίας της Βουλής και στον τρόπο λειτουργίας της κυβέρνησης.

Και έτσι θα μιλήσουμε και για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αν χρειαζόμαστε κάτι από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι το κύρος του, όχι οι αρμοδιότητές του. Χρειαζόμαστε τον λόγο του, τον συμβολισμό του. Εμείς προτείναμε από το 1996 να αποσυνδεθεί η διαδικασία εκλογής του Προέδρου από την απειλή διάλυσης της Βουλής. Και υπάρχουν τρόποι. Τους είχαμε προτείνει και ευχαρίστως να επανέλθουμε.

Τρίτο ζήτημα είναι η ηθική αναστύλωση της πολιτικής. Αλλά ηθική αναστύλωση της πολιτικής επίσης σημαίνει ηθική αναστύλωση των κομμάτων, τα οποία είναι στο τελευταίο επίπεδο αξιολόγησης από την κοινή γνώμη. Αυτό αφορά τις οικονομικές λειτουργίες του κράτους, τις δημόσιες συμβάσεις, το πόθεν έσχες, το λεγόμενο πολιτικό χρήμα. Όλα αυτά πρέπει να τα πούμε με ειλικρίνεια. Εγώ πιστεύω ότι εάν δεν καθιερωθεί η αποκλειστικά κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων -με μικρές ονομαστικές εισφορές μελών και φίλων μόνο και μέχρι ενός πολύ μικρού επιπέδου, ας πούμε της τάξεως των 100 ευρώ το χρόνο μέσω τραπεζών- δεν μπορεί να εξυγιανθεί το σύστημα. Και επειδή πρόκειται για δημόσιο χρήμα πρέπει να υπάρχει και απόλυτος δημόσιος έλεγχος από το Ελεγκτικό Συνέδριο, όπως συμβαίνει με όλες τις διαχειρίσεις του δημοσίου χρήματος.

Για τη βουλευτική ασυλία σας είπα προηγουμένως. Πιστεύω ότι αυτή η νέα πρακτική πρέπει να εφαρμοστεί. Απεδείχθη ότι δεν φταίει το Σύνταγμα, εμείς φταίγαμε. Μπορούμε και το ένα και το άλλο.

Και κλείνω με την ποινική ευθύνη των υπουργών. Τα πράγματα κατά τη γνώμη μου είναι πολύ απλά. Έχω υποβάλει την πρότασή μου εδώ και τρία χρόνια στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Πιστεύω ότι πρέπει να διακηρυχθεί η αρμοδιότητα της Βουλής, μέχρι ενός σημείου στην διαπίστωση του περιγράμματος της υπόθεσης μέσω Εξεταστικής Επιτροπής, να έλθει σε πρώιμο στάδιο η συγκρότηση του πενταμελούς Δικαστικού Συμβουλίου που διορίζει τακτικό δικαστή και στη συνέχεια, επί τη βάσει του βουλεύματος του Δικαστικού Συμβουλίου, η Βουλή να καλείται να παράσχει την άδεια –να άρει την ασυλία δηλαδή. Αυτός ο απλός μηχανισμός αρκεί δικονομικά.

Πρέπει να μιλήσουμε όμως κάποτε επί της ουσίας. Δεν είναι το ίδιο πράγμα να κατηγορείται ένα κυβερνητικό στέλεχος αόριστα για απιστία ή για παράβαση καθήκοντος επειδή έκανε λάθος επιλογές. Είναι άλλο να κατηγορείται κάποιος επειδή έκανε λάθος επιλογές σε σχέση με το χαρτοφυλάκιο του Δημοσίου ή σε σχέση με το δημόσιο χρέος ή σε σχέση με τις ιδιωτικοποιήσεις και άλλο πράγμα να κατηγορείται για δωροδοκία ή για ξέπλυμα χρήματος. Άρα και η δικονομική μεταχείριση πρέπει να είναι διαφορετική. Δεν μπορεί να παραμένουν ανοικτά επί μακρόν θέματα πολιτικής διαφωνίας –αν διαχειριστήκαμε καλά την οικονομία ή όχι ή αν κάναμε μία επιλογή έτσι ή αλλιώς. Αυτά είναι θέματα που τα αντιμετωπίζεις μέσα στην συγκυρία, άρα πρέπει πράγματι μέχρι το τέλος της δευτέρας Συνόδου της επόμενης Βουλής να λύνονται. Σε θέματα, όμως, δωροδοκίας, σε θέματα διαχείρισης μαύρου χρήματος, δεν πρέπει να υπάρχει κανένας χρονικός περιορισμός.

Η διαφορά είναι καταλυτική διότι μπορεί να έχουμε κρίνει εσφαλμένα τη μία ή την άλλη απόφαση για δημόσια σύμβαση, ή ακόμη και για νομοθετική πρωτοβουλία, ή ακόμη και για διακρατική σύμβαση και κυρίως να έχουμε κρίνει εσφαλμένα στην κυβερνητική μας θητεία ένθεν κακείθεν διάφορα μακροοικονομικού ή δημοσιονομικού χαρακτήρα, χωρίς όφελος προσωπικό, χωρίς υστεροβουλία, χωρίς να έχει ωφεληθεί κανείς, χωρίς να έχουμε πέσει θύματα κανενός εκβιασμού και κανενός λαθρεμπορίου επιρροής. Και μπορεί να έχει γίνει και το αντίστροφο. Μπορεί να έχει ασκηθεί εκβιασμός, μπορεί να έχει διεξαχθεί λαθρεμπόριο επιρροής και μπορεί να έχουν υπάρξει άμεσες ή έμμεσες δωροδοκίες. Αυτά βεβαίως πρέπει να υποκύπτουν στην κοινή παραγραφή και δεν πρέπει να υπάρχει έλεος. Αλλά πρέπει να πούμε την αλήθεια ότι δεν είναι όλα τα ζητήματα ηθικά ίδια και άρα δεν είναι νομικά ίδια.

Υπάρχουν λοιπόν μεγάλα ζητήματα τα οποία πρέπει να συζητήσουμε. Και βεβαίως, αυτό που πρέπει κατά βάθος να δούμε είναι τι απομένει από τον πυρήνα του εθνικού κράτους, της εθνικής κυριαρχίας και του εθνικού Συντάγματος. Γιατί δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι θα κληθεί ο αναθεωρητικός νομοθέτης τώρα να απαντήσει σε μεγάλα ερωτήματα ξέροντας ότι το Σύνταγμα υπόκειται σε διεθνή δικαστικό έλεγχο, ότι ούτε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου διστάζει να ελέγξει με τα δικά του κριτήρια τα εθνικά Συντάγματα, ούτε το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης διστάζει να το κάνει, ούτε η πραγματικότητα των αγορών και των διεθνών σχέσεων, οικονομικών και πολιτικών, διστάζει να το κάνει. Άρα ναι μεν το Σύνταγμα κατέχει την κορυφή της ιεραρχίας των κανόνων δικαίου, αλλά αυτό είναι δυστυχώς σχολικό επιχείρημα πλέον διότι στην πράξη υπόκειται σε διεθνή έλεγχο πολύ σκληρό και το Σύνταγμα, όπως υπόκεινται σε έλεγχο και οι αποφάσεις των ανωτάτων δικαστηρίων και από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άρα όλοι υποκείμεθα στον έλεγχο αυτό.

Με αυτό το δεδομένο πρέπει να πάρουμε τις πρωτοβουλίες. Τι χρειάζεται; Και κλείνω με αυτό γιατί μακρηγόρησα αλλά ήταν μια σημαντική ευκαιρία το βιβλίο του Προκόπη Παυλόπουλου και πρέπει να το τιμήσουμε δίνοντας την προοπτική του. Χρειάζεται πραγματικά μια μεγάλη και σοβαρή εθνική συνταγματική συμφωνία με τη συμμετοχή των κομμάτων, της κοινωνίας και της επιστημονικής κοινότητας. Βεβαίως, για να φτάσουμε σε αυτό χρειάζεται μια συνταγματική ωριμότητα των κομμάτων, παρότι οι βουλευτές πάντα έχουν την αυτονομία τους και την κατά συνείδηση γνώμη και ψήφο στην αναθεωρητική διαδικασία.

Γενικά πρέπει να αξιοποιήσουμε την περίοδο αυτή που είναι περίοδος γενικής ανασυγκρότησης για να βγούμε από την κρίση μη βαυκαλιζόμενοι ότι μια κρίση που είναι βαθιά πολιτική και κοινωνική είναι τάχα δήθεν συνταγματική. Το Σύνταγμα υπάρχει για να βοηθήσει όχι για να γίνει ο αμνός ο αίρων τα αμαρτίας όλου του κράτους και όλης της κοινωνίας.

Άρα, ούτως ή άλλως θέλουμε ενότητα, ούτως ή άλλως θέλουμε συναίνεση που είναι κάτι πολύ σοβαρότερο από την απλή σταθερότητα, ή από τη λογική του δικομματισμού, όπως τον έχουμε συνηθίσει. Ούτως ή άλλως χρειαζόμαστε να έχουμε στόχους, προοπτική, κάποιες χαραμάδες αισιοδοξίας –και μπορεί η συζήτηση για το νέο συνταγματικό πλαίσιο να δώσει και αυτό ως αντικείμενο, δηλαδή μια χαραμάδα αισιοδοξίας. Ούτως ή άλλως πρέπει να έχουμε μια αίσθηση δίκαιης κατανομής όλων των βαρών. Άρα έχει πολύ μεγάλη σημασία η συνταγματική παρέμβαση να ενισχύσει αυτό που προσπάθησαν να ορίσουν ως μετα-αντιπροσωπευτική δημοκρατία, μια ριζοσπαστική αναδιανομή και των πολιτικών ρόλων και της πολιτικής συμμετοχής σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας και της Πολιτείας.

Και βεβαίως, επειδή χρειαζόμαστε –και αυτό κάνουμε- ένα μεγάλο εθνικό σχέδιο, δεν μπορεί να υπάρχει ένα μεγάλο εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης αν δεν έχει και τη θεσμική διάσταση. Έχουμε δηλαδή μπροστά μας περίπου τρία χρόνια ώριμου διαλόγου και σκέψης, που μπορεί να γίνει και γενικά αλλά και θεματικά όπως είπα, με αφορμή τα θέματα της Εκκλησίας και της θρησκευτικής ελευθερίας και τα θέματα των Πανεπιστημίων. Και πιστεύω ότι μέσα από τη συζήτηση αυτή μπορούμε να αξιολογήσουμε και τις ευκαιρίες και τους κινδύνους, να συνειδητοποιήσουμε το κεκτημένο και να συνειδητοποιήσουμε και τις προτεραιότητες που έχουμε ως χώρα, ως κοινωνία, ως Έθνος.

Ευχαριστώ πολύ».
Διαβάστε περισσότερα...

Αφού χρειάζονται λιγότεροι δημόσιοι υπάλληλοι γιατί να μη γίνουν 200 οι βουλευτές;

"Όλα τα ζώα είναι ίσα. Απλώς κάποια ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα"-Τζόρτζ Όργουελ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
Διαβάστε περισσότερα...

Μήνυση κατά της ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ. για παραβίαση του Συντάγματος

Με αφορμή την προσευχή των μουσουλμάνων οι οποίοι βεβήλωσαν χώρους ιερούς για τον πολιτισμό μας, διεπιστώθη ότι η ηγεσία της Αστυνομίας, η οποία ώφειλε να αποτελεί ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΜΑΣ, αποδεικνύεται ότι υποθάλπει την αυθαίρετη κατάληψη των χώρων αυτών.

Κατά την διάρκεια της προσευχής αλλοδαπών μουσουλμάνων στο κέντρο της Αθήνας μας βεβήλωσαν ακόμη και τα Προπύλαια, το πλέον δημοκρατικό, πολιτισμένο σημείο της Αθήνας. Κάνανε τους τεμενάδες τους, μπροστά στον ανδριάντα του Γρηγορίου Ε΄, μπροστά στην Ακαδημία Αθηνών, τον Ναό του Πνεύματος, κάτω από τα αγάλματα του Πλάτωνα, του Σωκράτη, της Αθηνάς, και του Ερμή. Ο χώρος αυτός προσεκτικά, εσκεμμένα και απόλυτα συμβολικά επελέγη, καθ όσον αποτελεί αρχιτεκτονικό προπύργιο της ανάμνησης της κλασσικής Ελλάδος, και των ελληνικών αρχιτεκτονικών ρυθμών, για να γίνει αυτή η εορτή του σκοταδιστικού Ισλάμ.
Η ηγεσία της Αστυνομίας, η οποία ώφειλε να αποτελεί ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΜΑΣ, ως εκτελεστικός βραχίονας της Εκτελεστικής Εξουσίας, περιέργως αποδεικνύεται ότι υποθάλπει την αυθαίρετη κατάληψη των χώρων αυτών, Προπυλαίων, και Πλατειών που είναι εντός του οικιστικού ιστού, και οι κάτοικοι τους δεν επιθυμούσαν αυτην την εορτή, χωρίς την απαραίτητη άδεια για την συνάθροιση.
Δηλαδή παρέβησαν οι Αρχηγοί, Υπαρχηγοί, Αστυνομικοί Διευθυντές και οι λοιποί αρμόδιοι, τα άρθρα 5 παρ. 1 , 6 παρ. 1, 11παρ. 1 και 2 , 25 παρ. 1,2,3 του Συντάγματος, ήτοι ότι σύμφωνα με το άρθρο 11 παρ. 1 και 2 του Συντάγματος, ορίζεται ότι : '' Οι Ελληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα. Μόνο στις δημόσιες συναθροίσεις μπορεί να παρίσταται η αστυνομία. Οι υπαίθριες συναθροίσεις μπορούν να απαγορευτούν με αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής, γενικά, αν εξαιτίας τους επίκειται σοβαρός κίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια, σε ορισμένη δε περιοχή αν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής, όπως ο νόμος ορίζει ''.
Για πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείται με την κα Χριστίνα Τσαμπάζη
Δικηγόρος Αθηνών
τηλ. γραφείου :210-3611814
κινητό: 6944-382688
Διαβάστε περισσότερα...

Ποινή θανάτου ορίζει το Σύνταγμα σε όποιον αποδυναμώνει το στράτευμα

Αυτά ορίζει το ελληνικό δίκαιο.

Άρθρο 144 του Ποινικού Κώδικα:

“Όποιος σχετικά με πόλεμο που ξέσπασε ή που επίκειται κατά της ελληνικής πολιτείας ενεργεί παράνομα και εν γνώσει, με τρόπο πού μπορεί να ενισχύει τις πολεμικές δυνάμεις του εχθρού ή να βλάψει τις πολεμικές δυνάμεις της ελληνικής πολιτείας, ή των συμμάχων της, τιμωρείται με ποινή θανάτου ή με ισόβια κάθειρξη”.

Και έρχομαι τώρα εγώ ο αφελής και σας ρωτάω: Όταν κλείνουμε τα στρατιωτικά νοσοκομεία στην πρώτη γραμμή άμυνας της χώρας, μήπως, λέω μήπως, βλάπτουμε τις πολεμικές δυνάμεις της ελληνικής πολιτείας;

Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να κλείσουν μονάδες υγείας στην Θράκη. Τα στρατιωτικά νοσοσκομεία σε περίπτωση πολέμου μετατρέπονται σε ” μαχιμες ” μονάδες προσφέροντας υγειονομικές και ιατρικές υπηρησίες στην πρώτη γραμμή , τώρα με τη κατάργηση τους τι γίνεται σε αυτήν την περίπτωση ;
Ακόμα ενα σημαδι τι μας περιμένει στην θράκη ο Θεός να βάλει το χέρι του

Γιατί δεν καταργείται και το Δ΄ ΣΣ τότε; Αφού το κάναμε που το κάναμε “μπάτε Τούρκοι αλέστε”, γιατί δεν το αποκάνουμε τελείως;

Αν είναι έτσι, τότε αυτός που το κάνει τιμωρείται με την ποινή του θανάτου ή με ισόβια κάθειρξη…

Η είδηση

Κλείνουν τα στρατιωτικά νοσοκομεία στην πρώτη γραμμή άμυνας της χώρας μας. Εκεί όπου έχουν διαταχθεί μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις για να ανακόψουν τις επιθετικές βλέψεις της Αγκυρας. Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτό γίνεται ενώ η Τουρκία αναβαθμίζει τις δυνάμεις της στον Εβρο και συγκεντρώνει ολοένα μεγαλύτερες. Να σημειωθεί ότι εδώ και μήνες βρίσκονται σε εξέλιξη, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, αμυντικά έργα ανάσχεσης στον Εβρο από τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις. Ιδού όμως, πως δικαιολογείται το υπουργείο Αμύνης γι’αυτή την απόφαση.

Αναφερόμενο στην αναστολή της λειτουργίας για ένα μήνα των στρατιωτικών νοσοκομείων στην Ξάνθη και την Αλεξανδρούπολη, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας με ανακοίνωση του, αναφέρει τα εξής:«Στο πλαίσιο των αποφάσεων που έχει ανακοινώσει ο υπουργός Εθνικής Άμυνας για τα στρατιωτικά νοσοκομεία και γενικότερα για τις υγειονομικές υπηρεσίες των Ενόπλων Δυνάμεων και των σχετικών νομοθετικών ρυθμίσεων και των ρυθμίσεων της κοινής υπουργικής απόφασης που έχει εκδοθεί από τους υπουργούς Εθνικής Άμυνας και Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης:

Τα μικρά περιφερειακά νοσοκομεία των Ενόπλων Δυνάμεων θα μετασχηματιστούν σε Κέντρα Υγείας και έδρες υγειονομικών επιτροπών για την εξυπηρέτηση της στρατιωτικής υπηρεσίας,

Το δε ιατρικό και νοσηλευτικό τους προσωπικό θα διασυνδεθεί με πανεπιστημιακά ή νομαρχιακά νοσοκομεία που υπάρχουν στην ίδια πόλη προκειμένου και το στρατιωτικό προσωπικό να εξυπηρετείται στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, αλλά και το υγειονομικό προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων να αξιοποιείται και αυτό επιστημονικά με τον πληρέστερο δυνατό τρόπο, χάριν των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά και του κοινωνικού συνόλου, χωρίς να παρακωλύεται η στρατιωτική υπηρεσία».

«Το μέτρο θα δοκιμαστεί για ένα μήνα πιλοτικά στην Ξάνθη και την Αλεξανδρούπολη, προκειμένου να εξαχθούν τα αναγκαία συμπεράσματα και να ρυθμιστούν οι αναγκαίες τεχνικές λεπτομέρειες, για την όσο γίνεται πιο επιτυχή και άμεση εφαρμογή του μέτρου», καταλήγει η ανακοίνωση.

Να σημειώσουμε πως, επειδή ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, είναι μάταιο να αναμένει κανείς αλλαγή της απόφασης, ιδιαίτερα όταν κυριαρχεί η “πολιτική” των περικοπών.
/kostasxan.blogspot.com
Διαβάστε περισσότερα...

Δικαστική υπόθεση αμφισβητεί το δικαίωμα ψήφου των μεταναστών τρίτων χωρών (μη κοινοτικών)

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο υπ' αριθμόν 13.414 εβδομαδιαίο φύλλο (Παρασκευή 29/10/2010 - Πέμπτη 04/11/2010) της αγγλόφωνης εφημερίδος "Athens News"

(Μετάφραση στα ελληνικά: Ιωάννης Ανδριόπουλος - Ακομμάτιστοι Έλληνες Πολίτες)

Ένας Αθηναίος δικηγόρος αμφισβητεί τη συνταγματικότητα της νομοθεσίας που απονέμει το δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι σε μετανάστες τρίτων χωρών (μη κοινοτικών) στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές, με το ΣτΕ (Συμβούλιο της Επικρατείας) http://ste.gr το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της Ελλάδας, τώρα να σταθμίζει αν θα παραπέμψει την υπόθεση στην ολομέλεια.

Η κατατεθείσα αίτηση ακυρώσεως του δικηγόρου κ. Ιωάννη Ανδριόπουλου συζητήθηκε στην επταμελή σύνθεση του ΣτΕ νωρίτερα αυτό το μήνα.

«Κανένας δεν μπορεί να είναι 100 τοις εκατό σίγουρος για τίποτα» είπε ο κ. Ανδριόπουλος,«αλλά ενθαρρύνομαι από το γεγονός ότι ο εισηγητής του δικαστηρίου [κ. Ευθύμιος Αντωνόπουλος] έχει προτείνει την παραπομπή της υπόθεσης στην ολομέλεια [του δικαστηρίου].»

Όταν η Athens News επικοινώνησε με τον κ. Αντωνόπουλο, είπε ότι δεν θα μπορούσε να πει εάν η απόφαση της επταμελούς σύνθεσης του ΣτΕ για το αν θα παραπεμφθεί η υπόθεση στην ολομέλεια του ΣτΕ, πρόκειται να δημοσιευτεί πριν ή μετά από τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης της 7ης Νοεμβρίου.

«Δεν μπορώ να σχολιάσω επί της υποθέσεως μέχρι την δημοσίευση για το αν θα παραπεμφθεί η υπόθεση στην ολομέλεια.» είπε ο κ.Αντωνόπουλος στην Athens News. «Θα δημοσιευθεί [τον Νοέμβριο].»

Ακόμα κι αν η ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας συζητήσει την υπόθεση και αποφανθεί υπέρ του κ. Ιωάννη Ανδριόπουλου μετά τις εκλογές, ο δικηγόρος είπε ότι τα παρεπόμενα του ζητήματος είναι τόσο βαθιά, που καθιστούν τα αποτελέσματα των επερχομένων δημοτικών εκλογών άκυρα και ανυπόστατα, επιβάλλοντας έναν άλλο γύρο ψηφοφορίας.

Κατερίνα Τζιλιβάκη
syntagmagr.blogspot.
Διαβάστε περισσότερα...

«Η ιθαγένεια δεν είναι ατομικό δικαίωμα»

Σχόλιο ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓΩΝ:

Ευχαριστούμε θερμά τον Γιάννη Ανδριόπουλο για τα καλά του λόγια, και μας τιμά ιδιαίτερα η παρουσία τέτοιων ανθρώπων στην ομάδα μας.

Δηλώνουμε αεί παρόντες και συμμαχητές στον αγώνα του, τον συγχαίρουμε για την ακούραστη προσπάθειά του, και ευχόμαστε από καρδίας να έχει καλή επιτυχία.
Με εκτίμηση,
Ακομμάτιστοι Έλληνες Ιστολόγοι
http://akommatistoi-istologoi.blogspot.com/
 
"Κύριε καθηγητά μου, θα ήθελα πολύ να τα ασπαστώ αυτά, αλλά να μιλάμε με όρους νομιμότητας συνολικά... Δυσκολεύομαι εδώ να αποδεχθώ το νόμιμο". Η υπόμνηση αυτή στον καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Νίκο Αλιβιζάτο, από την έδρα, λέει πολλά. Χώρος: Συμβούλιο της Επικρατείας (την περασμένη Δευτέρα), εκεί όπου ο εθνομηδενισμός θα ηττηθεί. Για έναν πολύ απλό και ουσιώδη λόγο: ζούμε σε εθνικό κράτος. Η δικηγόρος Χριστίνα Τσαμπάζη, μια ανερχόμενη νομικός, έκανε πολύ καλά τη δουλειά της και το καθήκον της ως Ελληνίδα, στο βαθμό που μας επιτρέπεται να την κρίνουμε. Η υπόθεση: αίτηση ακύρωσης και αίτηση αναστολής κατά μαζικής απόδοσης ιθαγένειας και ψήφου αλλοδαπών στις δημοτικές εκλογές, από τον δικηγόρο Γιάννη Ανδριόπουλο. Ο εισηγητής, Ευθύμιος Αντωνόπουλος, έκανε δεκτή την πρόταση αντισυνταγματικότητας.

Η 7η Νοεμβρίου στον αέρα...
Την κυβέρνηση την έχει πιάσει σύγκρυο, καθώς ενδεχόμενη αποδοχή της έγκλησης, θα σημάνει τρομερά προβλήματα για αυτήν σε πολιτικό αλλά και διοικητικό επίπεδο, ενώ οι επιπλοκές της απόφασης, αν αυτή επισημαίνει αντισυνταγματικότητα, θα δημιουργήσουν απίστευτο πρόβλημα ενόψει των εκλογών της 7ης Νοεμβρίου. Και κάτι άλλο; θα δοθεί η εντύπωση στο ευρύ κοινό μεθόδευσης εκ μέρους της κυβέρνησης και εθνομηδενιστικών κύκλων, που αποκλίνουν από τη νομιμότητα. Η παραπάνω φράση λοιπόν του δικαστή, στη διάρκεια της συνεδρίασης του ΣτΕ για την έγκληση κατά της νομιμότητας του λαθρονομοσχεδίου από Έλληνα νομικό, μιλά από μόνη της για το κλίμα που επικράτησε στη συνεδρίαση του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου. Η παρέμβαση του γνωστού για τις "προοδευτικές" απόψεις του καθηγητή της Νομικής Αθηνών Νίκου Αλιβιζάτου, συντάκτη του εθνοκτόνου και επίμαχου νομοσχεδίου, δεν έδειξε να γίνεται στην ουσία του επιχειρήματός της, δεκτή. Σημειωτέον ότι ο καθηγητής Νομικής δήλωσε πως 152.000 αλλοδαποί πληρούν τα κριτήρια για νομιμοποίηση, βάσει του νέου νόμου...
Στο ΣτΕ, ενέχει πλέον ο κίνδυνος για την κυβέρνηση να χάσει "τα αυγά και τα πασχάλια", καθώς αναδείχθηκε στη διάρκεια της συνεδρίασης η έννοια η συνταγματική του έθνους. "Τα συντάγματά μας συγκροτούν, συνιστούν, συντάσσουν εθνικό κράτος... είναι πολλές οι διατάξεις του συντάγματος που βρίθουν του όρου έθνος, εθνικός...". "Η ιθαγένεια δεν είναι ατομικό δικαίωμα", "η αρχή της νομιμότητας βάλλεται, με τις αλλεπάλληλες νομιμοποιήσεις των υπαγομένων στο νόμο περί αλλοδαπών, παρά προστατεύεται", ενώ ακούστηκαν από την έδρα και σχόλια περί "εισβολής" των μεταναστών στη χώρα. Και στο Μαξίμου τους έπιασε τρέμουλο. Ο εισηγητής του εθνικά απαράδεκτου νόμου Γιάννης Ραγκούσης, παίζει πολιτικά το κεφάλι του. Σημειώνουμε εδώ πως επισημάνθηκε στη διάρκεια της συνεδρίασης το ότι η υποχρεωτική ψήφος, δεν αφορά στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά στις βουλευτικές, κάτι που εντέχνως αποκρύβεται από τον πολύ κόσμο...

Θετικό κλίμα
Την Παρασκευή 15 Οκτωβρίου, οι δύο πλευρές υπέβαλαν τα υπομνήματά τους. Η απόφαση του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, θα εκδοθεί σύντομα και σίγουρα, όπως επισημάνθηκε, πριν τις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου. Φυσικά, η δημιουργία «τεχνητών πλειοψηφιών», με διάφορου τύπου παρεμβάσεις, είναι στην Ελλάδα μάλλον συνήθης. Εδώ είμαστε λοιπόν να ακούσουμε για μια απόφαση, η οποία πολύ πιθανόν να αλλάξει τον ρου των κοινωνικών εξελίξεων στην Ελλάδα. Το κλίμα που επικράτησε για την έγκληση, ήταν θετικό. Απομένει να δούμε πόσο θάρρος θα έχει το ΣτΕ στην αντιμετώπιση του συστήματος.


ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
 
Ευχαριστώ την εβδομαδιαία εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ που στο φύλλο της Κυριακής 17ης Οκτωβρίου 2010 http://elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=5735 με αποκλειστική ανταπόκριση της http://elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=5762 κάλυψε την επ' ακροατηρίω συζήτηση στο Συμβούλιο της Επικρατείας της Αιτήσεως Ακυρώσεως κατά μαζικής απόδοσης ιθαγένειας & συμμετοχής αλλοδαπών στις Δημοτικές εκλογές http://syntagmagr.blogspot.com/2010/08/blog-post.html

Ευχαριστώ τους χρήστες του facebook, τους συναδέλφους bloggers & ιδίως τους Ακομμάτιστους Έλληνες Ιστολόγους http://akommatistoi-istologoi.blogspot.com για την υποστήριξη τους τόσο πριν όσο & μετά τη συζήτηση.

Για τη διασφάλιση της συνταγματικής τάξης & των Ελλήνων πολιτών σας ενημερώνω, ότι κατέθεσα για λογαριασμό εντολέα Αίτηση Ακυρώσεως στο ΣτΕ την Παρασκευή 15.10.2010 & Αίτηση Αναστολής με Προσωρινή Διαταγή Αναστολής τη Δευτέρα 18.10.2010 με τις οποίες αιτούμεθα να ακυρωθεί & είτε να ανασταλεί είτε να διαταχθεί προσωρινή διαταγή αναστολής ειδικά για τη συμμετοχή αλλοδαπών στις Δημοτικές εκλογές εφόσον δεν έχει εκδοθεί απόφαση & ΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗΣ ΥΠΟΨΗ ΤΗΣ ΕΙΣΗΓΗΣΗΣ ΠΕΡΙ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ βάσει της νομολογίας του Γερμανικού, Γαλλικού & Αυστριακού Συνταγματικού Δικαστηρίου
SOS για Δικηγόρους & Πολίτες (Λήξη προθεσμιών Αιτήσεων Ακυρώσεων κανονιστικών διοικητικών πράξεων συμμετοχής αλλοδαπών στις δημοτικές εκλογές & ιθαγένειας)

- Για συμμετοχή αλλοδαπών στις δημοτικές εκλογές

Παρασκευή 22.10.2010 λήγει η προθεσμία κατάθεσης Αιτήσεως Ακυρώσεως της Υπουργικής Απόφασης υπ' αριθμόν 29982/31.05.2010 Παράταση προθεσμίας εγγραφής στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους των ομογενών & των νομίμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών για την ανάδειξη των αιρετών οργάνων της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης (ΦΕΚ Β' 754 που δημοσιεύτηκε στις 01.06.2010 & κυκλοφόρησε στις 09.06.2010)

- Για ιθαγένεια

Παρασκευή 12.11.2010 λήγει η προθεσμία κατάθεσης Αιτήσεως Ακυρώσεως της Υπουργικής Απόφασης υπ' αριθμόν 130181/39150/27.07.2010 Τροποποίηση διατάξεων της αριθμ. Φ. 130181/23198/10 απόφασης του Υπουργού Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης "Καθορισμός δικαιολογητικών που πρέπει να συνοδεύουν τη δήλωση & αίτηση εγγραφής στο Δημοτολόγιο, λόγω γέννησης ή φοίτησης σε σχολείο στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 1Α του Ν. 3284/2004, όπως ισχύει" (ΦΕΚ Β' 562) (ΦΕΚ Β' 1336 που δημοσιεύτηκε στις 31.08.2010 & κυκλοφόρησε αυθημερόν)

http://ellines-portal.blogspot.com/2010/10/blog-post_19.html
Αναρτήθηκε από Ιωάννης Ανδριόπουλος
Διαβάστε περισσότερα...